Matchday: De Cirkel is rond

Met het bezoek aan het Parkstad Limburg Stadion is de cirkel voor mij rond. Het stadion van Roda JC stond als enige nog op mijn lijstje van te bezoeken Nederlandse stadion. In 1993 begon ik met het bezoeken van uitwedstrijden en twintig jaar later kan ik met trots zeggen dat ik Go Ahead Eagles tegen alle clubs uit het betaalde voetbal heb zien spelen. In de andere stad welteverstaan. Ik ben niet de eerste supporter die dit doel bereikt heeft en zeker niet de laatste, maar een mooie mijlpaal is het wel.

Het begon allemaal in De Meer, het oude stadion van Ajax. In 1993 stonden we daar met zeshonderd supporters in het uitvak. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. We verloren met 4-0 en zongen het pizza-lied van André van Duin, alleen werd het woord pizza in het refrein ingeruild voor Eagles. En het was koud. Gruwelijk koud, zoals het alleen in uitvakken koud kan zijn. In Amsterdam begon het dus allemaal. Noem het een hobby, maar ik vind het interessant om alle stadions een keer te zien. Er zijn liefhebbers die nog extremer gaan. Die bezoeken alle stadions in Engeland, België, Duitsland of verder weg. Zo’n grote freak ben ik niet, al ga ik natuurlijk een stadion in het buitenland niet uit de weg.

In Nederland heb ik alle clubs allemaal gevinkt. Bij alle clubs is er wel een verhaal vertellen. Te veel om allemaal in deze column te proppen. Dan ben je vrij snel over de vijfhonderd woorden heen. De Kuip was prachtig, maar we verloren er met 7-0. Dat vergeet je dan toch niet. Op het oude Monnikenhuize verregende ik eens tot aan de onderbroek en in Den Bosch vroren we met ons groepje bijna dood, zo koud was het daar. Het zijn wel de leukste stadions. Het moet iets ouds hebben. Die nieuwe stadions zien er soms wel goed uit, maar je mist toch iets. Niks slechts over de stadions in Breda, Heerenveen en Groningen, maar hun oude stadions hadden toch meer passie. Het Oosterparkstadion was een stadion om je vingers bij af te likken. De ligging, de verschillende tribunes en de fanatieke supporters die menigmaal de hekken invlogen. Helaas heb ik Kaalheide, het oude NAC stadion aan de Beatrixstraat en De Baandert nooit kunnen bezoeken. Dat had het plaatje nog completer gemaakt, maar ik ben in de tijd opgegroeid dat er nieuwe stadions gebouwd werden. Gelukkig is alleen in Deventer de tijd nog stil blijven en mogen we daar elke twee weken zitten of staan.

Maar ik zou bijna de kleine stadions vergeten en dat kan natuurlijk niet. Je moet nooit vergeten waar je vandaan komt. Dus het Haarlem-stadion, de Langeleegte, Stadion Schoonenberg, De Koel, Woudestein en het kleine stadionnetje van Top Oss. Ik ken ze allemaal. Die kleine stadions ken ik echter iets te goed. Daar hoef ik niet meer heen. Die grote stadions wil ik beter leren kennen. Dit seizoen gaat dat best lekker, maar die lijn wil ik nog wel een paar jaar doorzetten…

Boekrecensie: Van Letland tot de Langeleegte

Wat Tom Bodde doet is heel mooi en uniek. Er zullen er weinigen zijn die zoveel wedstrijden en stadions in diverse landen bezoeken. Er moeten ergens een paar steekjes los zitten bij hem. Het lijkt niet te stoppen. Het is al het derde boek dat Bodde uitbrengt. Na ‘Confetti, Bier en Staanplaatsen’ en ‘De Voetbalhel’ is er nu ‘Van Letland tot de Langeleegte’. Opnieuw een boek vol belevenissen van Bodde ‘on tour’ door heel Europa.

Bodde neemt de lezer mee naar landen als Polen, Tsjechië, Engeland, Italië, Turkije, Frankrijk en België. Daar bezoekt hij bekende en mindere bekende clubs. Hij heeft zijn avonturen weer in geuren en kleuren opgeschreven. Soms is de overtreffende trap iets te veel aanwezig en zijn er onnodige details over bijvoorbeeld gemaakte foto’s (die helaas niet in het boek staan) terug te vinden, maar je haalt de liefhebber er zeker uit. Hou jij ook een beetje van bezoeken van wedstrijden in andere landen en ben je niet vies van een beetje avontuur, dan is dit het boek voor jou.

