Het geluk van een topwedstrijd

Kerk en stadion in een straat

Kerk en stadion in een straat

Ik heb nu denk ik een wedstrijd of vijftien gezien in Engeland. Daar zal de gemiddelde groundhopper hard om lachen. Een beetje geoefend groundhopper is nu al aan het kijken naar de clubs waar ze juist niet geweest zijn. Alle respect, maar zo extreem ben ik niet. Elk seizoen wil ik twee weekendjes naar Engeland. Dat is meer dan zat. Het is allemaal niet gratis. Dit weekend was Everton-Manchester City, zoals je het noemt: een affiche. Maar de mooie wedstrijden zijn vaak op een hand te tellen. Vaak is het middelmaat of gewoon slecht. En je moet ook wel een klein beetje gevoel hebben bij de club die je bezoekt.

Kies maar een mooi plaatsje. Niet te dikke kont graag. Denk aan je buurman

Kies maar een mooi plaatsje. Niet te dikke kont graag. Denk aan je buurman

Zo’n gevoel kan zich heel snel ontwikkelen. Bij het aanzicht van het stadion, smerige pubs om de hoek, smalle straatjes rondom het stadion, verpauperde piepsmalle huisjes in diezelfde straatjes, klassieke kleine turnstiles en houten stoeltjes om op te zitten. Goodison Park, het stadion van Everton, heeft het allemaal. Na een rondje om het stadion had ik het al te pakken. In het stadion zat ik naast een oma’tje van pak ‘m beet tachtig jaar oud. Voor me zat een vijftiger  in pantalon en Everton sportjas al zijn nagels eraf te eten van de spanning. Achter me zat een vader en zijn zoon Everton vol passie aan te moedigen.

Spanning...

Spanning…

Op de tribune klopte alles en ook op het veld ging het zoals je droomt. Everton kwam voor. City moest hierna komen om een doelpunt te scoren. De keeper van Everton pakte echter alles. De laatste dertig minuten moest Everton met tien man spelen omdat die scheids, die een wanker bleek te zijn, een rode kaart gaf. Maar met tien man maakte Everton wel de beslissende 2-0 in de blessuretijd. Goodison Park ging helemaal los. Na een paar mindere resultaten hadden ze dit even nodig in Liverpool. De ontlading was prachtig.

2-0!!!

2-0!!!

Buiten was alles weer normaal. Iedereen leek gewoon weer naar huis te gaan. Zonder te morren slibde de straten rondom Goodison Park helemaal dicht. Veertigduizend mensen moesten weer naar huis of naar de pub door de smalle straten. Een enkeling schreeuwde nog wat en iedereen lachte. Jong en oud, veelal met blauwe prullaria aan. Het leek een grote familie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s