Luton Town-uit

Oldschool ‘proper’ tyfuszooi vind je in Luton, een stadje iets buiten Londen. De plaatselijke voetbalclub komt na diverse promoties en degradaties uit in de Conference League, het vijfde niveau van Engeland. Ondanks het niveau zitten er gemiddeld 8000 supporters op de tribunes van het prachtig ouderwetse Kenilworth Road. Mooier krijg je ze niet tussen de huizen ingepropt. We beleefden er een topmiddag/avond. We laten jullie meegenieten aan de hand van foto’s.

image

Zomaar een drukke winkelstraat in Luton

image

Helaas was deze pub dicht. Vast al een tijdje.

image

De tv’s lagen voor het oprapen

image

Kenilworth Road

image

Maar eerst gezond eten

image

En daarna nog een keer bij Harry

image

Druk druk druk

image

Gespannen kijkend naar de kraker tegen Nuneaton Town

image

image

image

Paar foto’s van het lieftallige stadion

image

Hier werden de hamburgers weer geloosd

image

Op naar de kantine voor de tweede helft op groot scherm

image

2-0 of de 3-0

image

Korte rondleiding

image

image

Langs de persconferentie

image

Effe een mooi achtertuinplaatje. Rechts het stadion

image

Op naar Bobbers Club voor de echte Luton supporters

image

Echte

image

Echte supporters ja

image

Knusse toko

image

Speldjespet

image

Nog meer speldjes

image

Op de foto met wat culthelden van Luton

image

Denk aan de buren

image

Via duistere gangetjes terug naar de stad

image

Kipkluiven

image

En nog een dichte pub.

Al met al een topdag!

Advertenties

Matchday: Buitenlands oefenen

Als een van de weinige clubs in de eredivisie oefende Go Ahead Eagles niet in het buitenland deze afgelopen winterstop. Qua weersomstandigheden viel het allemaal wel positief uit. De temperaturen waren goed en Go Ahead Eagles benutte het dorp Garderen als locatie van het trainingskamp. De spelers haalden geintjes met elkaar uit en alles was prima geregeld volgens de kenners. Foeke was tevreden met alles wat voor handen was. Hij snapte ook wel dat er geen gekke dingen gedaan konden worden. Hij maakte er nog een grapje over die de rubriek ‘De TV draait door’ haalde en dan doe je het gewoon goed. Voor de mensen die geen televisie kijken: Foeke vertelde dat ze met de bus naar Düsseldorf wilden rijden om vanaf daar naar Amsterdam te vliegen om daar weer de bus naar Garderen te pakken. Gewoon voor het vakantiegevoel.

Ik zag foto’s van Feyenoord op trainingskamp in Marbella. Het was er mooi weer. Supporters waren meegereisd. Een stuk of duizend stonden in hun shirtjes langs de kant bij een oefenpot. Feyenoord-supporters zijn uiteraard vrij uniek hierin. Die grijpen dit soort uitjes meteen massaal aan. Hoe supporters van andere clubs dat aangepakt hebben tijdens trainingskampen van hun clubs weet ik niet, maar hoe mooi is het om tijdens de winterstop even een midweekje te pakken richting een warm land waar jouw clubje verblijft? Lekker in de zon aan de Spaanse of Portugese kust. Als het echt moet is de Turkse kust ook goed. Als er maar een kust is. En zon. En cafés.

Helaas is het er nog nooit van gekomen, een leuke oefentrip naar het buitenland. Ook tijdens voorbereidingen zitten we altijd vast aan het bekende liedje in Terwolde en omstreken. Na twee wedstrijden in Terwolde komt de sleur er al in tegenwoordig. Het is denk ik tijd om daar eens gedeeltelijk van af te stappen. Geen trainingskampen meer in Epe, maar echte trainingskampen in het buitenland. Andere clubs gaan er ook elk jaar serieus op uit. Het hoeft niet ver te zijn. Clubs trekken er op uit naar Duitsland, België of Engeland. Andere clubs die door sponsoren echt uitgenodigd worden, mogen naar verre oorden. Dat hoeft van mij niet. Een van de drie genoemde landen is prima. Dat moet ook een doel zijn van Go Ahead Eagles. Een tijdje geleden werd er bijvoorbeeld geroepen dat we de 21e club van de Premier League zouden zijn. Mooi, dan gaan we dus naar Engeland. Kies één of twee volksclubs uit en boeken maar.

