Colaflesjes, dé voetbalsnoepjes!

Kikkertjes, Smurfen, Schuimblokken, Dropsleutels, Halve Manen, Aardbeien. Iedereen die vijfentwintig jaar geleden als pupil ergens voetbalde kent ze wel. Ze behoren tot de standaard snoepsoorten die je in voetbalkantines kon kopen. Vaak was het dringen geblazen na de wedstrijd. Even snel de penalty’s in de kruising schieten, daarna douchen en dan op naar de snoepafdeling in de kantine. Met een beetje pech stond er een rij, want jouw team was niet het enige team dat gevoetbald had. Vaak werd er op vier halve velden gelijk gevoetbald. Acht keer zeven pupillen. Reken maar uit.

Tegenwoordig maak ik me niet druk als er een rij staat ergens, maar toen wel. Dan stond er weer iemand voor je die van alles één stuk wilde. Verschrikkelijk. En maar treuzelen en nadenken. En dan uiteindelijk bleek het jongetje niet eens genoeg geld bij zich te hebben. Kwam hij aan met drie dubbeltjes en een kwartje. De sukkel. Daarna was er uiteraard een oudere man die een warme snack wilde, waardoor je nog langer moest wachten. Het barpersoneel was toen al niet snel.

Als ik dan eindelijk aan de beurt was kocht ik uiteraard colaflesjes. Een Colaflesje is voor mij dé voetbalsnoep. Daar kan niets tegenop. Voor een stuiver had je er eentje. Voor een gulden dus twintig. ‘Zal ik er een zakje omheen doen?’ was de standaardvraag van de vrouw achter de bar. Een keer ging het mis. Toen hoefde ik geen zakje. Ik zou alles wel in mijn broekzakken van mijn trainingsbroek doen. Dat was achteraf geen goed plan. Ik voetbalde in de E’tjes en de A1 moest ook thuis. Ik bleef dan standaard kijken, want bij de A1 was er altijd sensatie.

De colaflesjes veranderde in die tijd nog weleens. Eerst had je zachte, die niet supergroot waren, maar ook niet klein. Twee keer kauwen minimaal. Daarna kreeg je een nieuwe zending. Die flesjes waren langer en harder. Daar kon je echt op zuigen. Er zat ook een andere smaak aan. Je moest ook moeite doen om ze door te bijten. Wat mij betreft de beste colaflesjes ooit. Ik weet het niet meer zeker, maar het kan zijn dat je er ook een dubbeltje voor moest betalen. Maar ja, kwaliteit kost geld. Met juist die lekkere colaflesjes op zak ging ik die wedstrijd kijken, maar vlak voor de aftrap besloten we om achter het andere doel te gaan zitten. Dat werd dus een sprint over het gehele veld. Honderd meter en nog wat. Ik had vijftien colaflesjes gekocht en uiteindelijk had ik er nog drie. De rest lag allemaal verspreid op het veld. In de rust ben ik nog langzaam lopend teruggelopen over het veld. Ik vond er nog drie terug.

De colaflesjes van deze tijd mogen de naam colaflesjes niet meer hebben. Ze zijn kleiner dan klein. Zonder te bijten slik je ze al door. Soms stop je ze in de mond en zonder dat je het doorhebt is die al weg. Je mist de hele smaak. Fido Dido’s kwamen nog in de buurt en de Autodrop Cola Trucks waren ook niet slecht. Cola Kersflesjes hadden een gekke smaakcombinatie, maar wel lekker. De Autodrop Cola Caddies zijn daarentegen weer niet te vreten, met die vieze nattige zooi in het midden. Nee, doe mij maar de tijd van de lekker stugge colaflesjes, dik twintig jaar geleden. Dat was kwaliteit. Het wordt tijd dat die weer terugkomen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s