Talent ontdekt

Soms zie je weleens een wedstrijdje van een jeugdelftal en dan valt altijd wel een jong spelertje op. Je neemt je dan voor zo’n jongen te gaan volgen, maar zoiets verwatert al snel weer. Daarvoor zie je te weinig jeugdvoetbal. Die namen vergeet je dan gewoon. Vandaag werd er een toernooi gespeeld in Lelystad, het jaarlijkse Lesley Boerebach Talenten Toernooi. En het gebeurde weer. Er viel een spelertje op… en deze ga ik niet uit het oog verliezen.

Clubs als PSV, MVV, Sparta, AZ en FC Twente deden mee aan met toernooi, maar de grootmacht was toch wel Feyenoord. Zij wonnen dan ook het toernooi. Wie de grote man was? Dat was een jongetje dat geboren is in 2001 of 2002, want dat waren allemaal D-junioren. Hij kan dus maximaal 13 jaar zijn. Het uit-tenue van Feyenoord aan. Een te grote broek, hoog opgetrokken, maar toch zag je de knieën niet. Shirt netjes in de broek. Iets te hoog, waardoor je het nummer bijna niet meer zag. Een kleurrijke jongen met zwart haar strak naar achteren, met aan de achterkant vlechtjes. Het was moeilijk in te schatten wat zijn lengte was, maar bij elke wedstrijd was hij het kleinste mannetje van het veld.

Maar hoe klein hij ook was, hij stal de show. Vanaf de rechterbuitenkant was hij een plaag voor elke linksback. Vrij lopen prima! Balaanname prima! Schijnbeweging prima! Snelheid prima! Zijn kleine lichaam gebruiken prima! Voorzet prima! En hij scoorde ook nog een aantal doelpunten en gaf een paar assists. Hij had alles wat een talent moet hebben. Als hij zich door gaat ontwikkelen is dit hét talent van Nederland de aankomende jaren. Over wie gaat dit? Crysencio Summerville! Een genot om naar te kijken. Hou deze jongen in de gaten! Google deze jongen en kijk wat een lief koppie hij heeft. Nog een paar jaar en we hebben weer een echte rechtsbuiten in Oranje!

Advertenties

Boekrecensie: Eigen Doelpunt

Schrijver Nico Verbeek woont al een tijdje in Colombia en is gek op alles wat met drugsverhalen en de achtergrondverhalen te maken heeft. Hij schreef al eerder boeken over dit onderwerp, zoals een boek over de wereldberoemde drugsmagnaat Pablo Escobar. Dit boek draait vooral om een andere Escobar. Andrés Escobar was een prima verdediger van onder andere in het opvallende sterkte elftal van Colombia begin jaren negentig. Dit elftal moest hoge ogen gaan gooien in Amerika bij het Wereldkampioenschap in 1994. Het liep allemaal iets anders.

Colombia vloog er al na een ronde uit, met twee nederlagen en een overwinning. Verdediger Andrés Escobar kreeg er bij thuiskomst ruzie over met een aantal schietgevaarlijken. Dat kostte hem zijn leven. Op het toernooi zelf werden de trainers bedreigd door onbekenden om zo even een andere speler in het veld te krijgen. De Colombiaanse drugsmaffia deed haar werk. Best jammer, want Colombia had een mooi team met onder andere Carlos Valderrama en Faustino Asprilla. In de kwalificatie speelden zij een vrij memorabele wedstrijd in Argentinië die ze met 0-5 wonnen! Zelfs Diego Armando Maradona had er een applaus voor over. Kijk hieronder de samenvatting.

Het boek gaat over de rumoerige tijd in Colombia toen het wereldwijd bekend stond om de drugs. De drugstaferelen werden vanzelf verweven in het voetbal. Veel clubs stonden indirect onder leiding van drugskartels, waardoor corruptie op de loer lag. Je kan alles teruglezen in Eigen Doelpunt. Verbeek schetst in het vierhonderd pagina’s dikke boek een uitgebreid beeld. Het enige wat je uiteindelijk afvraagt, is hoe het er nu aan toegaat in dat land, maar misschien komt er ooit nog een vervolg. Het is prima leesvoer voor de sensatielezers onder ons.

