Matchdaycolumn: De draad kwijt

Een column schrijven als je de uitslag van de voorgaande wedstrijd niet weet is lastig. Normaal kan je inspelen op een uitslag van de wedstrijd van de week ervoor. Nu wordt het me echter nog moeilijker gemaakt, want deze Matchday verschijnt bij twee wedstrijden, dus het kan zo zijn dat als je dit leest het inmiddels zaterdagavond half negen is en we vorige week tegen ADO Den Haag hebben gespeeld én afgelopen woensdag tegen Feyenoord voor de beker. Maar het kan ook zo zijn dat je dit programmaboekje leest op woensdagavond voor de bekerwedstrijd tegen Feyenoord. Dan heeft Go Ahead Eagles alleen nog maar tegen ADO Den Haag gespeeld. Kunnen jullie het nog volgen?

Er zijn heel veel vraagtekens, los van het niet bekend zijn van de uitslag in Den Haag en die van tegen Feyenoord, als je dit op zaterdag leest . Zo is Marnix Kolder geblesseerd geraakt net vóór de deadline van deze column. Hij heeft dus niet meegespeeld in Den Haag en zal dat waarschijnlijk twee keer Feyenoord ook niet doen. Lesly de Sa schijnt weer aan de beterende hand te zijn na zijn rugblessure, maar of hij Feyenoord-thuis voor de beker heeft gehaald is niet bekend. De kans is wel groter dat hij er tijdens de competitiewedstrijd bij is, maar ook dat is niet zeker. Foeke heeft inmiddels een puzzel voorin zijn elftal waarvan de moeilijkheidsgraad ontzettend hoog is.

Het kan zo zijn dat we vanaf het begin van deze week een stuk relaxter in het leven staan. Winnen in Den Haag kan iedereen natuurlijk. Maar je kan er ook zomaar verliezen. En dat wordt het alsmaar moeilijker om uit de negatieve sleur te komen. Hoe je het ook wendt of keert: In Deventer is het crisis, alleen wordt dat niet met zoveel woorden gezegd. Het wordt een beetje weggedrukt door een positieve benadering vanuit de club. Dat is gevaarlijk, want als je alles zo vaak positief benadert, ga je het zelf nog geloven. En dat zou krom zijn terwijl je vooral wedstrijden verliest.

En dan ook nog twee keer tegen Feyenoord, of als je dit op zaterdag pas leest één keer. Niet de minste club. Twee keer tegen Feyenoord binnen vier dagen. Iets te veel van het goede? Wat mij betreft niet. Als het aan mij ligt spelen we elke week tegen een club van het kaliber Feyenoord. Mooier krijg je ze niet, ondanks dat Feyenoord de echte magie dit seizoen weer aardig aan het kwijtraken is. De beste spelers zijn vertrokken en er is nu al crisis. Eigenlijk is Feyenoord wel te vergelijken met Go Ahead Eagles. Maar misschien heeft Feyenoord zondag wel gewonnen van Ajax en is het seizoen al geslaagd. Al zou het ook zo zomaar kunnen dat Feyenoord zondag van Ajax verloren heeft en afgelopen woensdag, als je dit op zaterdag leest, uit de beker is geknikkerd door ons en dat daardoor Fred Rutten werkloos thuis voor de buis naar FOX Sports zit te kijken. Alles kan.

Deze column heeft een hoog ‘als-gehalte’. Dit is de moeilijkste die ik tot nu toe heb mogen tikken. Ik ben eerlijk gezegd de draad ook gewoon kwijtgeraakt. De volgende keer ga ik voor meer zekerheid. Maar of het nou woensdag of zaterdag is. Het is een pittige week voor Go Ahead Eagles en voor ons supporters. Dat is een ding wat wel zeker is.

(Deze stond gisteren in de Matchday en aanstaande zaterdag gewoon weer, omdat het kan)

Opeens een stuk bekender

Het is officieel geen lekker weer meer om buiten op het terras bij Talamini ijs te eten. In 2014 eet ik waarschijnlijk niet meer uit een bakje de twee bolletjes ijs met een toefje slagroom op, of er moeten wonderen gebeuren. Voor een goed ijsje kan je me altijd roepen, alleen niet meteen na een warme maaltijd, want dan botst het in de maag met de gevolgen die je wel kunt raden. Nee, op het terras ’s avonds bij Talamini is het beste. Je ziet daar mensen op allerlei manieren ijs eten. Zoiets moet je kunnen. De meeste mensen zijn te gulzig en lopen flink te smeren. Anderen eten te snel en krijgen hierna meteen hoofdpijn. IJs eten is een vak apart. Ik zag ooit de wereldberoemde Marc Overmars een ijsje eten, een Split, zo’n lekker geel ding. Maar het gevaar is dat het ijsje aan de onderkant gaat lekken bij extreem warm weer.. Overmars maakte er een zootje van en moest uiteindelijk naar de WC om zijn handen te wassen. Ik zag dat hij daardoor niet volop genoot van zijn ijsje.

