Verloren stadion

Op vakantie even een stadion kijken. Het hoort erbij. Hoe ouder hoe mooier. Real Mallorca dus. Als je er toch bent… Maar helaas. De boel zat potdicht. Waarschijnlijk al jaren. Jammer. Het zag er van de buitenkant zo mooi uit.  Estadio Luis Sitjar.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Het enige kiertje….

Advertenties

Theo

In het uitvak werd gelachen. Theo Janssen had net gezegd dat hij het publiek in de Gelredome fantastisch vond. Het klonk een beetje gek uit zijn mond, want hetzelfde publiek had net zijn ploeg met een fluitconcert naar de kleedkamers begeleid. De supporters van Go Ahead Eagles waren hun collega’s uit Arnhem vocaal de baas. Ook voetballend trouwens, want het stond 0-1.

Maar dat was allemaal bijzaak. Theo Janssen nam afscheid als speler van Vitesse. Dat had hij natuurlijk al eerder gedaan, want zijn knie lag al even puin. Esther Bal, voormalig perschef van Vitesse, had mooie woorden over voor Theo. Terecht natuurlijk, want Theo is een held. Een echte voetballer, die elke echte voetbalsupporter in zijn ploeg wil hebben. Hij was puur en ook nog eens goed ook.

Ik ga zijn linkervoet missen. Theo had zoveel gevoel in die voet, waarmee hij de mooiste passes en schoten afleverde. Tel daar dat simpele drafje bij op en je hebt een topspeler in Nederland. Vaak iets te dik, maar dat maakte het beeld juist helemaal af. Theo had ook naast ons op de tribune kunnen staan. Biertje in de ene hand, snack in de andere.

Het mooiste doelpunt dat ik van hem zag was tijdens FC Twente tegen PSV. Een rush van bijna honderd meter, daarna even de tegenstander vakkundig aan de kant drukken en daarna dat stiftje over de keeper. Met zoveel gevoel. Mooier krijg je ze niet. Het vieren van het doelpunt, met twee handen in de lucht voor een uitzinnig Vak-P. Prachtig.

Uiteindelijk klapten twintigduizend voetballiefhebbers voor Theo. Dat verdient hij. Hij leek er zelfs een beetje emotioneel door tijdens zijn ereronde. Theo is uiteindelijk ook maar gewoon een mens.

Opgeruimd staat netjes

Heracles is nog steeds niet zeker van Eredivisie volgend seizoen. Met een beetje pech spelen de Almeloërs gewoon nog even een paar play-off-wedstrijden om degradatie te voorkomen. De kans is niet groot, maar het kan. En normalerwijs ga je er dan als supporter nog even volop achter staan. Jouw club heeft dan steun nodig. Net even dat ene duwtje in de rug. Niets is mooier dan jezelf veilig spelen. Dat geeft een heerlijke boost. Een mooiere afsluiting van het seizoen is er niet. Als je supporter bent van clubs als Cambuur, Go Ahead Eagles, Heracles en NAC tenminste. Dan ben je blij met dit soort successen.

In Almelo zijn er echter supporters die voor de belangrijkste wedstrijd van het seizoen tot nu toe hun seizoenkaart te koop zetten. Echt! Ze hoeven er niet zo nodig bij te zijn. De tegenstander volgende week heet Ajax en toevallig kunnen die kampioen worden die wedstrijd. In het uitvak passen ongeveer vijfhonderd ‘Joden’ en waarschijnlijk willen veel meer Ajax-supporters hierbij zijn. En nu hebben de Ajax-supporters geluk. Als zij op Marktplaats.nl kijken worden er kaarten in overvloed aangeboden. Een paar pagina’s vol met kaarten. Van losse kaarten tot aan seizoenkaarten. De prijzen zijn inmiddels opgelopen tot honderdvijftig euro per kaart.

Dus je hebt een seizoenkaart gekocht van Heracles, blijkbaar je favoriete club, anders koop je geen seizoenkaart. En dan als Ajax op bezoek komt, verkoop je je seizoenkaart. Hoe komt zoiets in je op? Dan ben je geen echte supporter. Eigenlijk verdien je dan gewoon een stadionverbod. Gelukkig zijn er hiervoor ook regels, zodat een club echt een verbod kan geven als iemand zijn seizoenkaart verkoopt. De Heraclieden op Marktplaats.nl zijn dus ‘tricky’ bezig.