Het gaat goed met Andy

Zijn real-life soap raakt een beetje in een sleur. Het wordt allemaal een beetje eentonig. Alleen de lippen van Melisa gaan alsmaar gekken omhoog staan en haar haar is nu officieel dood. Maar om Andy hoeven we ons geen zorgen te maken. Hij is namelijk scheidsrechter geworden. Scheidsrechter bij het WK in lingerie. Je weet wel, dat programma op Veronica, in de rust van wedstrijden van aankomende WK. Allemaal zappen dus als er een reclameblok van een kwartier komt, opgevuld met met één minuut nutteloos analyseren.

Van der Meijde moet de boel in goede banen leiden en met meiden in lingerie erbij kun je dat wel aan hem overlaten. Nederland, Brazilië, Italië, Zuid-Korea, Spanje, Algerije, Duitsland en Rusland doen mee aan dit fantastische toernooi.

Het Algemeen Dagblad kwam al met een uitgebreide samenvatting. Dit belooft veel goeds. Kijken dus! Het WK in Lingerie

Whatsappen met Oranje

Robin van Persie maakte vandaag tijdens een persconferentie bekend dat hij en zijn mede-internationals in contact met elkaar staan via een zogenaamde ‘Whatsapp-groep’. De groep is een initiatief van van Persie zelf. Dirk Kuijt heeft hem erbij geholpen. Waarschijnlijk heeft van Persie dus Kuijt de opdracht gegeven om iedereen toe te voegen omdat van Persie zelf niet de telefoonnummers van alle spelers had. Het was een kort bericht op de site van het AD.

Zoiets roept wel vragen op. Elke fanatieke ‘whatsapper’ zit wel in een ‘Whatsapp-groep. Gewoon met vrienden, of met je collega’s van het werk. Uiteraard ook met je voetbalelftal om op zondagmorgen lekker makkelijk af te zeggen via een kort berichtje. En daarna snel de telefoon uitzetten. Zonder Whatsapp tel je tegenwoordig niet meer mee. Even leek Telegram de wereld te veroveren, maar wie hoort daar nu nog wat over? Whatsapp is ‘the shit’! Daar kunnen we niet meer onder uit. Nooit meer bellen, maar gewoon korte berichtjes naar elkaar sturen. Lekker makkelijk. Straks belt van Persie ook niet meer vanuit de spelerstunnel na de wedstrijd. Hij stuurt gewoon ‘appjes’.

De selectie van Oranje in een ‘Whatsapp-groep’. Wat moet je je daarbij voor stellen? Zal dat alleen maar over voetbal gaan? Over de Champions League finale van vanavond, of over dat FC Dordrecht volgend seizoen in de Eredivisie speelt? Zullen internationals überhaupt de play-offs gevolgd hebben? Sturen de jongens ook foto’s en filmpjes rond? Foto’s van vers gescoorde vrouwen, die ze alleen maar even voor de fun hadden. Of grappige filmpjes van vrouwen die scheten laten of van dieren die ongelukkig vallen. Zullen ze veel figuurtjes naar elkaar sturen? Duimen omhoog of het bekende ‘boks-gebaar’. Of een tractor naar Quincy Promes, omdat hij bij FC Twente speelt. Of zonnetjes als het ’s ochtends mooi weer is en iedereen elkaar ‘goedemorgen’ wenst of icoontjes van een drol als Ron Vlaar weer gepoept heeft. Zullen ze ook Wesley Sneijder de gek aansteken over de telefonische ruzie met Yolanthe over het alarm dat al heeft afgaat in hun huis in Istanbul?

