Idee van de eeuw (tot nu toe)

De supporters van NAC hadden net een gele rookbom afgestoken in het uitvak van de Adelaarshorst. Het schijnt dat het hele vak geel stond. Dat hoorde ik later, want ik stond nog in de rij voor de tourniquets van de IJsseltribune. Ik denk dat ik met ongeveer vijfhonderd mensen daar stond. Het werden er uiteraard steeds minder, maar ik stond vrij ver achteraan, zodat ik al met al een minuut of twintig in de rij moest staan. Ik miste hierdoor de eerste tien minuten van de wedstrijd, maar was net op tijd binnen om Jules Reimerink de 1-0 zien scoren. Als ik niet met mijn rug naar het veld stond tenminste en laat dat nou net het geval zijn geweest. Maar ach. Hij zat erin.

image

Een rij voor de tourniquets van de IJsseltribune. Het is een nieuw fenomeen. Voorgaande jaren kenden we dat alleen bij de ingang van de B-side. Maar het succes heeft nieuwe supporters getrokken, enzovoorts. Allemaal logisch. Vorig seizoen leek iedereen op een gegeven moment gewend aan de situatie. Als je op tijd naar binnen wilde zorgde je dat je ruim op tijd was en dan stond er geen rij. Als je geen zin had in wachten zorgde je dat je vlak voor tijd bij de tourniquets verscheen en dan kon je zo doorlopen. Niks aan het handje. Dit seizoen is er echter opeens bedacht dat het fouilleren strenger moet. Binnen de tourniquets word je opgevangen door een aantal stewards die je maar al te graag willen fouilleren. Hierdoor verloopt de doorstroming een stuk trager en dat is waarschijnlijk ook de oorzaak van de lange rijen voor de tourniquets. De poortwachters hebben namelijk contact met de fouilleerstewards om het allemaal gestroomlijnd te laten verlopen.
Voor het laatste incident op de IJsseltribune moeten we terug naar 1992, maar blijkbaar heeft iemand van de beveiliging bij Go Ahead Eagles bedacht dat er een reden is om strenger te gaan fouilleren in plaats van steekproefsgewijs er eens iemand uit te pikken. Het gevolg? Ergernis!

Maar in de rij kom je soms op goede ideeën. Ik keek naar de prachtige stadionmuur en vroeg me af hoe de muur nog beter benut kon worden. Ik had het idee al vrij snel. Maak hier deels een snackmuur van. Over tien meter een vijftigtal luikjes met daarin frikadellen, kroketten, kaassoufflés en broodjes hamburger. Meer soorten is uiteraard een optie . Even een kleine snack voor het naar binnengaan van het stadion. Geen moeilijk gedoe met saus of iets dergelijks, gewoon lekker kaal. Dit scheelt ergernis tijdens het wachten. En als het echt lang duurt, pak je zo een tweede snack. Nog een Euro’tje erin en hoppakee. Zo pak je als club ook weer een paar honderd euro. Succes verzekerd. Binnenkort maar even met dit plan naar de club en dan wordt het nog gezellig ook in de rij voor of tijdens de wedstrijd.

Boekrecensie: Posts

Een voetbalveld zonder doelen is niks. Je kan wel jassen op de grond leggen, maar uiteindelijk krijg je dan discussies af de bal er wel of niet in zat. Het heeft zijn charme, maar uiteindelijk heb je een doel nodig. Twee palen en een lat. In het boek Posts, uit 1999 krijg je er een boekje vol van. Fotograaf Neville Gabie trok daarvoor heel de wereld over om foto’s te maken van doelen.

Gabie maakte foto’s van doelen in alle soorten en maten. Veel van de foto’s zijn gemaakt in Groot Brittannië, maar ook in Afrika. Doelen geschilderd op muren, in elkaar gezet met takken of gewoon nette doelen op een veld dat dan weer volledig onder water gelopen is. Gewoon een lekker doorbladerboekje om er eens bij te pakken op een loze Champions League avond.

Ben je geïnteresseerd in dit boekje, surf dan naar Ebay of Amazone en speur je rot. Meestal kan je het al voor een hele pond kopen. Leuk voor als je een verzamelaar bent of een cadeau zoekt. Voor een voorproefje kijk je gewoon hier.

