Herinneringen aan Masita

Het sportmerk Masita is failliet. Dat werd gisteren bekendgemaakt in de Limburgse media, daar waar Masita nog het meest populair is, of was. In het betaalde voetbal spelen VVV, MVV en FC Groningen in het merk. Bij MVV waren ze nogal verrast door het nieuws, want afgelopen maandag werd er nog onderhandeld over de shirts voor volgend seizoen. Die onderhandelingen mag MVV nu dus voortzetten bij Jako, Macron, Hummel, Robey, Nike, Adidas of Uhlsport. De één zijn dood, is de ander zijn brood.

Als ik de naam Masita hoor, krijg ik weer de koude rillingen. Masita was in de jaren negentig groot. Menig amateurclub liep erin. Ook bij mijn cluppie liep elk team in Masita, behalve het eerste elftal, want die mochten in Umbro spelen. Een veel mooier tenue, met tierelantijntjes in het shirt enzo. Alle mooie shirts in die tijd hadden tierelantijntjes. Teksten ingeweven in het shirt, een mooi kraagje. Die shirts waren af. Bij Masita was het anders. Het was sowieso anders als je in een lager elftal speelde. Dan kreeg je de rommel. Het eerste elftal werd altijd verwend.

Elke keer weer als die tas met Masita-kleding openging stonden we als team al met 1-0 achter. De sokken gingen nog wel, maar daar kan je ook niet veel fout aan doen. Broekje idem dito. Maar die shirts. Die waren altijd te groot. Van onderen te lang, in de breedte te wijd en de mouwen waren ook te lang. Als je die mouwen dan opstroopte zat dat dan weer niet lekker, want het bleef niet klemzitten. De hele wedstrijd bleef je mouwen opstropen. Niet handig, als je juist langs je back wil flitsen na een driedubbele schaar. Nu zat je bij eerste schaar al één mouw omhoog te duwen. En die back in zijn Hummeltenue maar gniffelen, als hij de bal afpakte. Dat die actie mislukte kwam echt grotendeels door het shirt. Het enige voordeel van de lange mouwen was dat je je handen er mooi in kon verstoppen als de temperatuur rond het vriespunt was. Dat hielp trouwens ook niet veel, want het shirt was vaak ook nog eens te dun.

Ik heb weleens geprobeerd bij een wasbeurt de boel flink te saboteren. Toen het de beurt van mijn moeder was gooide ik de temperatuur even omhoog, zodat de shirts misschien mooi verneukt uit de was zouden komen, zodat we wel andere shirts moesten krijgen. Mijn moeder had het echter door en voor straf moest ik met de gehele kledingtas op het stuur van de fiets naar de volgende thuiswedstrijd. Pas bij thuiswedstrijden en als de uitclub ongeveer dezelfde shirts aanhad was het feest. Dan mochten we in blauwe Robey-shirts spelen. Die zaten een stuk lekkerder. Dierense Boys, Socii en SC Meddo voor de beker. We speelden ze helemaal van de mat. Kwam echt door de shirts.

Na de Masita-tijd besloot mijn amateurclub over te stappen op Hummel. Geleidelijk na die overstap klom de club om het jaar een divisie omhoog. Dat kan natuurlijk toeval zijn, maar voor dit verhaal is het mooier dat dat geen toeval is.

Advertenties

Boek over René van der Gijp verdwenen

Het is allemaal nogal mysterieus. Een paar maanden geleden het boek ‘Voorgoed genezen van René van der Gijp’ met veel bombarie aangekondigd. Diverse media doken op de verschijning van dit waarschijnlijk sappige boek van Gijps ex-vrouw Jacqueline Laats. Van der Gijp zou haar zelfs geslagen hebben tijdens hun relatie. ‘Het feit dat René van der Gijp tot op heden in interviews maar blijft roepen hoe goed hij voor zijn exen zorgt, werd haar teveel. Ze besloot op haar 50e verjaardag een boek te schrijven. Om voorgoed van René van der Gijp genezen te zijn’. Dit meldde uitgeverij Blauwe Zegge & Schrijve uit Dordrecht, waar overigens erg weinig informatie over te vinden is.

