Tijd om te stoppen (met voetballen)

Amateurvoetbal. Velen doen het in de marge. Op zaterdag of zondagmorgen. De hele week niks doen aan beweging, maar in het weekend rennen ze als een bezetene achter een bal aan. Alsof hun leven er vanaf hangt, want stel dat je verliest van Oeken 6 of Hoonhorst 3? Daar kan je thuis niet mee aankomen. Dan word je uitgelachen door je vrouw. En terecht trouwens. Als dat je overkomt, moet je gaan nadenken over je toekomst op het voetbalveld. Is het het allemaal nog wel waard? Wie heeft er iets aan als ik over het veld ren?

Ik heb een aantal jaar in de lagere regionen van het amateurvoetbal gebivakkeerd. Mijn geluk was dat ik het allemaal niet zo serieus nam. Dat kon ook niet, want het stelde geen ruk voor. Mannen van middelbare leeftijd die niet weten of ze links of rechtsbenig zijn. Er staan er twintig op het veld, plus nog twee ballenvangers. Van dit aantal kunnen er drie, hoogstens vier een beetje voetballen. Zij zorgen voor enige lijn in het spel. De rest doet maar wat. Het probleem is dat die rest zichzelf gruwelijk overschat, waardoor de frustraties vaak hoog oplopen. In hun hoofd hebben ze hele plannen, maar vaak gaat het bij de balaanname al mis. En dan kan je geen vloeiende pass over de hele geven, of even een tegenstander vakkundig uitkappen om daarna uit te draaien en het spel te verleggen.

Ondanks dat ik het niet zo serieus nam, kwamen bij mij ook de irritaties. Sta je op een gegeven moment met 0-6 achter en dan moet je nog twintig minuten. Ik vroeg dan aan de clubscheidsrechter of hij niet gewoon kon affluiten. Hij deed er niemand een plezier mee om nog langer door te laten spelen. Of dat je vol goede moed om half tien het veld oploopt voor een heuse derby en dat het om vijf over half tien keihard begint te regenen. Je hele tenue zeiknat en dan moet je nog vrijwel de hele wedstrijd spelen. Voor alle duidelijkheid: lagere elftallen hebben geen reserveshirts. Het ergste was echter die snijdende kou. Op zo’n complex waar het steevast waaide, dwars over het veld. Daar eindigde mijn carrière. Het was vrij vroeg in de wedstrijd. Ik had denk ik twee keer geprobeerd een bal aan te nemen, maar twee keer sprong die van de voet af. Bij mijn derde balcontact gebeurde het. Een tegenstander wilde voorgeven en ik deed net alsof ik de bal wilde blokken. Ik blokte die bal ook. Die kwam namelijk keihard op mijn bovenbeen. Vol erop. Je hoorde het kletsen. Ik vloekte, hard. De bal ging uit en het werd een ingooi. Ik keek naar mijn bovenbeen en daar stond de afdruk van de bal op. Je kon precies de vlakken zien. Meteen daarna liet ik me wisselen.

Het was de laatste keer dat ik op het veld stond. Op de bank dacht ik na. Waarom doe ik dit eigenlijk? Ik haalde hier op deze manier geen voldoening uit. Het voetbal was niveau loos en mijn eigen spel ook. Ik werd met de week slechter. En waarom zou ik dan nog over zo’n veld rennen? Wie doe ik hier een plezier mee? Eigenlijk moet ik die man bedanken, die man die die bal keihard op mijn bovenbeen schoot. Door hem hakte ik een knoop door. Vanaf nu slaap ik altijd uit. Een aanrader voor iedereen, die ploetert op amateurniveau.

Advertenties

Engelse meezinger: The Business-Southgate

Oi! heet de muziekstroming en dit kenmerkt zich vooral door ruige kale gasten en lekkere meezingnummertjes. Niet te lang, niet te moeilijk. Zoals deze:

En dit is voor de karaoke-versie

Southgate Songtext

Gareth Southgate stood on the spot
Couldn’t believe the chance he got
He’d be a hero with one toe punt
But sent it at the keeper oh what a cunt
SOUTHGATE’S GOING HOME, HE’S GOING HOME
SOUTHGATE’S GOING HOME, HE’S GOING HOME
SOUTHGATE’S GOING HOME – OH NO HE’S MISSED THE BUS
Should he hit to the left
Should he hit to the right
Don’t really matter coz he was shite
That’s the way our luck goes
Couldn’t see the ball coz of the size of his nose
If I score this it’ll be a killer
Coz they won’t let me at Aston Villa
Didn’t take a run up for the kick
Even me mum thinks I’m a prick
DANCE NOW WHATEVER YOU WILL BE
BUT HE MISSED THE FUCKING PENALTY
SO WE SMASHED UP THE TOWN
WHEREVER WE MAY BE
COZ HE MISSED THE FUCKING PENAL