Het boek eindigt met een tragisch hoofdstuk over het overleden SC Veendam. Bodde werkte er een tijdje en probeerde er wat voetbalcult aan toe te voegen. Cult was SC Veendam zeker, maar het was niet mogelijk de club ermee uit de stront te trekken. Hij was erbij toen de club failliet ging.

Voor foto’s en meer reisverslagen moet je naar zijn website. Dan heb je ook meteen een beeld bij de schrijver. Op Groundhopper.nl staat van alles voor de liefhebbers van voetbal en reizen. Bodde organiseert ook tripjes voor zijn fans. Het boek is nu een maandje uit en er zijn bijna duizend exemplaren verkocht. En als we het toch over groundhoppen hebben: Volgende week verschijnt het Nederlandstalige ‘Terraces and Floodlights’ van Joris van de Wier. Hij bezocht alle Engelse stadions.

Boekrecensie: Vechtlust

Een recensie over het boek ‘Strijdlust’ van Vincent de Vries kan eigenlijk niet helemaal objectief zijn. Na het televisie optreden van hoofdpersoon Fernando Ricksen weet iedereen dat hij de ziekte ALS heeft en dat dat betekent dat Ricksen waarschijnlijk niet meer heel lang te leven heeft. Ricksen gaat de strijd met de ziekte wel aan en dat past precies bij de titel van dit boek.

Het moment van het slechte nieuws, de dag voor verschijning van het boek, heeft er voor gezorgd dat ‘Strijdlust’ nu al een bestseller is in Nederland. Ricksen vertelt zijn levensverhaal en dat mag gerust spraakmakend genoemd worden. Het boek is in zekere zin te vergelijken met het boek ‘Geen Genade’ over Andy van der Meijde. Beide boeken staan vol met gekke verhalen met drank, drugs en seks. Ricksen vertelt zijn verhaal vanaf zijn kinderjaren. Al zijn avonturen bij Fortuna Sittard, AZ, Glasgow Rangers, Oranje, Zenit Sint Petersburg en opnieuw Fortuna Sittard komen aan bod.

Naast voetbal draait dit boek voornamelijk op drank en vrouwen. Veel drank en veel vrouwen. Ricksen hield op zijn zachtst gezegd wel van een drankje. En automatisch kwamen daar ook vrouwen bij kijken. Volgens Ricksen waren dat vaak mooie vrouwen. Zijn dronken (vreemdgaan)avonturen worden in geuren en kleuren verteld. Zo vaak zelfs dat het op een gegeven moment vermoeiend wordt. Het lijkt ons dat als je geheel laveloos bent, je ook niet alles na kan vertellen, maar Ricksen kan dat wel, tot in de details.

In 483 (!!!) pagina’s krijg je van alles voorgeschoteld. Voor de sensatielezer is dit verplichte kost. Als primeur vertelt Ricksen ook dat hij een jaar geschorst is geweest voor het gebruik van cocaïne, iets wat het nieuws nog nooit gehaald heeft. Of alle voetballers blij zijn met uitspraken van Ricksen is de vraag. Hij vertelt bijvoorbeeld dat het merendeel van de voetballers vreemdgaat en de jongere garde moet het ontgelden vanwege een gebrek aan mentaliteit. Ricksen wilde in dit boek alles vertellen en hij vertelt veel. Maar het nieuws van zijn ziekte overschaduwt toch dit boek. Wij wensen hem heel veel sterkte!

Boekrecensie: Telstar 50 jaar

Het is feest, want Telstar bestaat dit jaar precies 50 jaar. Om dit te vieren is er een boek uitgebracht simpelweg ‘Telstar 50 jaar’ genoemd. De ondertitel is ‘Voetbal onder de rook van de Hoogovens’ en het boek is geschreven door André Hoogeboom. Met enige vertraging is boxset van twee boeken uitgekomen. De release stond gepland in april, maar dat liep uit tot oktober. Er zijn precies duizend exemplaren gemaakt, waardoor het boekwerk in een box exclusief genoemd mag worden. De prijs is met 52 euro ook vrij exclusief…

De prijs zal er voor zorgen dat alleen de echte liefhebbers het boekwerk zullen kopen. Het eerste boek leidt je door de afgelopen vijftig jaar van Telstar heen. Supporter Leo Driessen heeft hierin het voorwoord geschreven. Schrijver Hoogeboom heeft de meest opvallende dingen uit het verleden van de club gepikt. Zo kom je verhalen tegen van Fred Bischot en het mes, Cees van Kooten, Sander Oostrom en uiteraard culttrainer Simon Kistemaker. Uiteraard komen ook de meiden van het huidige vrouwenelftal ruim aan bod en wordt de overgang van stadion Schoonenberg tot het Tata Steel stadion beschreven. Uiteraard staat dit boek vol met prachtige foto’s.