We moeten een keer af van dat ‘gewone’. Sinds de promotie zijn we namelijk niet meer gewoon. Er is een frisse wind voelbaar en daar hoort een ander oefenprogramma bij. Ik bied me hierbij aan om clubs uit te zoeken waar we tegen kunnen spelen. Belangrijk is dat het makkelijk bereikbaar moet zijn voor supporters. Voor de supporters is het immers bedoeld. Ik zie kansen voor vernieuwing. De troosteloze oefenwedstrijd tegen Almere City Efsie ben ik alweer vergeten. Op naar een mooie buitenlandse toekomst!

Accent Sport-uit

Een tijdje terug kwam ik op zolder een doos tegen met oude voetbalshirts uit de jaren negentig. Engelse shirts uiteraard, want dat was toen in. Australian- of een Cavello-broek aan, voetbalshirt erboven en klaar. Met een beetje geluk paste het ook nog bij elkaar qua kleurstelling. Tottenham Hotspur, Everton, Derby County, West Ham United, Manchester City, Newcastle United uit en thuis. Van alles zat in die doos. Het pronkstuk was echter het uitshirt van Oldham Athletic. Hoofdzakelijk groen met marine blauw aan de zijkanten, JD Sports als sponsornaam. Een prachtig simpel shirt van het kledingmerk Pony, een merk dat in die tijd sowieso mooie shirts maakte.

Ik weet nog precies waar ik dit shirt gekocht heb. Accent Sport aan de Keizersgracht in Amsterdam. De ‘place to be’ voor voetbalshirts in de jaren negentig. Hier in het Oosten hadden we Coach en een Intersport, maar die hadden alleen de standaard shirts van buitenlandse clubs. Real Madrid, Juventus, Manchester United. Die rommel wilde ik niet. Ik wilde shirts die niemand had. Dat lukte bijna nooit. Altijd zag je een week of twee later wel iemand lopen in een zelfde shirt. Kon je weer op zoek naar een nieuwe.

In Amsterdam vond ik dat ene exclusieve shirt. Met een maatje ging ik naar de hoofdstad. Alleen dat was al heel wat. We hadden alleen de naam van de winkel en de informatie dat het ergens aan een gracht lag. Dat werd dus een beste puzzel, want heel Amsterdam zit vol met grachten. Na vier uur zoeken en vragen aan andere winkelende mensen hadden we de juiste winkel te pakken. Accent Sport had ook aardig haar best gedaan om niet gevonden te worden. Het was een erg klein winkeltje. Maar wat waren we blij dat we er waren. We sprintten richting de winkel langs passerende trams. Wie het eerst een shirt zag had natuurlijk het eerste recht erop. Dik een uur zochten we naar shirts . De jongens achter de balie waren ons al zat. Mijn maatje kocht een geel uitshirt van Arsenal met JVC erop. Mooi shirt, maar wel een beetje makkelijk. Er stond nog net geen Bergkamp achterop. Ik ging voor een shirt van een Engelse club uit een lagere divisie. Met Oldham Athletic had ik die te pakken. Deze zou niemand kopen, want wie koopt er nou een shirt van zo’n onbekende club? Ik wist ook niet eens waar Oldham lag. Ik kende geen enkele speler, maar het shirt was super. Voor honderd gulden was ik spekkoper. En de kleuren pasten precies boven mijn marine blauwe Cavello. Het was helemaal af.

Een week later was het al zover. Ik zag iemand in hetzelfde shirt. Op TV werd Feyenoord live uitgezonden en iemand had ‘mijn’ shirt aan. De lul! In mijn eigen stad heb ik nooit iemand met dit shirt gezien en daar ging het uiteindelijk allemaal om. Met dank aan Accent Sport.

image

De beste jeugdopleiding…

Het leek een mooie avond, ergens in november. Henk ten Cate was aan het woord in de sponsorlounge van Go Ahead Eagles. En als Ten Cate aan het woord is, luistert iedereen in Deventer. Hij wordt gezien als een held van vroeger. Die wat terug wil doen voor de club.

Ten Cate blies de aanwezigen helemaal omver met zijn ambities. Go Ahead Eagles gaat weer de beste jeugdopleiding van Nederland krijgen, vertelde hij. Het kwijl liep bij sommige aanwezigen uit de mond. Net als vroeger wordt de jeugdopleiding van Go Ahead Eagles weer een begrip, als we Ten Cate mochten geloven. Deventer liep even de polonaise, ook omdat de samenwerking met FC Twente werd opgezegd. Dan kiezen de talenten vanzelf voor Go Ahead Eagles.