FC Groningen is niet meer rauw

Zondag was ik voor het eerst in de Euroborg, het ‘nieuwe’ stadion van FC Groningen. Het stadion staat er al sinds 2005, maar door omstandigheden (lees: lijden in Eerste Divisie) was ik er nog nooit geweest. Ik vond FC Groningen in mijn jongere jaren altijd wel een mooie club. Er was altijd wel nieuws en op z’n tijd presteerden ze ook wel aardig. Elke liefhebber kent de namen van Milko Djurovksi, Jos Roossien, Martin Drent en meer van dat soort helden. Wat het helemaal af maakte was natuurlijk het stadion. ‘Het Oosterpark’ was een van de mooiere stadions van Nederland. Dan keren we weer terug naar het bekende gelul over stadions in woonwijken en dat dat mooier is, maar dat is ook echt zo. Het Oosterpark was mooi, terwijl het al lang verpauperd was. Betonrot, onoverdekte staanplaatsen, de lucht van vet eten, huizen aan de ene kant van de straat en een tribune aan de andere kant en fanatiek publiek. Dat was het Oosterpark.

De Euroborg is een blok beton. Mijn beoordeling is er een vanuit het uitvak, dus het is ietwat gekleurd. Misschien is de voorkant van het stadion heel mooi, maar dat heb ik dan gemist. Ik moest via een route door allerlei dorpen naar het uitvak rijden. Daar doemde een stadion op, al kon ik dat alleen zien door de lichtmasten. Verder had er ook een willekeurig bedrijf kunnen staan. De Euroborg was niet echt gevuld. FC Groningen staat voor groen en dat was goed te zien aan de vele lege stoeltjes. De supporters die er zaten waren vooral stil. Ik weet ook dat de gezang niet altijd overkomt als je aan de andere kant van het stadion hoog in een hoek in een uitvak gezet bent, maar ik heb er speciaal op gelet: het was stil. Terwijl ik me van vroeger nog het bekende ‘Groninge! Groninge! herinner, met die bekende GR erin. In een hoekje achter het doel staat nu altijd wel een groep Fanatics, maar die staan daar ook zo geïsoleerd naar mijn idee, net als de fanatiekelingen van RKC ook ergens in een hoekje weggedrukt zijn.

Ik vrees dat FC Groningen onderdeel is geworden van het fenomeen ‘Modern Football’ en dat komt grotendeels door het stadion. Het is allemaal heel erg supportersvriendelijk. Daar kiezen clubs uiteraard expres voor en daar valt ook weinig van te zeggen. Maar het gaat ten koste van de echte voetbalsfeer van ‘vroeger’. Het fanatieke gaat eraf, het scherpe randje zeg maar. Er ontstaat geleidelijk een nieuw publiek, dat naar het stadion komt, rustig een wedstrijd kijkt en iets voor tijd naar huis gaat, voor de drukte… Ach, het is eigenlijk al een achterhaald stuk tekst wat hierboven staat, maar het blijft eeuwig zonde dat we hiermee FC Groningen ook kunnen afschrijven. Ik hoef er nooit meer heen en wens de liefhebbers van het Oosterpark veel sterkte.

image

En hierachter stond die ooit. Het Oosterpark stadion

Boekrecensie: Dugouts

Je moet er maar op komen: Een fotoboekje maken over dugouts. David Bauckham kwam op dit geweldige idee en verzamelde de meeste gekke dugouts van Engeland. Niet die nieuwe dugouts van tegenwoordig, uitgerust met allerlei snufjes, maar de echte dugouts. Hardcore zoals je ze alleen kan zien in de lagere divisies in Engeland, in alle soorten en maten. Altijd al nieuwsgierig geweest naar de dugouts op het eerste veld Hopesgate United FC, Tipton St. John FC of Stanley United FC, dan moet je dit leuke boekje hebben. Alle foto’s hebben een korte beschrijving, zodat het niet alleen bij kijken blijft. Dit boekje is een absolute liefhebber van voetbalcult.