In de Metro van vanochtend kwam een Heraclied aan het woord, namens de BlackWhiteArmy1903. Hij merkte op dat zelfs supporters uit de vakken met fanatieke Heraclieden hun kaarten te koop zetten. Het is nu de taak van de cultuurbewakers in Almelo om de verkoopgrage supporters op te sporen en de namen op een presenteerblaadje bij de club neer te leggen. Dit soort gasten, die liever hun kaart verkopen in plaats van naar hun club te gaan kijken, verdienen geen seizoenkaart. Zij moeten verbannen worden uit alle stadions. Een grote strik eromheen en wegwezen. Opgeruimd staat netjes.

Matchday: Linksbuiten

De zon scheen flink en ik droomde even weg laatst in De Kuip. Ik zag Xander Houtkoop lopen. Hij had het moeilijk en kwam zijn tegenstander maar niet voorbij. Hij heeft het dit seizoen wel vaker moeilijk. Toch maakte hij al in winterstop bekend dat hij weg wilde bij Go Ahead Eagles. Houtkoop was toe aan een nieuwe uitdaging zei hij. Na drie seizoenen Deventer gaat Houtkoop dus verder kijken. Moet hij zelf weten natuurlijk. Het wil wel graag naar Engeland, maar dan moet hij wel iets harder gaan worden, anders redt hij het daar nooit natuurlijk. Go Ahead Eagles moet in ieder geval op zoek naar een vervanger.

Het toeval bestaat dat ik zelf ook een linksbuiten ben. Ik weet niet of ik op reservelijstjes sta bij Dennis Demmers, Foeke Booy en Marcel Wentink. Ze hebben me nog niet gebeld in ieder geval. Ik probeer wel elke wedstrijd aanwezig te zijn om zo nog een beetje ‘in the picture’ te blijven. Ik zoek de heren altijd wel even op als ze op het supportersplein zijn. Even een kort praatje maken waarbij ik altijd zeg dat ik volgend seizoen nog geen club heb. Dan knikken ze braaf. Ik hoop dan altijd maar dat ze het niet vergeten en dat ik ’s avonds in een Excelbestandje verwerkt wordt. Of dat er een whatsappje verstuurd wordt tussen de technische jongens, waarin mijn naam valt. Als er over je gepraat wordt moet het goed zitten toch?

Wat zij waarschijnlijk niet weten is dat ik al elf jaar zonder club zit. Maar daarvoor was ik een gevaarlijke linksbuiten. De rechtsback van de tegenstander opzoeken, erlangs, achterlijn halen en dan de bal terugleggen op een meter tien waar dan altijd wel iemand stond om de bal in het doel te schieten. Tegen SV Epe A3 lukte me dit dertien keer in een wedstrijd. Geen slechte score toch? Of een bal om de rechtsback heen voorzetten op het hoofd van onze spits. Gewoon uit stilstand. Dat deed ik op een gegeven moment steeds vaker. Waarom moeilijk als het makkelijk kan. Ik maakte die jongens van Cupa A1 helemaal gek. Konden ze niet hebben, zo’n bal waar ze niet op rekenden.

De toenmalige trainer noemde me altijd flegmatiek. Ik had geen idee wat het betekende maar ik knikte altijd vriendelijk. Flegmatiek is tenslotte een mooi woord. Rustig en kalm reagerend; ook: al te rustig, onvoldoende in actie komend als het moet is de uitgebreide uitleg ervan. Daar kwam ik jaren later achter. Ik dacht dus altijd dat het als een compliment bedoeld werd, maar het eerste elftal heb ik nooit gehaald. Misschien kwam het omdat ik te flegmatiek was. Als ik de huidige buitenspelers zie, denk ik dat ik voor Go Ahead Eagles best wel in aanmerking kom. Zij zijn ook zo flegmatiek als de pest.

Ik ben veranderd. Dit is mijn laatste kans in het betaalde voetbal. Anders word ik echt te oud. Soms voel ik al aan mijn knieën dat ik oud wordt, maar door die pijn wil ik wel heen bijten. Ik zal er alles voor doen. Keihard werken, slidings maken, maar vooral mijn bekende voorzetten afleveren. Op maat op Marnix Kolder of wie er dan ook in de spits staat volgend seizoen. Met nummer elf op de rug aan de zijlijn kleven. Ik ben beschikbaar!