Het is een mysterieus iets. En hoe gaat het als iemand niet meer in de selectie zit, wordt hij er dan uitgegooid door de groepsbeheerder? Zullen sommige internationals er ook zelf uit stappen, omdat ze moe worden van bijvoorbeeld Memphis Depay, als hij heel veel onzin neerzet? Waarschijnlijk heeft wel iedereen het geluid en de trilfunctie uitgezet, want met meer dan twintig spelers in een groep blijf je bezig. Dan heb je drie gevulde batterijen per dag nodig.

Zo’n kort berichtje op een website van een landelijke krant roept voor vooral heel veel vragen op. Wat speelt zich er af op al die telefoontjes van de spelers. Hopelijk horen we daar meer over tijdens dit WK. Misschien kan Dirk Kuijt ons wel verder helpen.

Zoiets doe je niet!

Supporter zijn is niet altijd hosanna. Vooral als je degradeert ga je door een hel. Gisteren was dat het geval in Nijmegen. NEC degradeerde na twintig jaar eredivisie. Men heeft er een potje van gemaakt daar. De supporters zijn de dupe. Zij zijn veroordeeld tot minimaal een jaar Jupiler League. Daar vraag je niet om. Al zien de diehards ook kansen. Zij redeneren zo dat dan alleen de echte supporters overblijven, waardoor het uiteindelijk weer ouderwets gezellig wordt. Geen gloryhunters meer erbij en plek zat op de tribune, zodat je de ene helft NEC kan zien aanvallen de ene kant op en in de rust ga je dan gewoon aan de andere kant zitten om daar de aanvallen te volgen.

Het merendeel van de supporters was al snel lamgeslagen. Zij zaten de wedstrijd zwijgzaam uit. Stiekem werd er vooruit gekeken naar volgend seizoen. ‘MVV-uit, ‘Den Bosch-uit’ dat kan dan nog wel leuk zijn. Maar FC Oss? Eindhoven? Telstar? Ze vergaten even dat ook Jong Ajax, Jong PSV en Jong FC Twente er nog bijzitten. De grootste heethoofden ontploften na het laatste fluitsignaal. Ondanks dat NEC al door de voorraad tribunestoelen heen is, werd er gisteren weer vol overgave tegenaan getrapt. De stoelen moesten kapot. En ze moesten het veld op. Het is niet goed te praten, maar zo werkt dat voor heethoofden. Daarna gingen de heethoofden het veld op. Ouderwets hun frustratie botvieren. Een supporter liep vol overtuiging richting een speler en trok hem het shirt uit. Volgens de supporter verdiende de speler het shirt niet. Los van dat dit allemaal heel intimiderend en Oostblokachtig over komt, is het ook wel weer mooi, omdat de spelers de supporter in de steek hadden gelaten. Al een seizoen lang. De supporter was boos en wilde het eigenlijk bij alle spelers doen. Het bleef bij 1 shirt. Daarna kwamen er nog een handjevol heethoofden het veld op. Ze schreeuwden wat en gingen weer terug naar hun vak.

Maar tijdens de wedstrijd ging het echt mis. Het stond 1-3 en Eniesee was al helemaal kansloos. In de gracht stonden supporters die het niet meer aan konden zien. Zij waren er klaar mee. Om de tijd te verdrijven plunderden zij de catering. Ook niet goed te praten, maar vooruit. Hongerig waren de supporters echter niet. Er vloog een frikadel het veld op. Die lag daar eenzaam een minuut of vijf en toen volgden er meer. In totaal werden er ongeveer dertig frikadellen het veld opgegooid. Dertig! En allemaal niet van gegeten! Er werd zonder respect met de frikadellen omgegaan. Frikadellen horen bij het meubilair van de cultsnacks in het voetbalstadion. Zonder frikadellen geen voetbal. Eigenlijk is de frikadel nog belangrijker dan bijvoorbeeld je spits. Dit is overigens een mening van een snackliefhebber, maar dit even terzijde. De NEC-supporters misdroegen zich dus eigenlijk op een schandalige manier. Het zou logisch zijn dat deze supporters opgespoord worden en vervolgd gaan worden. Een seizoenlang frikadellen bakken bij thuiswedstrijden! Nee, geen stadionverbod. Dat is te makkelijk. Bakken moeten ze! En als er frikadellen over zijn aan het einde van de wedstrijd, moeten ze die zelf rondbrengen op de tribune. Al die trappen op bij een wedstrijd tegen FC Emmen, als er geen hond in het stadion zit. Dat zal ze leren. Frikadellen het veld opgooien? Zoiets doe je niet!

