Groundhoppen

Het heeft tegenwoordig een naam: stadions en wedstrijden bekijken van andere clubs. Groundhoppen is in opkomst. Voetbalsupporters lijken tegenwoordig steeds minder voldoening uit het bezoeken van wedstrijden van hun eigen club te halen. Aangezien wedstrijden van andere clubs  in Nederland vaak geen uitdaging meer zijn zoeken zij het in het buitenland. Engeland, Duitsland en België zijn de hoofdbestemmingen voor de gemiddelde groundhopper. De echte fanatiekeling gaat nog verder en duikt bijvoorbeeld het Oostblok in. Het doel is uiteraard om een stadion te ontdekken waar nog nooit iemand is geweest. Die kans wordt echter steeds kleiner. Als je een beetje thuis bent op internet kan je veel verslagen vinden van groundhoppers.

Zelf was ik afgelopen weekend in Londen en omstreken, aangezien de wedstrijd tegen Agovv niet doorging. Dan ga je op zoek naar opties in andere landen. Engeland bood uitkomst. Stadions van Southend United, Luton Town en Brentford FC werden bezocht. Niet de clubs die je zou verwachten, maar dat is juist leuk. Uiteraard kan je naar Manchester United, Arsenal of Liverpool, maar dat ligt zo voor de hand. Clubs in lagere divisies zijn een echte uitdaging. En dan moeten ze ook nog enigszins verpauperd zijn. De een walgt er van, de ander smult er juist van.

Brentford FC speelt op Griffin Park op het derde niveau in Engeland en gaat snel verbouwen. Zij staan op promotie en moeten dus iets beter voor de dag komen dan nu. Als een van de weinige clubs hebben zij momenteel zelfs nog een klassieke staantribune. Vergelijk het met de oude B-side. Luton Town steelt de show in Kenilworth Road op het vijfde niveau, wat niet meer tot het profvoetbal gerekend wordt. Hier kan je houten stoeltjes verwachten, weinig beenruimte, pisbakken waaruit je de pis zo het riool in ziet vallen, lichtmasten waar je niet langsheen kunt kijken, een slecht veld en lauw bier. Dik vijfduizend supporters keken daar naar de kraker tegen Grimsby. Stadion Roots Hall van Southend United stal echter de show. Zelden heb ik zo’n verpauperde zooi gezien als daar. Aangezien daar geen wedstrijd was werd er een rondleiding geregeld. Het bood een inkijkje in het voetbal op lager niveau in Engeland. Het voetbal voor de echte supporter, zoals een scheel kijkende Engelse fanatiekeling zonder tanden zei. Een stadion waar zo’n twaalfduizend man in kon, die er uiteraard nooit zitten. Aan onderhoud is niet veel gedaan. De stoeltjes in het stadion hebben er alle kleuren van de regenboog. Maar niemand die het wat uit lijkt te maken. De spelers mogen ook weinig eisen hebben. Zij worden in kleedkamers gedrukt waar de gemiddelde amateurvoetballer niet meer in wil zitten. Als je daar met blote voeten gaat douchen heb je gegarandeerd een dag later flinke voetschimmel. Het zijn maar een paar opmerkelijke dingen die ik zelf zag. Laten we eerlijk zijn, dit is toch veel romantischer dan die gelikte zooi?

Rondom en in de stadions waren meer Nederlanders. Groundhoppers dus. Supporters met dezelfde hobby. Voor welke club ze zijn maakt op dat moment niet uit. Uiteindelijk heeft iedereen op dat moment dezelfde hobby. Niet iedereen snapt dit fenomeen heb ik wel gemerkt. Als je dit bovenstaande verhaal mondeling uitlegt, word je vooral dom aangekeken. En dat maakt het alleen maar mooier. Groundhoppen: een aparte hobby, maar wel een hele leuke!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s