Zware tas

Stel je voor dat je ongeveer de veertiende man in een voetbalselectie bent. Je mag weleens invallen bij het eerste, maar een basisplaats is eigenlijk te veel gevraagd. Als je dan toch een keer in de basis staat begin je het zo spannend te vinden dat het allemaal niet meer lukt. Maar je wil natuurlijk wel in de basis staan. Dat is de droom van elke voetballer, op welk niveau dan ook. Een F-pupil zou bijvoorbeeld gaan huilen als hij week in week uit op de bank zit naast een schreeuwende trainer. Een volwassene huilt niet meer, maar baalt. Die volwassene zal alles uit de kast halen om de trainer zijn ongelijk te bewijzen. Hij zal kritisch kijken naar de speler die nu op zijn plek staat. Elke keer als de bal afgepakt wordt, zou hij denken dat hij dat beter kan. En dat wil je dan ook graag laten zien. Anders kan je beter stoppen met voetballen.

Stel je voor dat je trainer bent van een team. Je wil graag zo hoog mogelijk op de ranglijst staan. Daar heb je dan winnaars voor nodig. Spelers die voor je door het vuur gaan, echte mannen. Daarnaast heb je spelers nodig die net even dat extra kunnen brengen. Een mengelmoes hiervan en je bent al een heel eind. Na een verloren oefenwedstrijd zie je een speler vrij nonchalant teruglopen vanuit de kleedkamer. Die speler kan kiezen tussen twee spelersbussen. Eentje waar hij de heenweg in gezeten heeft of de spelersbus van de tegenpartij, duidelijk herkenbaar door een gigantisch logo op de zijkant van de bus. Voor het gemak hebben de spelers van de tegenpartij al vast hun wasmandjes met stinkende kleding erin gelegd. De speler kan dus duidelijk zien dat hij naar de andere bus moet. Maar de speler is blijkbaar nogal afgeleid. Hij giechelt wat in zichzelf en besluit de tas in het vak onderin de bus van de tegenpartij proberen te werpen, van een metertje of anderhalf. Je zou denken dat dat moet lukken. Het wordt een zogenaamde ‘no look worp’, met zijn gezicht dus nonchalant de andere kant op. De tas glijdt soepel uit de hand van de speler en komt met één vierde deel op de rand van het vak in de bus terecht. De rest valt ernaast, zodat de tas uiteindelijk geheel op de grond valt. Zie het als een corner van rechts die de eerste paal bij lange na niet haalt. En dan een corner bij de D’tjes hè, vanaf de zestienmeterlijn. De speler beseft dat hij net geen indruk gemaakt heeft. Zijn wangen worden iets roder. Hij pakt zijn tas op en loopt naar de goede bus, met de tas over de schouder. Dat lukt nog wel.

Als je trainer bent, weet je genoeg. Deze speler gaat jou niet redden. Dit is slappe hap 2.0. Een plek op de bank voor de rest van het seizoen is hierbij al ingevuld en misschien is het ook wel handig om er een paar kleedjes bij te leggen, voor over de benen, voor als de temperatuur onder de tien graden uitkomt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s