Tafeltennissen

Dit stukje gaat niet over Mirjam Hooman Kloppenburg of Bettine Vriesekoop. Nee, dit gaat over het echte tafeltennis, zoals het vroeger door junioren gespeeld werd in voetbalkantines. Voor en tijdens de wedstrijd was ik altijd in de buurt van tafeltennistafel te vinden om een paar potjes te spelen. Tafeltennissen hoorde er net zo bij als de warming up voor de wedstrijd. Als je niet even lekker gespeeld had, ging je toch met een kutgevoel de kleedkamer in.

Elke zichzelf respecterende voetbalkantine had er wel één: een echte groene tafeltennistafel. Een strak gespannen netje in het midden, twee batjes, een pingpongballetje en klaar. Bij veel kantines moest je je even melden bij het personeel achter de bar voor de batjes en het balletje, want ook toen al was er veel vandalisme rondom de tafeltennistafel. Hoe vaak gebeurde het wel niet dat de vellen er weer half af lagen. Dan had iemand dat weer expres eraf gekrabd. Zat je met een flap aan je batje te tennissen. Voor mij was de lol er dan snel af. Een van mijn tegenstanders in die tijd sloeg altijd met zijn batje op tafel, als een soort tik. Heel irritant en uiteraard niet goed voor het batje.

Ook was er het bekende tafeltennisballetjevandalisme. Soms per ongeluk, maar vaak expres gingen kijkers op het balletje staan en dan wist je genoeg: Balletje onbruikbaar en vragen aan het barpersoneel of er nog balletjes waren. Na minutenlang zoeken kwam er dan een balletje tevoorschijn. ‘Je hebt geluk. Dit is de laatste.’ Als je dan terug kwam kon het zomaar zijn dat iemand het netje weer slap liet hangen. Niets was zo vandalismegevoelig als tafeltennis.

Na wedstrijden plande je kampioenschappen met je teamgenoten. De batjes werden afgepakt van de jongens uit het elftal lager, want zij hadden lang genoeg gespeeld. Bierviltje erbij met een pen en bijhouden die scores. Meestal speelde je in je eentje, soms met dubbels. Een ander fenomeen was het ‘rondom de tafel spel’ waarbij je rondjes om de tafel rende en tegelijk tafeltennis speelde. Intensiever krijg je het niet. Na zo’n spel was je ook kapot en moest je even een Gatorade kopen en daarna in één teug opdrinken.

Ik heb mooie herinneringen aan tafeltennis. Als ik een tafeltennistafel zie, wil ik het altijd even proberen. Maar zo goed als ik vroeger dacht te zijn word ik nooit meer. Geen korte balletjes over het netje, geen goed geplaatste balletjes tegen de achterlijn aan en al helemaal geen effect meer. Die skills van toen heb ik niet meer. Misschien moet ik de batjes maar gewoon laten liggen en het over laten aan de jeugd van nu.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s