Snoep graaien

Het waren maar 63 woorden in de Stentor, maar toch was het best een opzienbarend nieuwsartikel. ‘Vrijwilligers verduisteren snoep’ was de titel van het stuk. In december 2012 konden een vader en zoon de verleiding niet weerstaan en pikten tijdens hun vaste uitje als vrijwilliger bij Go Ahead Eagles voor zeventig euro aan snoepwaren. Ze werden gesnapt en kregen deze week beiden een straf van veertig uur dienstverlening van de politierechter. En dat voor zeventig euro aan snoep. Slechte score.

En dan gaan we ons even inbeelden hoe zoiets gegaan kan zijn. Het was in 2012, dus Go Ahead Eagles speelde nog eerste divisie. Tegen wie is niet bekend, laten we Veendam nemen. Dan wordt er nog een keer over die club gepraat. Het is koud en de supporters uit Deventer nemen die avond flink in. Je moet toch wat in de eerste divisie. Beter dronken worden, dan chagrijnig naar huis. Vader en zoon zijn ook van de partij als vrijwilliger. Ze kijken naar de verkopers die supporters helpen met koffie en andere lekkernijen. En laten zij dat nou zelf ook dol zijn op lekkernijen!

Toevallig kennen wij een klein beetje de catering van Go Ahead Eagles. Elke verkoopstand heeft een apart hoekje voor andere spullen dan bier en Smirnoff Ice. Heel soms halen we er wel eens een zak chips. Je kan er ook Popcorn kopen en Autodrop. Wil je bijvoorbeeld Cadillacs en alle benzinestations in de omgeving van Deventer zijn dicht , rijd dan gewoon naar een wedstrijd van Go Ahead Eagles, mits het niet uitverkocht is natuurlijk. Want dan heb je nog geen Cadillacs. Verder zijn er de bekende chocoladesnacks, zoals Mars, Snickers en Kitkat. Helaas geen colaflesjes, schuimblokken, halve manen, aardbeitjes, kikkertjes of zure matten.

De twee vrijwilligers hadden de beschikking over sleutels, grepen na de wedstrijd hun kans en pakten snoep voor thuis. Zullen ze elkaar dan ook tips geven? Zo van: ’Pak maar wat Kitkatten, die zijn lekker voor ’s avonds tijdens Champions League.’ of ‘Doe ook maar twee zakken Popcorn, ik wil deze week nog een keer naar de film.’ En dan op het laatste moment nog even de Cadillacs aanwijzen. ‘Doe die er ook maar bij. Nu we toch bezig zijn…’ Het is een bizar idee dat de twee waarschijnlijk een moment hadden waarbij ze dachten niet bekeken te worden en toen wild graaiend van alles meenamen. De zakken van de jas vol met chocoladesnacks en onder de jas nog wat zakken popcorn en chips. De onderkant van de jas stevig vasthouden, zodat er niets onderuit valt. En daarna om je heen kijken in de hoop dat niemand het gezien heeft. Al deze moeite voor wat snaaierij voor het bedrag van zeventig euro…

Best sneu eigenlijk dat je op de manier je clubje waar je als vrijwilliger bij hoort wil benadelen. Voor straf mogen ze nu gezellig veertig uur schoffelen. Naar verluidt hebben ze beiden ook nog twee jaar stadionverbod gekregen en dat is meer dan terecht!

Boekrecensie: Waarom België (geen) wereldkampioen wordt

Boeken van Herman Brusselmans zijn altijd spraakmakend. Vaak gaat het helemaal nergens over, maar leest het wel lekker weg. Brusselmans was vroeger een talent op voetbalgebied, maar hij brak nooit door. Nu is er eindelijk een boek waarin hij over voetbal zelf schrijft. Samen met Gunther Schepens, die in het verleden uitkwam voor AA Gent en Standard Luik, gaat hij in op het Belgische elftal en het aankomende WK in Brazilië.

Aan de hand van zestien stellingen wordt de sterkte en de zwakte van de Belgische ploeg gemeten. Zo vinden de schrijvers dat België de beste doelman en beste centrale verdediger van de wereld heeft, maar ze zijn ook wel zo realistisch om te zien dat de hype die gecreëerd is rondom het Belgische elftal overdreven is. ‘Zo goed zijn we ook weer niet’ is hun conclusie. Schepens zorgt voor het serieuze onderdeel in het boek. Brusselmans wijkt daar nog weleens van af en zo kan je opeens dingen lezen over groen voorvocht, achterwaarts in de poes naaien, natte preut, muilen en wrijvingen over zijn pietje

Deze gevarieerde teksten zorgen voor een mooi beeld van de Belgische ploeg, waar we misschien nooit zo goed op gelet hebben, omdat we ons vaker fixeren op ons eigen Oranje. Lekker leesvoer dus met het oog op het toernooi dat al sneller begint dan je denkt.

