Het ultieme lijden

De dagen voor de wedstrijd Go Ahead Eagles-Jodan Boys werden we nog volgestopt met teksten dat het allemaal wel goed zou komen. De hashtag #donderdagindekoker kwam al voorbij en op de officiële pagina kwam voorbij dat een bekeravond in de Adelaarshorst nooit saai is. Dat laatste is niets aan gelogen natuurlijk. Daar mag iedereen de historische boeken op naslaan. Maar de club, spelers en de meeste supporters rekenden zich al rijk. ‘Komt goed!’

Maar dan is het een paar minuten na rust. Go Ahead Eagles is de eerste helft nog wel op voorsprong gekomen, maar Jodan Boys scoort snel na de hervatting de gelijkmaker. Even voor de beeldvorming. Go Ahead Eagles speelt op het eerste niveau van Nederland en Jodan Boys op het vijfde en ze staan ook niet eens bovenaan. Je zou kunnen spreken van een vrij groot gat. Het ongeloof is groot bij de ongeveer vierduizend diehardsupporters van Go Ahead Eagles.

En daar zit of sta je dan op de tribune te kijken naar een ploeg waar niets lijkt te lukken. De simpelste ballen over een paar meter afstand gaan verkeerd. Corners worden op kniehoogte voor geslingerd. De frustratie onder de supporters neemt toe. Er wordt verbaasd naar de wedstrijd gekeken. De een vloekt eens flink en de ander loopt maar weer naar de bar om nog een dinsdagavondbiertje te halen. Bij de zestigste minuut denk je dat het allemaal nog wel goed komt. Die amateurs worden straks moe en dan maken we er nog drie. Even kijken wat we donderdagavond te doen hebben, want de loting moet wel bekeken worden. Dat wordt vast weer een latertje. Op welke zender wordt het uitgezonden. Zal RTL weer sneller zijn dan FOX Sports?

Een kwartier later wanneer Go Ahead Eagles nog steeds amper kansen creëert wordt de sfeer wat meer geïrriteerd. Niemand heeft zin in een verlenging. Het is te koud voor nog dertig extra minuten. Donder op. ‘Kom eens op Eagles, godverdomme!’ Maar het lukt het allemaal nog steeds niet. Het wordt allemaal wat cynischer. Wedstrijden uit het verleden worden erbij gehaald: ‘Weet je nog? Haaksbergen, Hardenberg? Waar was het ook alweer. Vlogen we eruit na penals. Die vergeet ik nooit meer.’ Maar in 1997 blijkt Go Ahead Eagles ook al eens thuis verloren te hebben van amateurs. FC Lisse heette de tegenstander toen. Vrijwel niemand weet het. ‘We zullen het over tien jaar toch niet over deze wedstrijd hebben?’ Ondertussen probeert een middenvelder van veertig meter te scoren. Dat lukt hem uiteraard niet.

Vlak voor tijd mag Jodan Boys een hoekschop nemen. En alsof het zo moet knikt een medespeler van de nemer in het doel van Go Ahead Eagles: 1-2. ‘Schaam je kapot!’ wordt er gezongen. Niemand kan het geloven. Er wordt bier gemorst, gescholden, onderling ruzie gemaakt. Even weet men niet waar het heen moet met zijn of haar frustratie. Er is sprake van collectieve woede. De trainer moet heel snel oprotten en de spelers moeten zich heel hard schamen en daarna morgen heel veel rondjes om het veld lopen. Gewoon omdat ze heel hard moeten werken voor hun geld.

Als de scheidsrechter affluit rennen de dolblije amateurs naar hun duizend supporters. Dat we hier naar moeten kijken doet pijn. De derde eredivisieclub die ooit thuis verloren heeft in de bekercompetitie. ‘We’ hebben historie geschreven. Of is het ‘Zij’? Die hufters op het veld die onze club voor schut hebben gezet. En meteen ons, want ook wij krijgen alle shit over ons heen de komende dagen. Soms wil je als supporter van Go Ahead Eagles (en waarschijnlijk veel andere clubs) wel even een paar dagen van de aardbodem verdwijnen. Even helemaal niet meer aangesproken worden of moeten praten over je cluppie. Omdat je daar geen zin in hebt, omdat je niet weet hoe het beter moet, omdat simpelweg alles kut is. Dinsdagavond 25 oktober gaat de boeken in als zwarte dag. Eentje waar het echte lijden van een supporter weer boven kwam drijven.