Tijd om te stoppen (met voetballen)

Amateurvoetbal. Velen doen het in de marge. Op zaterdag of zondagmorgen. De hele week niks doen aan beweging, maar in het weekend rennen ze als een bezetene achter een bal aan. Alsof hun leven er vanaf hangt, want stel dat je verliest van Oeken 6 of Hoonhorst 3? Daar kan je thuis niet mee aankomen. Dan word je uitgelachen door je vrouw. En terecht trouwens. Als dat je overkomt, moet je gaan nadenken over je toekomst op het voetbalveld. Is het het allemaal nog wel waard? Wie heeft er iets aan als ik over het veld ren?

Ik heb een aantal jaar in de lagere regionen van het amateurvoetbal gebivakkeerd. Mijn geluk was dat ik het allemaal niet zo serieus nam. Dat kon ook niet, want het stelde geen ruk voor. Mannen van middelbare leeftijd die niet weten of ze links of rechtsbenig zijn. Er staan er twintig op het veld, plus nog twee ballenvangers. Van dit aantal kunnen er drie, hoogstens vier een beetje voetballen. Zij zorgen voor enige lijn in het spel. De rest doet maar wat. Het probleem is dat die rest zichzelf gruwelijk overschat, waardoor de frustraties vaak hoog oplopen. In hun hoofd hebben ze hele plannen, maar vaak gaat het bij de balaanname al mis. En dan kan je geen vloeiende pass over de hele geven, of even een tegenstander vakkundig uitkappen om daarna uit te draaien en het spel te verleggen.

Ondanks dat ik het niet zo serieus nam, kwamen bij mij ook de irritaties. Sta je op een gegeven moment met 0-6 achter en dan moet je nog twintig minuten. Ik vroeg dan aan de clubscheidsrechter of hij niet gewoon kon affluiten. Hij deed er niemand een plezier mee om nog langer door te laten spelen. Of dat je vol goede moed om half tien het veld oploopt voor een heuse derby en dat het om vijf over half tien keihard begint te regenen. Je hele tenue zeiknat en dan moet je nog vrijwel de hele wedstrijd spelen. Voor alle duidelijkheid: lagere elftallen hebben geen reserveshirts. Het ergste was echter die snijdende kou. Op zo’n complex waar het steevast waaide, dwars over het veld. Daar eindigde mijn carrière. Het was vrij vroeg in de wedstrijd. Ik had denk ik twee keer geprobeerd een bal aan te nemen, maar twee keer sprong die van de voet af. Bij mijn derde balcontact gebeurde het. Een tegenstander wilde voorgeven en ik deed net alsof ik de bal wilde blokken. Ik blokte die bal ook. Die kwam namelijk keihard op mijn bovenbeen. Vol erop. Je hoorde het kletsen. Ik vloekte, hard. De bal ging uit en het werd een ingooi. Ik keek naar mijn bovenbeen en daar stond de afdruk van de bal op. Je kon precies de vlakken zien. Meteen daarna liet ik me wisselen.

Het was de laatste keer dat ik op het veld stond. Op de bank dacht ik na. Waarom doe ik dit eigenlijk? Ik haalde hier op deze manier geen voldoening uit. Het voetbal was niveau loos en mijn eigen spel ook. Ik werd met de week slechter. En waarom zou ik dan nog over zo’n veld rennen? Wie doe ik hier een plezier mee? Eigenlijk moet ik die man bedanken, die man die die bal keihard op mijn bovenbeen schoot. Door hem hakte ik een knoop door. Vanaf nu slaap ik altijd uit. Een aanrader voor iedereen, die ploetert op amateurniveau.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s