Deze zomer zag ik regelmatig spelers van Go Ahead Eagles bij Talamini ijs kopen. Niet te veel ijs, want dat mag vast niet volgens de voedselschema’s waar de spelers zich aan moeten houden. Ik zal daarom ook niks verklappen over de soorten ijs die zij kochten. Uit respect doe ik dat niet. Maar het gaat me meer om de manier waarop ik nu naar de spelers kijk. Als begin dertiger (vul zelf maar in tot waar dat begin ligt) kijk ik niet meer op tegen de spelers van het huidige Go Ahead Eagles. Ze maken geen indruk meer op me. Als vroeger Dick Kooijman, Marco Holster of Patrick Peelen een hoorn met drie bolletjes kocht had je echt zoiets van: Whooo, een speler van Go Ahead Eagles. Je voelde je kleiner worden. Je keek tegen ze op. Dat had ik zelfs met Loïc Loval. Toen inmiddels begin twintig (vul zelf maar weer in waar dat begin ligt) kwam ik hem eens tegen en het mooie was dat hij mij groette. Dé Loïc Loval van Go Ahead Eagles zei gewoon ‘Hey!’ tegen mij. Ik was er toch twee minuten van ondersteboven. Eerlijk is eerlijk.

Deze zomer zag ik Jop van der Linden een bakje met ijs kopen. Hij samen met zijn vriendin. Jop is gewoon Jop. Geen spektakel verder. Als je niet zou weten dat hij voetballer is, dan had je niet eens naar hem om gekeken. Nu dacht ik even: Hey, leuk! Jop houdt ook van ijs. In zijn kielzog liep nog een stelletje mee. Na tien minuten denken was ik er uit. Het mannelijke gedeelte van het stel heette Sven Nieuwpoort. Ik schaamde me dat ik hem niet herkende.

Maar zo gaat het met meer spelers. Ze hebben niet meer de uitstraling van betaald voetballers. En dan hebben jongens als Erik Cummins en Teije ten Den dubbel pech, want op straat zullen ze niet zomaar opvallen. Dat is nu een beetje het probleem van dit Go Ahead Eagles. Er spelen te weinig jongens in dit elftal die indruk maken op basis van uitstraling of kwaliteiten uit het recente verleden. Misschien hebben Bart Vriends en Deniz Türüc hét nog wel, maar verder kan ik niemand verzinnen. Dit weekend draaide alles om Cummins en Ten Den. Vorig seizoen zou het om Stephan Andersen en Erik Falkenburg gaan. Toch net even iets andere namen, met meer uitstraling. Maar uitstraling of niet. De gebeurtenissen van afgelopen zaterdag hebben er voor gezorgd er wel voor dat ik deze beide spelers sowieso herken als ze bij Talamini een ijsje komen halen.

Robert Mühren geluksvogel

Het is vandaag de dag van Robert Mühren. Hij heeft namelijk te horen gekregen dat zijn hoofdtrainer geen hoofdtrainer meer is. Alex Pastoor is nu zijn hoofdtrainer. Maar belangrijker voor Múhren is dat Marco van Basten nu assistent trainer is geworden. En dus heeft Van Basten veel meer tijd voor de Volendamse spits. Mooier nieuws is er voor Mühren niet denkbaar. Dit speelt zich overigens allemaal af bij AZ in Alkmaar. Van Basten wil geen hoofdtrainer meer zijn, omdat dat te veel stress met zich meebrengt. De grote Van Basten doet een stapje terug.

Marco van Basten, de beste Nederlandse spits ooit, wil meer in een rol als Dennis Bergkamp werken. Een beetje in de luwte met spelers bezig zijn. Ze tips geven, beter maken. En dan heeft Robert Mühren mooi geluk. Hij komt net over van FC Volendam en krijgt dus te maken met een assistent trainer die voorheen een van de beste spitsen van de wereld was. Mooier nieuws is er niet denkbaar voor hem. Hij kan straks na de training met trots over de Dijk lopen en vertellen wat voor tips hij vandaag weer gehad heeft. Vorig seizoen scoorde Mühren al vijfentwintig doelpunten in de Jupiler League, dus de basiskwaliteiten van het scoren beheerst hij al.