‘Onderweg bij een benzinepomp was hij nog steeds zo kwaad dat hij me op mijn neus sloeg. Het bloed stroomde eruit!’ Zomaar een sappige quote uit het boek. Na het boek Gijp is een andere kant van het verhaal natuurlijk ook weleens interessant, maar helaas. Het boek ‘Voorgoed genezen van René van der Gijp’ is volledig van de aardbodem verdwenen. Bol.com heeft ‘m niet. Bruna ook al niet en ook een speciale site voor het boek, waarop reclame gemaakt werd., staat op offline. Heel erg dubieus allemaal.

Dit roept vragen op. Heeft Van der Gijp misschien een rechtszaak aangespannen? Is de uitgeverij failliet gegaan? Stonden er dingen in het boek die niet waar waren? Er blijven veel vragen open staan, maar vooralsnog is er geen enkel nieuwsfeitje te vinden over de verdwijning van dit boek.

(Bron: Jacquelinelaats.nl)

Boekrecensie: Zigge Zagge! Zigge Zagge!

Het mag dan wel kut gaan met NAC, maar dat wil nog niet zeggen dat de club op z’n gat ligt. In tegendeel zelfs. Het stadion zit elke twee weken vol met zeventienduizend supporters die hopen dat hun cluppie nu wel een keer gaat winnen. Vaak lukt dat niet en momenteel staat NAC op een zeventiende plaats. De kenners in het supporterswereldje zijn het er echter allemaal wel mee eens dat NAC een mooie club is en zeker niet mag degraderen. NAC hoort in de Eredivisie.

De mening of een club mooi is, of niet, heeft vooral met de supporters te maken. En NAC heeft mooie supporters. Uiteraard niet letterlijk, want mooie voetbalsupporters bestaan niet, in geen enkel voetbalstadion. Maar de supporters in Breda zijn wel fanatiek. Ze leven mee met hun club. Laatst toen ze eindelijk een uitwedstrijd wonnen, stonden er diep in de nacht supporters de spelersbus op te wachten om feest te vieren. De filmpjes en foto’s waren overal op internet te vinden. De foto’s hiervan staan niet in het boek ‘Zigge Zagge Zigge Zagge’, samengesteld door Richard Sommen.

In het boek ‘Zigge Zagge Zigge Zagge’ staan wel duizenden andere foto’s. Het is een fotoboek waar je U tegen zegt. Alle facetten van het supporterschap komen hierin naar voren. Tattoos, fanzines, vrouwen, blote konten, hekkenklimmers, rellen, protesten, blijdschap, een oud en nieuw stadion, vuurwerk, spandoeken en nog veel meer. 240 pagina’s met foto’s. Teksten zijn er alleen om de boel een beetje bij elkaar te houden. Koop dit boek, neem een avond de tijd om alles te bekijken en concludeer dat NAC een mooie club is en gewoon in de Eredivisie moet blijven.

Voor meer informatie surf je naar http://www.nacmuseum.nl/3484–Webshop.html

Baby met kijk op voetbal

Het was weer Matchday gisteren. De uitwedstrijd tegen PSV stond op het programma. Je zou denken dat dat een lekker potje is om heen te gaan. Ik koos er echter voor om de wedstrijd thuis te kijken met mijn dochter van vier maanden en een aantal dagen oud. Ze liet blijken dat ze het leuk vond dat ik thuisbleef. Dat deed ze door vier dagen lang niet te poepen op momenten dat ik verschoondienst had. We begrijpen elkaar best goed heb ik nu al door. Ik zou het ook even ophouden als ik wist dat ik door mezelf verschoond zou worden overigens.

’s Middags keken we samen Aston Villa tegen Manchester United, een soort warming-up en test of ze het negentig minuten vol kon houden. Ik zette haar in de schommelstoel half voor de televisie, zodat ze én naar de televisie én naar mij, liggend op de bank, kon kijken. Het ging allemaal naar behoren. Het was precies na een fles vol warm water gemixt met babyvoedingspoeder. In het begin van de wedstrijd lachte ze nog toen ze Louis van Gaal in beeld zag, maar daarna viel ze al snel in slaap. Ik vond het de perfecte warming up voor wat zou komen.