Nu twee maanden later is het vooral stil rondom de benoemde jeugdopleiding. Van Ten Cate is sinds die avond in november niets meer vernomen. Zijn partner in dit project, John Oude Wesselink, kreeg een skiongeluk en stond dus een tijdje op non-actief. Gelukkig zijn er nog drie andere minder bekende namen bij dit project betrokken, zodat het project niet helemaal stil kwam te liggen. Er moet namelijk heel veel gebeuren vóór begin mei. Die maand is de deadline, omdat er daarna niet heel veel meer mogelijk is qua spelerswisselingen. Volgens de plannen moet er eind mei een A-, een B- èn een C- selectie staan, na de nodige selectietrainingen. Dat zijn ongeveer zestig spelertjes. Daar is wel wat scoutingwerk voor nodig.

‘We’ hebben dus nog drie maanden te gaan. Er sijpelt bijzonder weinig nieuws door over de beste opleiding van het land. Alleen is er een emailadres bekend gemaakt, waarmee er gecorrespondeerd gaat worden. Maar er is nog geen complex, nog geen geschreven jeugdplan, er zijn nog geen trainers, niks. Er is in ieder geval nog niets in de media verschenen. Dat kan een goed teken zijn, maar in Deventer komt al het mogelijke nieuws toch wel uit. Er zijn nu zelfs nog geen geruchten. Aangezien er bij diverse Deventer clubs spelers ‘geronseld’ moeten worden, zouden er minimaal geruchten moeten zijn. Het klinkt allemaal een beetje zorgwekkend.

Het lijkt erop dat Ten Cate iets te hoog van de toren heeft geblazen, met het idee dat het allemaal wel even snel kon worden geregeld. Misschien zit ik er helemaal naast en gebeuren er achter de schermen mooie dingen, maar ik maak me wel zorgen. Als er geen opleiding van de grond komt, zou dat een afgang zijn na zoveel mooie woorden. Het is te hopen dat er aan een escape gedacht is, anders heeft Go Ahead Eagles het contract met FC Twente iets te snel opgezegd…

Boekrecensie: What a Shot!

De echte boekenverzamelaar struint veel sites af naar nieuwe verschijningen. Op de diverse verkoopsites staan altijd boeken, die de bekendere boekensites niet halen. Of omdat ze in eigen beheer worden uitgebracht, of omdat ze uit het buitenland komen. Zo is er in Engeland een grote scene op het gebied van voetbalboeken. Loop bijvoorbeeld een winkel als Waterstones binnen en je krijgt een ruim aanbod aan voetbalboeken. Maar er is dus nog meer. ‘What a Shot!, Your Snaps of the lost World of Football’ is zo’n voorbeeld. Een prachtexemplaar voor de collectie.

De verder onbekende Garry Silke en Derek Hammond hebben dit boekje gemaakt. Een boekje op A5 formaat dat lekker in de hand ligt en dus lekker weg leest. Al hoewel, lezen is niet echt nodig. Het is vooral een kijkboekje, begeleid met wat tekstjes. Silke en Hammond hebben een verzameling foto’s gebruikt die allemaal met ouderwetse fototoestellen gemaakt zijn. Geen digitale mogelijkheden, maar gewoon oldschool foto’s uit de jaren tachtig en negentig. Soms te donker, soms met een groot hoofd in beeld, maar wat we vooral terugvinden is die ouderwetse beleving. Foto’s uit die tijd dat er bijvoorbeeld nog hekken in Engelse stadions waren. Vooral heel erg rauw.

De liefhebber heeft geluk, want juist dit boekje is ook via Bol.com te bestellen. Een klein voorproefje vind je hier.

Colaflesjes, dé voetbalsnoepjes!

Kikkertjes, Smurfen, Schuimblokken, Dropsleutels, Halve Manen, Aardbeien. Iedereen die vijfentwintig jaar geleden als pupil ergens voetbalde kent ze wel. Ze behoren tot de standaard snoepsoorten die je in voetbalkantines kon kopen. Vaak was het dringen geblazen na de wedstrijd. Even snel de penalty’s in de kruising schieten, daarna douchen en dan op naar de snoepafdeling in de kantine. Met een beetje pech stond er een rij, want jouw team was niet het enige team dat gevoetbald had. Vaak werd er op vier halve velden gelijk gevoetbald. Acht keer zeven pupillen. Reken maar uit.