Mühren is pas vijfentwintig jaar oud en heeft het EK van 1988 niet bewust meegemaakt. Sterker nog, hij was er toen nog helemaal niet. De jongere garde van de supporters, die momenteel in de stadions zitten, kennen Van Basten helemaal niet als voetballer. Als zij echt interesse hebben in deze held moeten ze naar Youtube. Misschien zullen zij nu zeggen dat Van Basten een slappe zak is, omdat hij na tien jaar trainerschap opeens zegt dat hij het niet meer aankan. Van Basten heeft echter levenslang krediet. Hij was het die ons naar onze laatste landelijke prijs schoot. Zonder Van Basten waren we geen Europees Kampioen geworden. Vergelijk het met het huidige Oranje zonder Robben. Zoek op Youtune naar het doelpunt tegen Rusland. Of die met Ajax tegen Den Bosch. Of die met AC Milan tegen IFK Göteborg. Van Basten is de beste en dat zal hij altijd blijven, ook nu hij simpelweg assistent trainer is.

Voor Robert Mühren breekt nu de mooiste tijd uit zijn carrière aan. Hij krijgt persoonlijke begeleiding van Van Basten. De geluksvogel!

Oranje

Twee maanden geleden

Hè lekker, het is weer zover. Vanavond speelt Oranje weer. De hele dag niks doen op het werk. Met je collega’s het alleen maar hebben over de wedstrijd. ‘Wie zullen er spelen?’ ‘Hoe gaan ‘we’ spelen?’ ‘Waar ga je kijken?’ In de kroeg of gewoon thuis, maar zeker niet alleen. Wedstrijden van Oranje kijk je met vrienden. Samen juichen voor Robin en samen schelden als Nigel onterecht een gele kaart krijgt. Niets is er mooier dan een wedstrijd samen beleven. Met een biertje, zes zakken chips erbij of in de kroeg met de munten in een patatbakje. Iedereen doet een poging om er Oranje uit te zien. Shirts van vroeger worden uit de kast getoverd. Shirts van het merk Lotto of Adidas. Als je het shirt uit 1988 nog hebt ben je helemaal retro. Of gewoon een shirt van dit jaar, waarvan je je geld terugkrijgt als Oranje kampioen wordt. De stress zit er al goed in. Vanavond kijken er weer tien miljoen mensen naar de televisie. Het land ligt stil.

Vandaag

‘Is er vanavond een interland?’ ‘Tegen wie spelen ‘ze’ dan?’ ‘Even kijken of ik ga kijken. Heb vanavond tennistraining.’ ‘Niks aan Nederland. Ga op tijd naar bed. Ben nog moe van het weekend.’ Wat een wereld van verschil. Oranje is niet meer belangrijk. Er wordt niet over gepraat overdags. Alleen de kranten schrijven erover, maar voor de rest blijft het stil. Alleen de diehards hebben het over de wedstrijd van vanavond. Tsjechië schijnt er niet meer zo veel van te kunnen. Ze hebben Nedved en Koller niet meer. ‘Koller? Is dat niet die gast met die grote neus?’ Verder is het de vraag hoe Hiddink gaat spelen. Gaat hij weer eigenwijs zijn ‘eigen’ lijn doorzetten en met 4-3-3 starten met Kuijt als rechtsbuiten?

Samen kijken is er amper bij. Cafés zijn wel open, maar druk zal het niet zijn. Voor deze wedstrijd hoef je niet van tevoren kaartjes te kopen, om er zeker van te zijn een plekje aan de bar te hebben. Vanavond kan je gewoon na GTST binnenlopen en aanschuiven. Wat een wereld van verschil. Het gaat om vrijwel dezelfde spelers, maar de beleving is totaal anders. Twee miljoen liefhebbers kijken uiteraard naar NPO 3. Acht miljoen anderen niet. Zij die twee maanden geleden de aller fanatiekste voetballiefhebbers waren doen vanavond wat anders. Parttime-supporters!