PSV-Go Ahead Eagles begon om kwart voor acht en de fles kreeg ze drie kwartier van tevoren. Ik had uitgerekend dat ze dan precies bij de aftrap in slaap zou kunnen vallen. Zo kon ik de wedstrijd in alle rust kijken, zonder haar stil te moeten krijgen, of kleding te moeten verschonen waar op gekotst zou worden. De interviews met de trainers miste ik omdat de afstandsbediening opeens niet binnen handbereik lag. Ik ga haar drinksessie natuurlijk niet verstoren, omdat ik daar later misschien wel spijt van zou krijgen. Hierdoor keek ik de live-uitzending Serious Request. Lekkere wegkijktelevisie. Kijken naar mensen die naar dj’s staan te kijken, die liedjes draaien. Gelukkig werden we niet lastig gevallen met een huilende Eric Corton, zodat mijn dochter de inhoud van het flesje netjes helemaal opdronk. Ze sloot dit af met twee boertjes en dat zonder een paar bemoedigende tikjes op de rug.

Toen ging er iets mis in de planning. De wedstrijd begon, alleen sliep mijn dochter nog niet. Ze zat uiteraard in de schommelstoel, maar ze was onrustig, net als de verdediging van Go Ahead Eagles. Ze kreunde alsof ze last had van haar maagje. Ik pakte haar uit de stoel en liep een rondje door het huis. Hierdoor miste ik de 1-0 van PSV. Kan gebeuren. Terug op de bank nam ik haar op schoot. Ik moest haar entertainen. Gekke geluidjes maken enzo. Vindt ze leuk, net als staan. Als ze staat is ze groter dan Alex Schalk denk ik. Ze lacht altijd als ze staat. Dat is dus nu de ‘Magic Trick’. Uiteindelijk wilde ze wel rustig bij me op de bank zitten om de eerste helft af te kijken. Ze maakte geluidjes toen PSV de 2-0 scoorde. Ik denk dat ze kwaad was op de spelers van Go Ahead Eagles. Dat hoop ik tenminste en niet dat ze Memphis Depay een leuke jongen vindt. Voor die gekkigheid is ze nog veel te jong.

De tweede helft ging zoals ik me voorgesteld had. Ik legde haar weer in de schommelstoel, met haar favoriete kreukelkrantje. Ze had de gordel om en de schommelstoel maakte zee-geluiden. Ik had alles onder controle. Na een kwartier in de tweede helft viel ze in slaap. Ze had genoeg gezien denk ik. Ik hield het nog wel vol het laatste half uur. Het was een teistering voor de ogen. Ik had de televisie gewoon uit moeten zetten, of van zender moeten veranderen. Mijn dochter had het vast al zien aankomen. Het lijkt er nu al op dat ze verstand van voetbal gaat krijgen. Dat kan hè, een vrouw die er verstand van heeft.

Uiteindelijk viel het allemaal wel mee, deze test. Dat kwam vooral door Go Ahead Eagles, dat zich als een kudde makke lammetjes naar de slachtbank liet leiden. Ik kwam nooit echt in de wedstrijd. Er was geen moment waarbij ik even op hoefde te springen of iets dergelijks. Het was een wedstrijd zoals vele anderen. Hopelijk krijgen we hier geen herhalingen van na de winterstop. Na de winterstop moet het gebeuren. Ik wil geen nacompetitie of een degradatie. Mijn dochter zal dat aanvoelen en menig pamper volschijten uit verdriet. En dan komt er een moment dat ik de klos ben.

Randzaken zijn bijzaken

De laatste weken waren rumoerig bij Go Ahead Eagles. Niet zozeer op het voetbalveld, maar meer ernaast. Gedoe over stadionverboden, combireizen, fouilleersessies en meer van dat soort zaken waar je je als supporter aan kan gaan ergeren. Er werden voor de laatste thuiswedstrijd tegen NAC zelfs harde acties aangekondigd op internet. Die acties heb ik even helemaal gemist, maar dat kan aan mij liggen. Na ‘NAC-thuis’ is de storm weer gaan liggen overigens. Het is weer rustig in en rondom de Adelaarshorst.