Voor een kleine preview van dit boekje uit 2006 kijk je Hier en voor weinig is het boekje op Ebay te vinden. Een heel leuk cadeau!

Youtube-held

Prachtig hoe Go Ahead Eagles opeens met een ‘onbekende’ keeper op de proppen kwam. Wie had verwacht dat er een Deens international bij ons onder de lat zou staan? Stephan Andersen is de naam, maar dat weten jullie inmiddels wel. De keeper heeft alle media al gehaald. Eerst omdat hij uit het niks zomaar bij Go Ahead Eagles onder contract stond en ook dat hij de eerstvolgende wedstrijd niet mee mocht doen, omdat er een bepaalde instantie niet meewerkte. Zwaar kloten natuurlijk, maar daar hebben we het niet meer over. We gaan er vanuit dat hij bij zijn debuut afgelopen woensdag tegen RKC de nul gehouden heeft, maar dat kunnen we op het moment van schrijven niet voorspellen.

Of toch wel? Ik zag een filmpje op Youtube. Ik kwam het ’s ochtends tegen, op een regenachtige zaterdag. Heerlijke ochtenden zijn dat om lekker dom van je af te kijken. Nieuwe en oude muziek checken, even zoeken op slechte Deventer filmpjes en uiteraard de laatste voetbalfilmpjes kijken. Zo kwam ik ook het filmpje over Stephan Andersen tegen, onze nieuwe ster. Zoek op Youtube met de volgende zoektermen: Stephan, Andersen en Highlights en je hebt een volle bak. Twee minuten en veertig seconden topmomenten van Andersen, samengesteld door zijn management Pro XI. Begeleid door een trendy muziekdeuntje volgt de ene na de andere redding. In het filmpje heerst Andersen in de zestien meter. Hij pakt alles, zelfs van bekende spelers als Ronaldo en Van Persie. Hij bokst ballen weg, komt sterk uit en gooit de bal soepel naar de andere helft. Allemaal geen enkel probleem voor Andersen. Na het zien van dit filmpje is het wel duidelijk. We hebben de beste keeper van de wereld aangetrokken voor de laatste maanden van dit seizoen. Een ander filmpje met daarin een verschrikkelijke poedel bij Everton-uit vergeten we even.

Andersen staat onder contract bij Pro XI Management, dat belangen behartigd van veelal Deense spelers. Andersen is zoals bekend Deens international met drieëntwintig caps achter zijn naam. Pro XI heeft het Youtube-filmpje ook in elkaar gezet. Op de site staan van meer spelers hoogtepunten uit de carrière. Een fijn stukje reclame. Maak van jezelf een filmpje met alleen maar acties die lukken en je staat zo onder contract bij een profclub. Alleen zal het voor de gemiddelde supporter lastig zijn om ook maar twintig seconden te vullen. Dat is het uploaden niet waard.

We kunnen dus gigantisch in de zeik genomen worden door de Denen. Maar dit is meer materiaal voor de doemdenkers. Met Andersen hebben we een international in huis en dat moeten we koesteren. Hoe mooi is het dat een speler met zijn staat van dienst voor het kleine Go Ahead Eagles kiest. In plaats van Estadio Benito Villamarin in Sevilla staat hij onder de lat in De Adelaarshorst. Dat scheelt toch al snel een kleine vijftigduizend toeschouwers. Ik kijk nu al uit naar zijn saves, want een ding is zeker: Hij krijgt veel te doen. Heb je daar geen zin in als keeper,  zit je bij Go Ahead Eagles in de eredivisie op de verkeerde plek. Maar met die saves zit het wel goed. Ga maar snel naar Youtube.

(Deze column staat in de Matchday van Go Ahead Eagles -AZ)

De KNVB: de grootste losers ooit

Vanwege een ‘feestje’ met allerlei bekende figuren van deze wereld is er bijna een geheel Eredivisie competitieprogramma in maart geschrapt. Er moeten namelijk allemaal politieagenten uit heel het land naar Den Haag om de boel veilig te laten lijken. Het voetbal is hiervan het slachtoffer geworden. Duizenden voetbalsupporters hebben verplicht een vrij weekend.

En nu komt het. Deze wedstrijden moeten natuurlijk ingehaald worden. Houd je vast. We gaan inhalen op woensdagmiddag 2 april om 15.45 uur!!! Echt kwart voor vier ’s middags!!! Woensdag 2 april is een normale werkdag. Dat zeggen we er nog even bij. Woensdagmiddag!!!! Het gaat om de volgende wedstrijden: Heracles Almelo – Feyenoord. FC Twente – ADO Den Haag, Go Ahead Eagles – NAC Breda en FC Utrecht – Cambuur Leeuwarden. RKC-Ajax is een dag later, ook om kwart voor vier. Allemaal zo vroeg omdat er ook Europees Voetbal gespeeld moet worden.