Boekrecensie: Sibon

Alweer een biografie. In Engeland is het de normaalste zaak van de wereld dat een gemiddelde voetballer een biografie heeft. Dat waait langzaam een beetje over naar Nederland. De laatste tijd verschijnen er vooral biografieën over voetballers met een verhaal naast het veld. Het ene boek is nog sappiger dan de andere. Drugs, geldsmijterij, hoeren, bedreigingen. Alles komt er in voor. Spektakel alom en de verkoopcijfers schieten de lucht in. Niets van dit alles in het boek over Gerald Sibon genaamd ‘Sibon’.

Journalist Radboud Droog zocht Sibon meerdere malen op om hem te ondervragen over zijn carrière. Dit boek gaat voor de verandering een keer helemaal over voetbal. En daar gaat het misschien ook wel mis. Met alle respect voor Gerald Sibon, maar voor velen zal hij de boeken ingaan als een doorsnee-voetballer. Sibon voetbalde voor FC Twente, VVV, Roda JC, Heerenveen, Ajax, PSV, Sheffield Wednesday, Nürnberg en Melbourne Heart. Een prima rijtje en financieel gezien heeft de spits het ook meer dan behoorlijk gedaan. Daar zouden vele jaloers van worden. Je zou dan denken dat het enthousiasme er vanaf spat, maar dat mist dit boek een beetje. Sibon is, zoals hij zelf al meerdere malen zegt, laconiek en komt soms ongeïnteresseerd over. Bij het lezen van het boek heb je het idee dat er meer in had gezeten als Sibon zich iets meer bloot had gegeven.

Tussen de persoonlijke verhalen van Sibon door beschrijft Droog alle feiten van de voetbalcarrière van Sibon. Het geeft een goed overzicht van de prestaties van de lange en onderschatte spits. Een inkijk dus in het voetballeven van een doorsnee-voetballer. Niks meer en niks minder.

Ordinair Paceshifters promoten

Het regende, maar dat maakte die gastjes van die onbekende band niet uit. Voor het eerst was er bij Go Ahead Eagles, en waarschijnlijk in heel Nederland, een hardrockband die optrad op een open dag. Paceshifters, gewoon uit Wijhe Overijssel, rockte als hun leven er vanaf hing. De open dag was verregend en de meeste bezoekers waren al naar huis. Een vijftigtal fanatiekelingen hadden zich ondanks alles voor het kleine geïmproviseerde podium verzameld. Zij vonden het wél mooi. Marc Overmars kwam kijken en haakte na een nummertje af. Te hard. Oud-linksbuiten Harry Buisman leek de muziek wel te kunnen waarderen. Toenmalig assistent-trainer en rockliefhebber Paul Bosvelt zag het optreden van begin tot einde. Hij was toen en is nu nog steeds groot fan van de band.

Dat was in de zomer van 2011. De tieners grepen alle mogelijkheden aan om hun rockmuziek te laten horen aan de mensen. Het maakte niet uit of dat nou voor vierhonderd man in een vol Burgerweeshuis was of voor tien man bij een net startend festival in Epe. Zo kwamen ze ook op de open dag van Go Ahead Eagles terecht. De organisatie was wel in voor wat vernieuwing. Een groot succes werd het dus niet, maar dat maakte de liefhebbers niets uit. De drie bandleden werden uitgenodigd in het hok van het Sfeerteam en werden daar volgegooid met bier. Aan het einde van deze biersessie werd het volgende doel vastgesteld: een concert in De Adelaarshorst.

Dat concert is er (nog) niet van gekomen. Inmiddels zijn we al wel twee albums (cd’s voor de niet muziekkenners) verder. De tieners zijn inmiddels begin twintigers geworden. Ze zijn muzikaal weer verder gegroeid. De recht-toe-recht-aan-rock heeft plaats gemaakt voor meer toegankelijke rock. De muziek wordt tegenwoordig op 3FM gedraaid. Paceshifters is zelfs benoemd tot ‘Serious Talent band’ door de populaire radiozender en dit jaar was daar ook het debuut op het grote Pinkpop.

Het is het bewijs dat we hier met doorzetters te maken hebben, met liefde voor muziek. Ondanks beperkte middelen zijn ze toch maar mooi zo ver gekomen. Hun nieuwste album ‘Breach’ is net uit en verdient reclame. Vandaar deze ordinaire manier van promotie. Ga dit nieuwe album kopen en bezoek hun concerten. Het is een keer wat anders als een voetbalwedstrijd, maar hou je wel van gitaartje, dan is dit betere tijdsbesteding als een gemiddelde uitwedstrijd die je verplicht met de bus moet bezoeken.