Van De Koning naar The King

Vandaag is bekend geworden dat Bartho Braat, beter bekend als Jef Alberts, gaat stoppen bij de soap Goede Tijden Slechte Tijden. Jef heeft in totaal 24 jaar in de soap geacteerd, maar vindt het nu tijd voor wat anders. De laatste jaren was Jef eigenaar van café De Koning, een bruine kroeg in het centrum van Meerdijk. Hij deed daar bijna alles, van de keuken tot aan het tappen achter de bar. Door de jaren heen werd hij een vertrouwenspersoon van vele inwoners van Meerdijk.

Achter de schermen blijkt echter dat er meer aan de hand is. Café De Koning is een goedlopend café, waar meer uit te halen lijkt te zijn. Diverse geïnteresseerden hebben zich de voorbije jaren al bij Jef gemeld om het thema van de kroeg te veranderen. De eigenaar hield echter de boot regelmatig af. Vandaag na het bekend worden van het besluit van Jef hebben zich ook meteen weer mensen gemeld in de kroeg. Jef zelf was nog afwezig. Het aanwezige personeel heeft laten weten verrast te zijn door het besluit van Jef, maar ook zij willen meedenken aan de toekomst. Het is niet bekend of er misschien al een deal gesloten is buiten de uitzendtijd tussen acht uur en half negen om.

Jef is stug als het om zijn kroeg gaat. Het gevaar is echter dat De Koning te oubollig gaat worden. Een aantal fanatieke Meerdijkers heeft een plan ontwikkeld om van De Koning een echte voetbalkroeg te maken. Grote flatscreens aan de muur en veel binnenlands en buitenlands voetbal op de schermen. Vanuit de keuken worden voetbalsnacks als eigengemaakte gehaktballen en bitterballen geserveerd. De kroeg moet opgeleukt worden met sjaals en shirts. Het dartbord dat in het tweede gedeelte van de zaak veel te hoog aan de muur hangt zal verdwijnen. Er zullen echter drie nieuwe borden op een andere plek opgehangen worden, zodat er doordeweeks dartteams kunnen spelen.

De naam De Koning zal gewijzigd worden naar ‘The King’, omdat de nadruk zal moeten gaan liggen op Engels voetbal. De initiatiefnemers van dit plan zijn zich ervan bewust dat ze hiermee vaste bezoekers tegen het hoofd zullen stoten. Mensen als Maxime, Laura, Sjors en Wiet zijn geen voetbaldieren, maar men ziet genoeg kansen om weer nieuwe mensen te trekken. Ludo Sanders bijvoorbeeld is een groot fan van Crystal Palace en dus is er voor hem altijd plek in ‘The King’.

Het opvallendste van het plan is dat er een voetbalelftal uit de naam van ‘The King’ moet gaan spelen. Dit is in Engeland zeer gebruikelijk. In Nederland echter nog niet, maar daar moet nu verandering in komen. In eerste instantie zal het team nog uitkomen voor Meerdijkse Boys, maar als alles volgens de planning verloopt moet dat elftal (of meerdere elftallen) gaan spelen op een groot grasveld achter de kroeg. De verzamelplek zal dan altijd ‘The King’ zijn, bij thuis- en uitwedstrijden.

De verwachting is dat hier over een paar weken meer over bekend is.

Advertenties

Herinneringen aan Masita

Het sportmerk Masita is failliet. Dat werd gisteren bekendgemaakt in de Limburgse media, daar waar Masita nog het meest populair is, of was. In het betaalde voetbal spelen VVV, MVV en FC Groningen in het merk. Bij MVV waren ze nogal verrast door het nieuws, want afgelopen maandag werd er nog onderhandeld over de shirts voor volgend seizoen. Die onderhandelingen mag MVV nu dus voortzetten bij Jako, Macron, Hummel, Robey, Nike, Adidas of Uhlsport. De één zijn dood, is de ander zijn brood.

Als ik de naam Masita hoor, krijg ik weer de koude rillingen. Masita was in de jaren negentig groot. Menig amateurclub liep erin. Ook bij mijn cluppie liep elk team in Masita, behalve het eerste elftal, want die mochten in Umbro spelen. Een veel mooier tenue, met tierelantijntjes in het shirt enzo. Alle mooie shirts in die tijd hadden tierelantijntjes. Teksten ingeweven in het shirt, een mooi kraagje. Die shirts waren af. Bij Masita was het anders. Het was sowieso anders als je in een lager elftal speelde. Dan kreeg je de rommel. Het eerste elftal werd altijd verwend.