Ik irriteer me ook weleens aan randzaken. Zo snap ik niet dat ik gefouilleerd wordt bij het opgaan van de IJsseltribune. Totaal onnodig in mijn eigen ogen. Ook begrijp ik niet dat ik me vijf dagen van tevoren moet opgeven voor een uitwedstrijd. Neem de uitwedstrijd naar AZ, die natuurlijk nooit uitverkocht raakt voor supporters van Go Ahead Eagles. Het nieuwtje van de eredivisie is er af en het is twee uur rijden. Toch gaat het dan vaak kriebelen als je je niet opgegeven hebt. Op donderdag of vrijdag krijg je dan opeens zin om te gaan. Pech gehad. De inschrijvingstermijn is overschreden. Hier kan je je elke keer wel weer druk om maken, maar uiteindelijk heeft het geen zin. Er zijn mensen die deze regeltjes bedacht hebben en die denken het allemaal goed te weten.

Maar we moeten niet vergeten waar het allemaal om gaat:  Een gezellig avondje uit, met een voetbalwedstrijd als hoofdprogramma. Ik heb nooit begrepen waarom supporters zich ergeren over de gang van zaken rondom thuiswedstrijden. Tuurlijk staat er weleens een rij voor de tourniquets. Ook is het weleens druk bij de dranktent en ook de patat is weleens bleek. Waar het mij echter nog steeds om gaat is de gezelligheid met mijn vrienden rondom de wedstrijd. Even wat drinken in de stad, onderweg wat eten, bij het supportershome nog wat versnaperingen kopen. Op de tribunes lekker dom ouwehoeren en gallen op spelers van de tegenpartij en als het een beetje meezit ‘Heeeuuuuj Heeeuuuuj Heeeuuuuj’ doen na een overwinning. Oja, daarna moet de boel nog even flink geanalyseerd worden, als het even kan tot in de stad. Al die randzaken sneeuwen bij mij dan onder op zo’n dag.

Uitwedstrijden is een ander verhaal. Nederland is geen leuk land meer om uitwedstrijden te bezoeken. Die cultuur is volledig verdwenen. Het gaat allemaal veel te moeilijk. Ook hier geldt dat je soms nog wel leuke dagen kan hebben als er een uitwedstrijd is, maar het komt voornamelijk neer op naar de speelstad toe rijden, een wedstrijd kijken en daarna weer naar huis. Je kan heel creatief in andere plaatsen gaan zitten om zo toch gezamenlijk in te drinken, maar dat is niet zoals het hoort vind ik. Wil je heel erg graag Go Ahead Eagles zien, dan zet je dit soort zaken opzij en ga je toch. Tegenwoordig heb je echter FOX Sports dat alle wedstrijden uitzendt. Makkelijker kan je het niet krijgen. Ga met een stel vrienden bij elkaar zitten thuis of in de kroeg en het is ook goed. Dat we niet in het stadion zitten is niet de schuld van FOX Sports, maar van de gecreëerde uitwedstrijdencultuur in Nederland.

Als puntje bij paaltje komt vermaak ik me altijd wel. Al die regeltjes zet ik gewoon opzij. Met vrienden heb ik altijd een leuke avond. Randzaken zullen er altijd blijven, maar als je ervoor zorgt dat dat bijzaken blijven is er niks aan de hand.

Boekrecensie: Vertel mij wat

Dit is niet het eerste Haagse boek dat de afgelopen jaren is uitgekomen. We kennen allemaal het boek over John van Zweden. Over Henk Bres is er net eentje verschenen en dan is er nog ‘Blikkie terug’ een prachtig boek over het Haagse amateurvoetbal. Tenminste als je uit Den Haag komt is dat een mooi boek. Als buitenstaander is het allemaal te inside en haak je iets sneller af. Dat is ook het gevaar van het boek ‘Vertel mij wat’ van en over Jan Linkerhof, een Haagse amateurtrainer.