Fair Play

Deventer is in onzekerheid. Gaan we Europa in of niet? Zelden zijn we hier zo dicht bij geweest. Het enige probleem is dat we het niet in eigen hand hebben. De UEFA heeft een manier gevonden om landen en clubs te belonen voor hun sportieve spel. Wat is sportief spel? Dan moet je denken aan weinig gele en rode kaarten, positief aanvallend spel en respect voor de tegenstander, door bijvoorbeeld een bal terug te gooien na een blessurebehandeling. Respect voor de scheidsrechter, goed gedrag van de trainer en van de supporters. Dit soort dingen tellen allemaal mee. Er zijn drie Europese ‘Fair Play plaatsen’ te verkrijgen en Nederland staat momenteel zesde op die ranglijst. ‘We’ moeten uiteindelijk derde staan.

Go Ahead Eagles is een van de liefste clubs van Nederland, maar dat weten wij natuurlijk al veel langer. Wij staan momenteel derde, met allerlei clubs om ons heen die al Europees Voetbal geregeld hebben voor volgend seizoen. Blijven wij dus over. Nog drie plekken stijgen als Nederland zijnde en we stromen in de eerste voorronde van de Europa League in. Echt! Makkelijker kan je Europa niet in rollen. De Europa League. Geen misselijke competitie met clubs als Sevilla, Valencia, Benfica en Juventus. Deze vier clubs hebben dit seizoen de halve finale gespeeld in deze competitie. Daar kunnen wij dus, met een beetje geluk, ook komen te staan volgend seizoen. Even in een flow komen, de eerste ronde overslaan, en dan ben je al een heel eind.

Maar die eerste voorronde doorkomen is wel een heikel karwei. Ik noem hier even een waslijst aan eventuele tegenstanders: Stjarnan Garðabær uit IJsland, Sjachtjor Karaganda uit Kazachstan, Nõmme JK Kalju uit Estland, ÍF Fuglafjørður van de Faer Oer Eilanden of JK Sillamäe Kalev uit Estland. De clubs zijn nog niet bekend, maar we kunnen ook de winnaars van de ‘Coppa Titano’, de beker van San Marino, de winnaar van de Copa Constitució, de beker van Andorra, de nummer twee of drie van de Azerbeidjaanse competitie of de winnaar van de beker van Gibraltar treffen. Kijk! Dat zijn nog eens tripjes om naar uit te kijken. Wat te denken van een fijne georganiseerde reis naar Armenië. Daar leeft het voetbal momenteel als nooit te voren. Als we deze ronde door komen kunnen we zomaar de winnaar van de Československý Pohár of de Hrvatski nogometni kup treffen. Dan moet wel alles meezitten overigens.

Moeten we de vlag uithangen als we Europees Voetbal hebben gehaald? Ikzelf twijfel nog een beetje. Ik hoef niet zo nodig naar Andorra of Liechtenstein. Er zijn tachtig clubs die meedoen in de eerste voorronde en eigenlijk vind ik alleen de nummer drie van Schotland een leuke tegenstander. Dat wordt Aberdeen of Motherwell. IFK Göteborg of Rosenborg BK kunnen er ook nog mee door. De kans dat we een van die clubs loten is echter wel heel klein met tachtig clubs in een koker. Blijft een uitje naar Luxemburg over. Dat is qua afstand te doen. Oftewel: mochten wij de Fair Play prijs gaan winnen, zou ik nog maar even wachten met heel hard juichen. Europees voetbal in dit stadium kan namelijk nogal tegenvallen. Een beter idee is om volgend seizoen gewoon de beker te winnen. Scheelt je drie rondes. Gewoon nog even geduld hebben dus.