Elke keer weer als die tas met Masita-kleding openging stonden we als team al met 1-0 achter. De sokken gingen nog wel, maar daar kan je ook niet veel fout aan doen. Broekje idem dito. Maar die shirts. Die waren altijd te groot. Van onderen te lang, in de breedte te wijd en de mouwen waren ook te lang. Als je die mouwen dan opstroopte zat dat dan weer niet lekker, want het bleef niet klemzitten. De hele wedstrijd bleef je mouwen opstropen. Niet handig, als je juist langs je back wil flitsen na een driedubbele schaar. Nu zat je bij eerste schaar al één mouw omhoog te duwen. En die back in zijn Hummeltenue maar gniffelen, als hij de bal afpakte. Dat die actie mislukte kwam echt grotendeels door het shirt. Het enige voordeel van de lange mouwen was dat je je handen er mooi in kon verstoppen als de temperatuur rond het vriespunt was. Dat hielp trouwens ook niet veel, want het shirt was vaak ook nog eens te dun.

Ik heb weleens geprobeerd bij een wasbeurt de boel flink te saboteren. Toen het de beurt van mijn moeder was gooide ik de temperatuur even omhoog, zodat de shirts misschien mooi verneukt uit de was zouden komen, zodat we wel andere shirts moesten krijgen. Mijn moeder had het echter door en voor straf moest ik met de gehele kledingtas op het stuur van de fiets naar de volgende thuiswedstrijd. Pas bij thuiswedstrijden en als de uitclub ongeveer dezelfde shirts aanhad was het feest. Dan mochten we in blauwe Robey-shirts spelen. Die zaten een stuk lekkerder. Dierense Boys, Socii en SC Meddo voor de beker. We speelden ze helemaal van de mat. Kwam echt door de shirts.

Na de Masita-tijd besloot mijn amateurclub over te stappen op Hummel. Geleidelijk na die overstap klom de club om het jaar een divisie omhoog. Dat kan natuurlijk toeval zijn, maar voor dit verhaal is het mooier dat dat geen toeval is.

De voetbalquiz

Het is een beetje een raar gezicht. Een kroeg met alleen maar mannen. Niet echt een plek waar je als vrouw zomaar even binnen stapt. Aan de andere kant is de kans op een kersverse vriend heel groot. Aandacht heb je sowieso. De kans van slagen is groot. De kans is echter ook aanwezig dat er een massaal ‘Laat je tieten zien’ ingezet wordt. Eigenlijk moet er op de deur staan: ‘Betreden op eigen risico.’ Leken kunnen denken dat het hier om een officiële homo-meeting gaat. Honderd mannen bij elkaar. Eerlijk is eerlijk. Het zou kunnen toch? Maar niets van dit alles. Het is een voetbalquiz.

Jongens die van voetbal houden pronken graag met feitjes. Wie speelde er achtereenvolgens voor Willem 2, Feyenoord, Galatasaray én Southampton? Hoe heet het stadion van Everton? Wie werd er voor de laatste keer twee keer achter elkaar topscorer in Nederland? Op middagen zoals deze wordt er volop met feitjes gesmeten. De vragen zijn vaak aanleiding voor grotere discussies over andere feitjes in het voetbal. Over voetbalfeitjes kan je uren doorlullen. Afkijken is opeens weer van toepassing. Net als vroeger. Sneaky meeluisteren met de buren, of zij toevallig wel weten waar Bahia heen is gegaan na zijn jaren bij Feyenoord. Hoe meer pitchers met bier er rondgaan, hoe luidruchtiger het wordt. Na vijf rondes met lastige vragen stijgt het stemvolume en moeten de quizmasters hun eigen stemmen verheffen om boven de mondige voetballiefhebbers uit te komen.

‘Als je dit soort vragen weet, neuk je waarschijnlijk nooit,’ zegt iemand als reactie op het bekendmaken van de winnaars na de finalevragen. Het is een typische mannenopmerking op deze momenten na vijftien bier en drie bitterballen. Het is niet eens een verwijt. De winnaars moeten het als een compliment zien. Het zijn de freaks van dit stel voetbalkenners of jongens die zich zo noemen. ‘Hij heeft zijn jas nog aan,’ zingt daarna iedereen richting de winnaar die de hele middag zijn jas aangehouden heeft in de warme kroeg.

Een voetballoos weekend. Vul dat maar eens nuttig in. De één gaat naar Engeland om een Lower League wedstrijdje te kijken, de ander maakt een kortere trip naar Antwerpen. Anderen gaan quizzen. Zo lang het woordje ‘Voetbal’ maar valt. Gelukkig is er volgende week gewoon weer competitievoetbal

Jaloers op Yoeri

Sportjournalisten hebben het geluk met topsporters te werken. Vaak moeten ze dat echter doen rondom wedstrijden waardoor spelers helemaal geen zin hebben in interviews. En tegenwoordig hebben sporters allemaal mediatraining dus echt leuke interviews zijn ook zeldzaam. Eigenlijk zit er veel meer in zou je denken.