Tegenwoordig maak ik me niet druk als er een rij staat ergens, maar toen wel. Dan stond er weer iemand voor je die van alles één stuk wilde. Verschrikkelijk. En maar treuzelen en nadenken. En dan uiteindelijk bleek het jongetje niet eens genoeg geld bij zich te hebben. Kwam hij aan met drie dubbeltjes en een kwartje. De sukkel. Daarna was er uiteraard een oudere man die een warme snack wilde, waardoor je nog langer moest wachten. Het barpersoneel was toen al niet snel.

Als ik dan eindelijk aan de beurt was kocht ik uiteraard colaflesjes. Een Colaflesje is voor mij dé voetbalsnoep. Daar kan niets tegenop. Voor een stuiver had je er eentje. Voor een gulden dus twintig. ‘Zal ik er een zakje omheen doen?’ was de standaardvraag van de vrouw achter de bar. Een keer ging het mis. Toen hoefde ik geen zakje. Ik zou alles wel in mijn broekzakken van mijn trainingsbroek doen. Dat was achteraf geen goed plan. Ik voetbalde in de E’tjes en de A1 moest ook thuis. Ik bleef dan standaard kijken, want bij de A1 was er altijd sensatie.

De colaflesjes veranderde in die tijd nog weleens. Eerst had je zachte, die niet supergroot waren, maar ook niet klein. Twee keer kauwen minimaal. Daarna kreeg je een nieuwe zending. Die flesjes waren langer en harder. Daar kon je echt op zuigen. Er zat ook een andere smaak aan. Je moest ook moeite doen om ze door te bijten. Wat mij betreft de beste colaflesjes ooit. Ik weet het niet meer zeker, maar het kan zijn dat je er ook een dubbeltje voor moest betalen. Maar ja, kwaliteit kost geld. Met juist die lekkere colaflesjes op zak ging ik die wedstrijd kijken, maar vlak voor de aftrap besloten we om achter het andere doel te gaan zitten. Dat werd dus een sprint over het gehele veld. Honderd meter en nog wat. Ik had vijftien colaflesjes gekocht en uiteindelijk had ik er nog drie. De rest lag allemaal verspreid op het veld. In de rust ben ik nog langzaam lopend teruggelopen over het veld. Ik vond er nog drie terug.

De colaflesjes van deze tijd mogen de naam colaflesjes niet meer hebben. Ze zijn kleiner dan klein. Zonder te bijten slik je ze al door. Soms stop je ze in de mond en zonder dat je het doorhebt is die al weg. Je mist de hele smaak. Fido Dido’s kwamen nog in de buurt en de Autodrop Cola Trucks waren ook niet slecht. Cola Kersflesjes hadden een gekke smaakcombinatie, maar wel lekker. De Autodrop Cola Caddies zijn daarentegen weer niet te vreten, met die vieze nattige zooi in het midden. Nee, doe mij maar de tijd van de lekker stugge colaflesjes, dik twintig jaar geleden. Dat was kwaliteit. Het wordt tijd dat die weer terugkomen.

On Tour: Atletico Madrid-Barcelona

Een onderbelichte club uit Spanje blijft Atletico Madrid. Het gaat over het algemeen over de stadgenoot of over Barca. De rest lijkt niet mee te tellen. Atletico is echter ook zeker een bezoek waard. Wij kregen de volgende plaatjes gemaild met een korte boodschap:

‘Geweldige sfeer, vanaf half 2 al mensen aan het indrinken bij het stadion.. Stond wel politie maar deden niets.. Ook niet toen er fakkels en vuurwerk werd afgestoken.. Iedereen op straat eigen drank drinken..  Supporters barca gewoon tussen de andere supporters in..  Zoals voetbal hoort.. ‘

Estadio Vicente Calderon. Onthou die naam.

image

Van afstand

image

Aardige collectie shirts…

image

De echte straatmerchandise

image

Ronaldo is een Barbie!

image

image

image

Eten. Belangrijk!

image

Sfeervol

image

Drukte in de straten

image

image

Dit oogt nog wat saai

image

Maar dit is top!

image

Een panorama erbij

image

En een mooie in het donker

Het werd overigens 0-0. Zal je net zien…