After Matchday: Nog een keer

Man man man, wat een seizoen hebben we achter de rug. Ik loop al wat jaartjes mee, maar zo’n mooi seizoen als deze heb ik nog niet meegemaakt. Ondanks dat we soms eens verloren was het vooral een aaneenschakeling van mooie momenten. Het is niet voor niets dat er nu zo’n positieve sfeer rondom de club hangt. In Deventer, in de regio en ook in heel Nederland. Uiteraard zijn er de haters, maar dat hoort ook zo. Wij haten ook andere clubs. Dat is voetbalsupporterlogica. Als je dat wegdenkt, hebben we alleen maar vrienden.

Het begon natuurlijk al in Utrecht. Die tweede helft was misschien wel de beste helft van het hele seizoen. ‘Tikki Takki’ in het kwadraat en dan die ontlading na de 1-1. Spelers voor het vak. Prachtig. Daarna die pot tegen ADO Den Haag met Marnix Kolder, die alle critici even de mond snoerde met een uithaal waar je u tegen zegt. Jullie ooit de Adelaarshorst zo horen juichen na een doelpunt? Nee hè? En dan dat artikel in Voetbal International van Iwan van Duren. Misschien was het wel het mooiste stuk over Go Ahead Eagles in dat blad ooit. Het sfeertje hier in ons kleine pittoreske stadion kon niet beter samengevat worden op vijf pagina’s.

Knotsgekke thuiswedstrijden tegen FC Groningen en NEC, waar wij als supporters alle kanten op gesmeten werden. Van geluk naar verdriet en dan weer terug naar geluk. PEC Zwolle werd helemaal weggetikt vanaf minuut 1. FC Twente dacht hier even de punten gemakkelijk weg te halen, maar Sjoerd Overgoor had dat al lang doorzien en veranderde persoonlijk even de tactiek, waardoor de miljoenenclub uit Tukkerland puntloos op de tractor naar huis mocht. Feyenoord-thuis, waar we even een puntje stalen. AZ-thuis met de beste sfeer in jaren. Waarschijnlijk ben ik er nog een paar wedstrijden vergeten in mijn enthousiasme.

In uitwedstrijden hadden de spelers het vaak iets lastiger. Drie overwinningen maar, maar die waren dan wel meteen heel mooi. Erik Falkenburg sloopte in zijn eentje RKC met een bijna hattrick. Jarchinio Antonia gaf het startsein van een vierklapper met een zwabberschot in Kerkrade. En Deniz Türüç drukte even zijn stempel in Almelo. Verder kregen we uit nog weleens een flinke nederlaag om de oren, maar de sfeer maakte het dan wel weer goed. Kingsley Obiekulu die aanwezig was in Breda. De klappertjes van Alkmaar werden overstemt door zeshonderd dolle Deventenaren. De roodgele invasie in de Kuip. Achthonderd supporters waren daar present en legde het legioen het zwijgen op. Allemaal hoogtepunten.

Ik wil nóg een keer zo’n seizoen met alles erop en eraan. Spanning, stress, euforie. Hoe meer hoe beter. Dat is voor mij de ultieme voetbalbelevenis. Neem als voorbeeld de thuiswedstrijd tegen NAC. Daar zal alles in. Moet euforie natuurlijk wel als laatste genoemd worden, maar dit even terzijde. De echte voetbalsfeer die je erbij krijgt in de Adelaarshorst maakt het helemaal af. Dit seizoen heb ik gezien dat wij uniek zijn met onze ‘oldschool’ sfeer. We moeten de Adelaarshorst koesteren. Daar zijn wij onszelf en bovenal: vrijwel niet te kloppen. Met dat als basis wordt het volgend seizoen weer zo mooi.

(Deze column stond in Matchday, het officiële programmaboekje van Go Ahead Eagles)