Matchday: Krumz in Gambia

Als ik aan Gambia denk, denk ik aan hitte, heel veel zon en veel zanderige vlaktes. Kleine magere hongerige kinderen, met opgezette bolle buikjes. Her en der een vlieg op de mond. Soms krijgen ze rijst toegediend of iets wat op melk lijkt. Tegenwoordig denk ik daar ook de ziekte Ebola bij. Misschien een beetje primitief gedacht, maar bij het merendeel van de Afrikaanse landen heb ik dit beeld. Gelukkig zien we ook andere mooiere beelden momenteel. Zo is Mawouna Amevor voor de tweede keer naar Togo gereisd om daar mee te spelen met het nationale elftal. ‘Onze’ Amevor is gewoon international, alsof het niets is. Hij won laatst twee keer van Oeganda, iets dat ze in Togo niet verwacht hadden. Het hele land op z’n kop en Amevor en zijn maatjes zijn nu helden.

Maar Amevor is niet de enige Eagle die in Afrika zat. Krumz, die in het echt gewoon Jeroen heet, zit in het eerder genoemde Gambia. Op de een of andere manier is Jeroen verliefd geworden op het land, na een eerdere vakantie daar. Kom er maar eens op, op vakantie gaan naar Gambia… Mij niet gezien, maar er zijn dus avonturiers die het wel doen. Jeroen kreeg zelfs heimwee naar het Afrikaanse land toen hij net terug was in Deventer. Een aantal jaren later verwezenlijkt hij zijn droom. Sinds een week of drie loopt Jeroen weer rond door Gambia, alsof hij er al jaren woont. Hij is er niet zomaar. Jeroen is namelijk aan het werk voor de Nederlandse organisatie Future for Young People. Uiteindelijk is het de bedoeling dat er een echte voetbalcompetitie opgestart wordt, zodat jongeren niet meer op straathoeken hangen, maar actief gaan voetballen.

In Nederland zocht Jeroen allerlei sponsoren. Zo wist hij bij Go Ahead Eagles een tenue voor een heel team los te peuteren. Twee weken geleden was er een prachtige foto op Facebook te zien met tien Gambianen en Jeroen in één elftal. Het leek net op een satellietclub van Go Ahead Eagles in Afrika. Bananendozen vol giften gingen mee naar Gambia. Er is zelfs materiaal per pakjesboot vervoerd, om daarheen te krijgen. Trainingspakken, ballen, en allerlei handige troep voor voetbalelftallen kan nu gebruikt worden.

krumz

Gambia heeft goede internetverbindingen, ook niet iets wat je verwacht bij het land. Je verwacht overal losse draden aangevreten door arme straathonden. Blijkbaar is dat niet zo. Op de Facebookpagina ‘Krumz in Gambia’ krijg je regelmatig updates. Jeroen was nog maar net in Gambia en hij viel met zijn neus in de boter. Hij was op bezoek bij jongens van Tanjeh United FC. Die hadden hem meegenomen naar de finales van een lokaal toernooitje. Het werd een fantastische ervaring. Tanjeh won en iedereen werd helemaal dol van vreugde. Het veld werd bij elk doelpunt bestormd. Gelukkig voor de supporters in Gambia kennen ze daar geen stadionverbodencommissies, anders was het nu foute boel. ’s Avonds was er een groot feest in de wijk om de overwinning te vieren.

Jeroen voelt zich helemaal op zijn gemak in Gambia. Hij roept iedereen op om naar het Afrikaanse land te komen. Er is helemaal geen Ebola en de mensen zijn allemaal super vriendelijk. Ik twijfel nog wel een beetje. Ik verkies voorlopig mijn eigen veilige bank boven Gambia. Voor nieuwtjes volg ik Jeroen elke dag.

(Deze column stond in Matchday, het officiele programmaboekje van Go Ahead Eagles)

1 echte M-side

Niet alleen in Den Bosch is er een beruchte M-side. Ook in het Belgische Moerbeke staat een prachtig exemplaar. Ergens tussen Sint Niklaas, Gent en Lokeren liggen de velden van Eendracht Moerbeke. Weer zo’n heerlijk Belgisch complex. Helaas was de kantine gesloten. Foto’s in willekeurige volgorde.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

(Met dank aan L.B.)

De voetbalquiz

Het is een beetje een raar gezicht. Een kroeg met alleen maar mannen. Niet echt een plek waar je als vrouw zomaar even binnen stapt. Aan de andere kant is de kans op een kersverse vriend heel groot. Aandacht heb je sowieso. De kans van slagen is groot. De kans is echter ook aanwezig dat er een massaal ‘Laat je tieten zien’ ingezet wordt. Eigenlijk moet er op de deur staan: ‘Betreden op eigen risico.’ Leken kunnen denken dat het hier om een officiële homo-meeting gaat. Honderd mannen bij elkaar. Eerlijk is eerlijk. Het zou kunnen toch? Maar niets van dit alles. Het is een voetbalquiz.