Huilende vrouwen (in het stadion)

Roda JC won gisteren in het eigen stadion niet van AZ. Op zich is dat geen verrassing, want ze winnen daar wel vaker niet. Door het gelijke spel wordt het nog verdomd lastig voor Roda JC om in de eredivisie te blijven, maar dat is hun probleem. FOX Sports houdt van emotie in alle soorten en maten en zondagmiddag kregen we een flink portie treurnis te zien. De supporters van Roda JC leken zich al neergelegd te hebben bij degradatie.

Balende en huilende mensen kwamen er dus voorbij. Dat is nou eenmaal een mooi gezicht. Jonge jongens tot aan volwassen mannen die kwaad zijn. Wilde armgebaren, gebalde vuisten en soms schoppende benen. Tel daar ook nog wat gevloek bij om het plaatje compleet te maken. Als het echt gemeend is zie je vaak ook speeksel door de lucht vliegen. Prachtig om uitgebreid naar te kijken. Zielig wordt het als je ziet dat de desbetreffende supporters het echt niet meer weten. Twee armen in de lucht richting de hemel, al denken zij op dat moment dat het de hel is. Dan zou je bijna medelijden krijgen. Tranen in de ogen en maar dom van je af staren.

Bij Roda JC kwamen er naast balende mannen ook veel balende vrouwen in beeld. En dan wordt het anders. Vrouwen in shirts van hun favoriete club. Sommige naast een shirt aan ook nog een sjaal om. Is dit ‘Modern Football’? Er staat me iets van bij dat dit tien jaar geleden nog niet zo extreem was. Ik zag binnen een minuut twee huilende tienermeiden, een vrouw die de scheidsrechter wilde doodkijken, een vrouw met een Roda JC-shirt, een zwartgele sjaal en fototoestel van vijfhonderd euro om de nek en nog een aardige blondine. Allemaal hadden ze het moeilijk. Ze konden het gelijke spel van hun club en de stand op de ranglijst niet verkroppen.

Echte voetbalemotie moet je over laten aan mannen. Als vrouwen hieraan gaan meedoen is er iets mis. Scheldende vrouwen… Het kan niet. Het ziet er niet uit. Wilde armgebaren komen dan niet meer over. Het wordt lachwekkend. Meiden die elkaar omhelzen om zo elkaar te troosten. Kom op! Ga wat nuttigs doen. Ga gewoon lekker winkelen ofzo, maar ga niet de mannen dwarsliggen. Dit is hun emotie. Daar moeten vrouwen zich buiten houden. Het doet me denken aan de beleving rondom het Nederlands Elftal bij belangrijke toernooien. Vrouwen die nog nooit een voetbalwedstrijd in het echt hebben gezien, gaan zich dan opeens ook overal mee bemoeien en een wedstrijd mee beleven. Donder op!

Het gaat mis in diverse stadions. Ook bij Vitesse waren er veel vrouwen te zien in het vak achter het doel, vooral giechelend. Vrouwen die zich opdringen aan hun vriendje. Ze snappen niet dat voetbal het wekelijkse moment is voor de man om even los te gaan. Even negentig minuten lang je ploeg aanmoedigen. De andere zes dagen van de week is hij weer thuis. Er zou een ongeschreven wet moeten zijn waaraan vrouwen zich automatisch houden: Als je naar het voetbal gaat: prima, maar houd je afzijdig. Ga je niet schreeuwen of schelden. Ga niet op plekken staan waar sfeer gemaakt moet worden. Ga gewoon lekker elders op de tribune zitten. Ergens in een neutraal vak. Daar zie je het spel ook veel beter, als dat al van belang is tenminste… (uitzonderingen daargelaten natuurlijk, want de vrouwen die er al jaren komen hoeven niet weg. Die kennen ondertussen hun plek al wel).

De beelden van gisteren hebben er bij mij voor gezorgd dat ik de fanatieke aanhang van Roda JC een stuk minder serieus neem en dat kan nooit de bedoeling zijn.