Opeens een stuk bekender

Het is officieel geen lekker weer meer om buiten op het terras bij Talamini ijs te eten. In 2014 eet ik waarschijnlijk niet meer uit een bakje de twee bolletjes ijs met een toefje slagroom op, of er moeten wonderen gebeuren. Voor een goed ijsje kan je me altijd roepen, alleen niet meteen na een warme maaltijd, want dan botst het in de maag met de gevolgen die je wel kunt raden. Nee, op het terras ’s avonds bij Talamini is het beste. Je ziet daar mensen op allerlei manieren ijs eten. Zoiets moet je kunnen. De meeste mensen zijn te gulzig en lopen flink te smeren. Anderen eten te snel en krijgen hierna meteen hoofdpijn. IJs eten is een vak apart. Ik zag ooit de wereldberoemde Marc Overmars een ijsje eten, een Split, zo’n lekker geel ding. Maar het gevaar is dat het ijsje aan de onderkant gaat lekken bij extreem warm weer.. Overmars maakte er een zootje van en moest uiteindelijk naar de WC om zijn handen te wassen. Ik zag dat hij daardoor niet volop genoot van zijn ijsje.

Deze zomer zag ik regelmatig spelers van Go Ahead Eagles bij Talamini ijs kopen. Niet te veel ijs, want dat mag vast niet volgens de voedselschema’s waar de spelers zich aan moeten houden. Ik zal daarom ook niks verklappen over de soorten ijs die zij kochten. Uit respect doe ik dat niet. Maar het gaat me meer om de manier waarop ik nu naar de spelers kijk. Als begin dertiger (vul zelf maar in tot waar dat begin ligt) kijk ik niet meer op tegen de spelers van het huidige Go Ahead Eagles. Ze maken geen indruk meer op me. Als vroeger Dick Kooijman, Marco Holster of Patrick Peelen een hoorn met drie bolletjes kocht had je echt zoiets van: Whooo, een speler van Go Ahead Eagles. Je voelde je kleiner worden. Je keek tegen ze op. Dat had ik zelfs met Loïc Loval. Toen inmiddels begin twintig (vul zelf maar weer in waar dat begin ligt) kwam ik hem eens tegen en het mooie was dat hij mij groette. Dé Loïc Loval van Go Ahead Eagles zei gewoon ‘Hey!’ tegen mij. Ik was er toch twee minuten van ondersteboven. Eerlijk is eerlijk.

Deze zomer zag ik Jop van der Linden een bakje met ijs kopen. Hij samen met zijn vriendin. Jop is gewoon Jop. Geen spektakel verder. Als je niet zou weten dat hij voetballer is, dan had je niet eens naar hem om gekeken. Nu dacht ik even: Hey, leuk! Jop houdt ook van ijs. In zijn kielzog liep nog een stelletje mee. Na tien minuten denken was ik er uit. Het mannelijke gedeelte van het stel heette Sven Nieuwpoort. Ik schaamde me dat ik hem niet herkende.

Maar zo gaat het met meer spelers. Ze hebben niet meer de uitstraling van betaald voetballers. En dan hebben jongens als Erik Cummins en Teije ten Den dubbel pech, want op straat zullen ze niet zomaar opvallen. Dat is nu een beetje het probleem van dit Go Ahead Eagles. Er spelen te weinig jongens in dit elftal die indruk maken op basis van uitstraling of kwaliteiten uit het recente verleden. Misschien hebben Bart Vriends en Deniz Türüc hét nog wel, maar verder kan ik niemand verzinnen. Dit weekend draaide alles om Cummins en Ten Den. Vorig seizoen zou het om Stephan Andersen en Erik Falkenburg gaan. Toch net even iets andere namen, met meer uitstraling. Maar uitstraling of niet. De gebeurtenissen van afgelopen zaterdag hebben er voor gezorgd er wel voor dat ik deze beide spelers sowieso herken als ze bij Talamini een ijsje komen halen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s