Jongens die van voetbal houden pronken graag met feitjes. Wie speelde er achtereenvolgens voor Willem 2, Feyenoord, Galatasaray én Southampton? Hoe heet het stadion van Everton? Wie werd er voor de laatste keer twee keer achter elkaar topscorer in Nederland? Op middagen zoals deze wordt er volop met feitjes gesmeten. De vragen zijn vaak aanleiding voor grotere discussies over andere feitjes in het voetbal. Over voetbalfeitjes kan je uren doorlullen. Afkijken is opeens weer van toepassing. Net als vroeger. Sneaky meeluisteren met de buren, of zij toevallig wel weten waar Bahia heen is gegaan na zijn jaren bij Feyenoord. Hoe meer pitchers met bier er rondgaan, hoe luidruchtiger het wordt. Na vijf rondes met lastige vragen stijgt het stemvolume en moeten de quizmasters hun eigen stemmen verheffen om boven de mondige voetballiefhebbers uit te komen.

‘Als je dit soort vragen weet, neuk je waarschijnlijk nooit,’ zegt iemand als reactie op het bekendmaken van de winnaars na de finalevragen. Het is een typische mannenopmerking op deze momenten na vijftien bier en drie bitterballen. Het is niet eens een verwijt. De winnaars moeten het als een compliment zien. Het zijn de freaks van dit stel voetbalkenners of jongens die zich zo noemen. ‘Hij heeft zijn jas nog aan,’ zingt daarna iedereen richting de winnaar die de hele middag zijn jas aangehouden heeft in de warme kroeg.

Een voetballoos weekend. Vul dat maar eens nuttig in. De één gaat naar Engeland om een Lower League wedstrijdje te kijken, de ander maakt een kortere trip naar Antwerpen. Anderen gaan quizzen. Zo lang het woordje ‘Voetbal’ maar valt. Gelukkig is er volgende week gewoon weer competitievoetbal

Boekrecensie: 90 jaar Bosuil

Zaterdag gaan tientallen Nederlandse voetballiefhebbers een kijkje nemen in Antwerpen. Ze willen graag de sfeer van het echte voetbal weer een keer opsnuiven. In een stadion zoals het in Nederland in de jaren tachtig en negentig was. Geen blokkenstadions, maar gewoon ouderwets, ook al heeft Antwerp FC de boel tussendoor weleens verbouwd. Maar er blijven nog twee prachtige tribunes over die nog de oldschoolsfeer uitstralen. De hoofdtribune staat overigens wel in de steigers, maar dat is bijzaak.

Het gaat natuurlijk over stadion De Bosuil. Een stadion met veel historie. Indirect heeft de club Antwerp FC dus ook een flinke historie. Antwerp-supporters Michel Schepers, Raf Willems en Dirk Willocx sloegen de handen ineen en maakten een prachtig boek genaamd ’90 jaar Bosuil’. Het boek is voor supporters en sympathisanten van Royal Antwerp FC staat er op een van de eerste bladzijden te lezen. En iedere liefhebber van het voetbalcultuurtje is meteen ook een beetje supporter van Antwerp FC.

Er is flink in de archieven van de club gedoken. Zo is er te lezen dat Antwerp FC in het alle eerste begin gewoon op het Kiel speelde, de wijk waar nu Beerschot speelt. Na de switch naar Deurne als speelplaats kwam ook ‘De Bosuil’. In het boek staan mooie documenten en foto’s van het stadion. Gelukkig zijn ook de jaren tachtig tot en met nu niet vergeten, want daar zullen de meeste voetballiefhebbers van nu herinneringen aan hebben. De helden van weleer worden ruim aan het woord gelaten, maar ook supporters en uitbaters van Bosuil cafetaria vertellen over hun liefde voor de club.

De Nederlandse cultvoetbalfotograaf Marco Magielse heeft meegewerkt aan dit boek. Er staan een groot aantal foto’s van hem in ’90 jaar Bosuil. In April was de releasepartij al van dit boek, maar er zijn nog wel exemplaren verkrijgbaar. Misschien een idee voor al die Bosuilgangers die morgen naar Antwerpen rijden. Absolute aanrader!

Voor meer informatie kijk hier