De KNVB is met deze topdag en toptijd gekomen. Er zitten daar dus clowns die op het idee komen dat er gevoetbald moet worden ’s middags op een normale werkdag. Supporters werken over het algemeen, dus zij moeten deze wedstrijd missen. Het maakt de KNVB allemaal niet uit. Op Twitter meldt de KNVB dat zij ook enorm balen van dit supportersonvriendelijke tijdstip. Tuurlijk, zouden wij ook zeggen. Dit is de grootste afgang van het Nederlandse betaalde voetbal ooit. Nederland is niet meer serieus te nemen. Het is over. Aan de supporters wordt niet gedacht. Wij, fanatieke supporters, worden gezien als stront. Stront dat zonder respect behandeld wordt. Triest!

Matchday: De beste deal

Op de terugweg van de uitwedstrijd tegen NAC in Breda sloot ik de beste deal van dit seizoen. Niet dat ik er iets aan verdiende overigens. Ik moest er juist voor betalen. Ik bood er vijftig euro voor. Voor een stuk textiel van het merk Hummel, maatje L. Rood van kleur, gele chevrons op de mouwen. Embleem van Go Ahead Eagles erop. Kraagje erboven. Echt heel netjes eigenlijk. Ik had er jaren naar gezocht en nooit gevonden. Gelukkig zei mijn buurman: ‘Oooh, dat shirt. Dat shirt heb ik nog wel op zolder liggen. Die mag je zo komen halen maandag. Geen probleem.’

Dat shirt is het shirt van Go Ahead Eagles uit seizoen 1989-1990. In die tijd wisselde Go Ahead Eagles ook nog weleens van type shirt. Jarenlang was er in het geel gespeeld, maar eind jaren tachtig werd de meerderheid van het shirt juist rood. Ik vind rood een mooiere kleur dan geel. Het is ook praktischer. Rood matcht met veel andere kleuren, bijvoorbeeld het blauw of zwart van je spijkerbroek. Ik was nog jong toen Go Ahead Eagles in dit beruchte shirt speelde, maar ik kan me het nog zo voor de geest halen. Een jonge Harry Decheiver die in dit shirt in het hek hing na de winnende treffer tegen SC Heerenveen in de nacompetitie van dat seizoen. Ergens in de fotoarchieven van de club moet deze foto nog wel vindbaar zijn.

Het merk FAM was van Gé Voortman, de beruchte oud-voorzitter. Mensen die toen bij de club betrokken waren hebben altijd wel een apart verhaal over deze man. Met hem was er altijd wat te beleven. Met Voortman aan het roer promoveerde Go Ahead Eagles ook naar de eredivisie. Menig Deventenaar had een FAM stofzuiger in huis. De merken Miele, Philips en Electrolux hadden er in deze omgeving een flinke concurrent aan.

image

Ik houd van oude shirts. Inmiddels heb ik drieëndertig shirts van Go Ahead Eagles in mijn collectie. Dat kunnen er nog meer worden. Er is nog genoeg plek aan het kledingrek, waar ze uithangen. Op de achterbank op de terugweg van NAC maakte ik een grote klapper. Het genoemde FAM shirt, een rood PZ shirt van midden jaren tachtig en het roodgele shirt van de promotie van 1992. Dat werd allemaal even geregeld onder het genot van een Big Mac Menu. Nu ben ik op zoek naar het wit met blauwe shirt (jaja, er is echt in die kleuren gespeeld!) , ook met FAM erop. Ik ben alle dagen te bereiken als iemand dat shirt voor mij heeft.

Het rode FAM shirt is voor mij cult. Als kleine jongen met meegesmokkelde zakken chips bij het hek kijken naar de helden van toen. Decheiver, Hulshoff, Heering, Bosvelt, Buisman. Allemaal speelden ze in dat mooie rode shirt met FAM erop. Door die gasten ben ik besmet geraakt met het Eagles-virus. Die maandag na NAC-uit haalde ik het shirt op. Er werd een deal gesloten, waarvan ik het bedrag niet naar buiten breng. Zo gaat dat tegenwoordig. Een ding is zeker. Ik ben er wel beter van geworden.