Matchday: Linksbuiten

De zon scheen flink en ik droomde even weg laatst in De Kuip. Ik zag Xander Houtkoop lopen. Hij had het moeilijk en kwam zijn tegenstander maar niet voorbij. Hij heeft het dit seizoen wel vaker moeilijk. Toch maakte hij al in winterstop bekend dat hij weg wilde bij Go Ahead Eagles. Houtkoop was toe aan een nieuwe uitdaging zei hij. Na drie seizoenen Deventer gaat Houtkoop dus verder kijken. Moet hij zelf weten natuurlijk. Het wil wel graag naar Engeland, maar dan moet hij wel iets harder gaan worden, anders redt hij het daar nooit natuurlijk. Go Ahead Eagles moet in ieder geval op zoek naar een vervanger.

Het toeval bestaat dat ik zelf ook een linksbuiten ben. Ik weet niet of ik op reservelijstjes sta bij Dennis Demmers, Foeke Booy en Marcel Wentink. Ze hebben me nog niet gebeld in ieder geval. Ik probeer wel elke wedstrijd aanwezig te zijn om zo nog een beetje ‘in the picture’ te blijven. Ik zoek de heren altijd wel even op als ze op het supportersplein zijn. Even een kort praatje maken waarbij ik altijd zeg dat ik volgend seizoen nog geen club heb. Dan knikken ze braaf. Ik hoop dan altijd maar dat ze het niet vergeten en dat ik ’s avonds in een Excelbestandje verwerkt wordt. Of dat er een whatsappje verstuurd wordt tussen de technische jongens, waarin mijn naam valt. Als er over je gepraat wordt moet het goed zitten toch?

Wat zij waarschijnlijk niet weten is dat ik al elf jaar zonder club zit. Maar daarvoor was ik een gevaarlijke linksbuiten. De rechtsback van de tegenstander opzoeken, erlangs, achterlijn halen en dan de bal terugleggen op een meter tien waar dan altijd wel iemand stond om de bal in het doel te schieten. Tegen SV Epe A3 lukte me dit dertien keer in een wedstrijd. Geen slechte score toch? Of een bal om de rechtsback heen voorzetten op het hoofd van onze spits. Gewoon uit stilstand. Dat deed ik op een gegeven moment steeds vaker. Waarom moeilijk als het makkelijk kan. Ik maakte die jongens van Cupa A1 helemaal gek. Konden ze niet hebben, zo’n bal waar ze niet op rekenden.

De toenmalige trainer noemde me altijd flegmatiek. Ik had geen idee wat het betekende maar ik knikte altijd vriendelijk. Flegmatiek is tenslotte een mooi woord. Rustig en kalm reagerend; ook: al te rustig, onvoldoende in actie komend als het moet is de uitgebreide uitleg ervan. Daar kwam ik jaren later achter. Ik dacht dus altijd dat het als een compliment bedoeld werd, maar het eerste elftal heb ik nooit gehaald. Misschien kwam het omdat ik te flegmatiek was. Als ik de huidige buitenspelers zie, denk ik dat ik voor Go Ahead Eagles best wel in aanmerking kom. Zij zijn ook zo flegmatiek als de pest.

Ik ben veranderd. Dit is mijn laatste kans in het betaalde voetbal. Anders word ik echt te oud. Soms voel ik al aan mijn knieën dat ik oud wordt, maar door die pijn wil ik wel heen bijten. Ik zal er alles voor doen. Keihard werken, slidings maken, maar vooral mijn bekende voorzetten afleveren. Op maat op Marnix Kolder of wie er dan ook in de spits staat volgend seizoen. Met nummer elf op de rug aan de zijlijn kleven. Ik ben beschikbaar!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s