Het tweede boek bestaat veelal uit statistieken opgevuld met wat leuke gadgets uit het verleden. Dit is eigenlijk alleen voor de echte Telstar-supporters. De neutrale lezer zal dit tweede gedeelte links laten liggen.
Wie achter het verhaal van Telstar uit Velsen wil komen moet dit boek kopen. Je zal zeker niet teleurgesteld worden. In Velsen zal het boek op menig verlanglijstje komen te staan. Het boek is echter niet in de boekwinkel te krijgen. Hiervoor moet je wel enigszins je best doen. Het boek is hier bij uitgever Edicola en hier bij de Sportmediashop online te koop.

Matchday: Ontlading

Tegen Feyenoord was het weer zover. Ik eindigde vanaf mijn vaste stoel bij het hekje voor de boarding. Vlak voor tijd scoorde Marnix Kolder de gelijkmaker, na goed duwwerk van Lars Lambooy. Dat duwwerk was overigens mooi om nog veertien keer na te kijken. Lambooy duwde echt met twee handen de muur in elkaar. Niemand die er moeilijk over deed. Dan mag het blijkbaar. Kolder knalde de bal met een kleine curve keihard tegen de binnenkant van de paal. Hij deed dat met zoveel precisie dat de bal via die binnenkant tegen de netten rolde. Hij leek er zelf een beetje van te schrikken, maar van de schrik bekomen rende hij maar weg van het plaats delict. De medespelers zetten een achtervolging in.

Op het moment dat je de bal via de binnenkant van de paal in het net ziet gaan word je gek. Dit had ik me een jaar geleden niet voor kunnen stellen. Dan scoorde Go Ahead Eagles tegen Almere City Efsie. Ik juichte wel, maar dat was meer omdat het moest. Uit beleefdheid stond je op en gooide je een vuistje in de lucht. De andere hand was namelijk gevuld met een beker drinken. Bij sommige andere doelpunten stond ik niet eens op. Die vielen dan bij de Leo Halle tribune en eigenlijk was dat al te ver om echt bij te zijn. De echte passie was in ieder geval weg.

Toen Kolder scoorde pakte ik eerst iemand dicht bij me in de buurt vast. Aan de arm, om deze daarna samen de lucht in te drukken. Dat ging moeilijk, want de ander zat in een hele andere wereld met zijn blijdschap. Toen maar wat rare vreugdesprongen, met beide handen in de lucht en daarna naar beneden rennen. Vanaf de vierde rij van de IJsseltribune. Gelukkig niet zo ver. Daar stonden meer supporters te springen en raar te doen. Ergens vloog ook de inhoud van een halve beker bier in de lucht. De beker vloog er achteraan. Beneden aangekomen volgden wel omhelzingen en high fives. Het moet er voor een leek heel lullig uitgezien hebben. Helemaal als je ook nog opgetild wordt. Nu ik dit zo opschrijf, zet het mezelf ook aan het denken.

Maar dit kan een simpel doelpunt dus met je doen. Ik mag ook graag naar beelden terugkijken, waarin gescoord wordt. Het kan aan mij liggen, misschien ben ik niet helemaal objectief, maar ik denk dat we in Deventer heel erg fanatiek juichen. Als ik de beelden van de B-side zie kijk ik toch wel met gepaste trots. Ik zag ook een zelf opgenomen filmpje van het Kolder-doelpunt en na de treffer volgde er een hele tijd schokkerig beeld, omdat er gejuicht werd. Dat juichen leek minuten te duren. Wat zou er in die tijd allemaal in de hoofden omgaan? Dat zou onderzocht moeten worden. Toen iedereen een beetje uitgejuicht was stonden de spelers al weer klaar voor de aftrap. Zij gingen alweer over op de orde van de dag. De supporters waren allemaal nog in trance.