Jan Linkerhof schreef zelf dit boek over van alles wat hij meegemaakt heeft in zijn carrière tot nu toe. Onder andere via Aad de Mos raakte hij besmet met het echte voetbalvirus en werd mede door De Mos ook trainer. Dit heeft geresulteerd in een waslijst van clubs, met namen als de Valkeniers, DUNO, Duinoord en RAS. Linkerhof neemt geen blad voor de mond, net als eerder Van Zweden en Bres al deden. Verhalen over ervaringen tijdens zijn trainingscursus, bedreigingen van randfiguren van de tegenstanders, of humor tussen bekende Haagse voetbalfiguren onderling. Linkerhof laat zich ook van emotionele kant zien met een verhaal over het overlijden van zijn broer en de nauwe band met zijn moeder, die hem altijd aanmoedigde op voetbalgebied. De uitsmijter is het verhaal dat Linkerhof samen met oud-Feyenoorder Zier Tebbenhof naar Beerschot gaat. Tebbenhof wil de club graag overnemen en ziet in Linkerhof een goede trainer. Het is niet helemaal bekend wanneer dat precies geweest moest zijn, maar de deal gaat uiteindelijk niet door omdat Tebbenhof als een boef neergezet wordt in de Belgische media.

Het zijn allemaal korte verhalen, die Linkerhof vertelt. Ze lezen makkelijk weg, maar op een gegeven moment ben je als buitenstaander weleens de draad kwijt. Hagenaars of Hagenezen zullen meer herkenning hebben bij het lezen van sommige namen van clubs, trainers en spelers. Dat maakt het boek niet oninteressant, maar zorgt er wel voor dat het voor een kleinere doelgroep bestemd is.

Linkerhof is momenteel trainer van het Haagse Duno. We vonden dit spraakmakende interview van eerder dit jaar.

Het boek is uitgegeven door uitgeverij Nederlandse Sportboeken Club in samenwerking met Free Musketeers en voor meer gegevens kijk je gewoon HIER

Boekrecensie: Opkomst en ondergang van de Roodblauwe Leeuwen

HFC Haarlem is al een tijdje niet meer. Er worden wel initiatieven gedaan om de club weer terug te laten keren in het betaalde voetbal, maar of dat ooit wat zal worden is de vraag. Gelukkig zijn er nog mensen die verleden van de club onder de aandacht brengen. Jan-Jaap van den Berg is zo’n persoon. Voorgaande jaren bracht hij het magazine ‘De Roodbroek’ uit, met daarin talloze mooie verhalen over de Roodblauwe.

Nu is er het boek ‘Opkomst en ondergang van de Roodblauwe Leeuwen’, een dikke pil van 460 pagina’s. Dit is niet zomaar een boek. Het is een must voor de liefhebber van het ouderwetse voetbal. De mensen die ooit in het Haarlem-stadion zijn geweest weten dat HFC Haarlem altijd hetzelfde is gebleven. Veranderingen waren er zelden en waarschijnlijk is dat ook de oorzaak waarom de club niet meer bestaat. Het boek is een terugkeer naar Haarlem. Er is een overvloed aan prachtige foto’s in dit boek, waardoor je niet perse een supporter van HFC Haarlem hoeft te zijn om het aan te schaffen. Barry Hughes, Ruud Gullit, Marcel Liesdek, Arthur Numan, Piet Keur om maar eens een paar namen te noemen, die voorbij komen.

Het boek is verdeeld in drie delen. Een kroniek van twintig seizoenen topvoetbal (1969 t/m 1989)in Haarlem, een deel met gedachten over de club en alles eromheen. Natuurlijk ontbreken ook de statistieken niet. Al met al een prachtig boekwerk waar men in Haarlem trots op mag zijn en het bewijs dat je in eigen beheer hele mooie boeken kan maken.

Voor meer informatie kijk op: http://www.roodbroek.nl

(Deze recensie stond eerder in het magazine Staantribune, gratis te lezen op http://www.staantribune.nl)