After Matchday: Nog een keer

Man man man, wat een seizoen hebben we achter de rug. Ik loop al wat jaartjes mee, maar zo’n mooi seizoen als deze heb ik nog niet meegemaakt. Ondanks dat we soms eens verloren was het vooral een aaneenschakeling van mooie momenten. Het is niet voor niets dat er nu zo’n positieve sfeer rondom de club hangt. In Deventer, in de regio en ook in heel Nederland. Uiteraard zijn er de haters, maar dat hoort ook zo. Wij haten ook andere clubs. Dat is voetbalsupporterlogica. Als je dat wegdenkt, hebben we alleen maar vrienden.

Het begon natuurlijk al in Utrecht. Die tweede helft was misschien wel de beste helft van het hele seizoen. ‘Tikki Takki’ in het kwadraat en dan die ontlading na de 1-1. Spelers voor het vak. Prachtig. Daarna die pot tegen ADO Den Haag met Marnix Kolder, die alle critici even de mond snoerde met een uithaal waar je u tegen zegt. Jullie ooit de Adelaarshorst zo horen juichen na een doelpunt? Nee hè? En dan dat artikel in Voetbal International van Iwan van Duren. Misschien was het wel het mooiste stuk over Go Ahead Eagles in dat blad ooit. Het sfeertje hier in ons kleine pittoreske stadion kon niet beter samengevat worden op vijf pagina’s.

Knotsgekke thuiswedstrijden tegen FC Groningen en NEC, waar wij als supporters alle kanten op gesmeten werden. Van geluk naar verdriet en dan weer terug naar geluk. PEC Zwolle werd helemaal weggetikt vanaf minuut 1. FC Twente dacht hier even de punten gemakkelijk weg te halen, maar Sjoerd Overgoor had dat al lang doorzien en veranderde persoonlijk even de tactiek, waardoor de miljoenenclub uit Tukkerland puntloos op de tractor naar huis mocht. Feyenoord-thuis, waar we even een puntje stalen. AZ-thuis met de beste sfeer in jaren. Waarschijnlijk ben ik er nog een paar wedstrijden vergeten in mijn enthousiasme.

In uitwedstrijden hadden de spelers het vaak iets lastiger. Drie overwinningen maar, maar die waren dan wel meteen heel mooi. Erik Falkenburg sloopte in zijn eentje RKC met een bijna hattrick. Jarchinio Antonia gaf het startsein van een vierklapper met een zwabberschot in Kerkrade. En Deniz Türüç drukte even zijn stempel in Almelo. Verder kregen we uit nog weleens een flinke nederlaag om de oren, maar de sfeer maakte het dan wel weer goed. Kingsley Obiekulu die aanwezig was in Breda. De klappertjes van Alkmaar werden overstemt door zeshonderd dolle Deventenaren. De roodgele invasie in de Kuip. Achthonderd supporters waren daar present en legde het legioen het zwijgen op. Allemaal hoogtepunten.

Ik wil nóg een keer zo’n seizoen met alles erop en eraan. Spanning, stress, euforie. Hoe meer hoe beter. Dat is voor mij de ultieme voetbalbelevenis. Neem als voorbeeld de thuiswedstrijd tegen NAC. Daar zal alles in. Moet euforie natuurlijk wel als laatste genoemd worden, maar dit even terzijde. De echte voetbalsfeer die je erbij krijgt in de Adelaarshorst maakt het helemaal af. Dit seizoen heb ik gezien dat wij uniek zijn met onze ‘oldschool’ sfeer. We moeten de Adelaarshorst koesteren. Daar zijn wij onszelf en bovenal: vrijwel niet te kloppen. Met dat als basis wordt het volgend seizoen weer zo mooi.

(Deze column stond in Matchday, het officiële programmaboekje van Go Ahead Eagles)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s