Soms val je als journalist echter met de neus in de boter. Yoeri van den Busken volgt namens Voetbal International AZ Alkmaar. Verwacht van Yoeri geen verhaal over de beruchte klappertjes. Yoeri belicht het voetbalgedeelte. En wat heeft Yoeri hier een geluk dat Marco van Basten bij AZ zit. Van Basten werd deze week 50 jaar en Voetbal International besteedde er aandacht aan. Veel aandacht.

Marco Van Basten is een held. Daar kan je niet omheen. Ben je boven de 30 jaar dan weet je dat en anders moet je heel snel gaan ‘Youtuben’. Yoeri mocht aan de hand van een aantal foto’s samen met Van Basten zijn carrière doornemen. Hoe mooi is dat? Samen met de grote Van Basten lekker de hele middag fotos kijken van vroeger en dan praten over grote momenten. Wedstrijden tegen Maradona. Zijn goal tegen Rusland in 1988 of gewoon over zijn zoontje die niet heel graag voetbalt. Lekker wat drinken, tussendoor een koekje. Uren lullen over hoogte- en dieptepunten. Van Basten lijkt een type dat niet op de klok maar hier ook echt de tijd voor neemt. Iemand die zich dan helemaal blootgeeft.

Op zulke momenten kan je niet anders dan jaloers zijn op de journalist Yoeri van den Busken. Dit moet de mooiste middag uit zijn sportjournalistencarrière zijn geweest. Mooier ga je ze niet krijgen. Wij als simpele voetbalvolgers kunnen hier alleen maar van dromen.

Als je geen idee hebt waar dit over gaat? Koop dan snel de Voetbal International van deze week. Lees, kijk en geniet. Van Basten wordt maar één keer 50.

Ordinair Paceshifters promoten

Het regende, maar dat maakte die gastjes van die onbekende band niet uit. Voor het eerst was er bij Go Ahead Eagles, en waarschijnlijk in heel Nederland, een hardrockband die optrad op een open dag. Paceshifters, gewoon uit Wijhe Overijssel, rockte als hun leven er vanaf hing. De open dag was verregend en de meeste bezoekers waren al naar huis. Een vijftigtal fanatiekelingen hadden zich ondanks alles voor het kleine geïmproviseerde podium verzameld. Zij vonden het wél mooi. Marc Overmars kwam kijken en haakte na een nummertje af. Te hard. Oud-linksbuiten Harry Buisman leek de muziek wel te kunnen waarderen. Toenmalig assistent-trainer en rockliefhebber Paul Bosvelt zag het optreden van begin tot einde. Hij was toen en is nu nog steeds groot fan van de band.

Dat was in de zomer van 2011. De tieners grepen alle mogelijkheden aan om hun rockmuziek te laten horen aan de mensen. Het maakte niet uit of dat nou voor vierhonderd man in een vol Burgerweeshuis was of voor tien man bij een net startend festival in Epe. Zo kwamen ze ook op de open dag van Go Ahead Eagles terecht. De organisatie was wel in voor wat vernieuwing. Een groot succes werd het dus niet, maar dat maakte de liefhebbers niets uit. De drie bandleden werden uitgenodigd in het hok van het Sfeerteam en werden daar volgegooid met bier. Aan het einde van deze biersessie werd het volgende doel vastgesteld: een concert in De Adelaarshorst.

Dat concert is er (nog) niet van gekomen. Inmiddels zijn we al wel twee albums (cd’s voor de niet muziekkenners) verder. De tieners zijn inmiddels begin twintigers geworden. Ze zijn muzikaal weer verder gegroeid. De recht-toe-recht-aan-rock heeft plaats gemaakt voor meer toegankelijke rock. De muziek wordt tegenwoordig op 3FM gedraaid. Paceshifters is zelfs benoemd tot ‘Serious Talent band’ door de populaire radiozender en dit jaar was daar ook het debuut op het grote Pinkpop.

Het is het bewijs dat we hier met doorzetters te maken hebben, met liefde voor muziek. Ondanks beperkte middelen zijn ze toch maar mooi zo ver gekomen. Hun nieuwste album ‘Breach’ is net uit en verdient reclame. Vandaar deze ordinaire manier van promotie. Ga dit nieuwe album kopen en bezoek hun concerten. Het is een keer wat anders als een voetbalwedstrijd, maar hou je wel van gitaartje, dan is dit betere tijdsbesteding als een gemiddelde uitwedstrijd die je verplicht met de bus moet bezoeken.

Shirt waar je dorst van krijgt

Club Deportivo Lugo is wel met een heel apart shirt op de proppen gekomen. Speciaal voor de voorbereiding van dit seizoen is er een uniek shirt ontworpen. De shirtsponsor van CD Lugo is een brouwerij, genaamd Estrella Galicia. Om het plaatje compleet te maken is er een speciaal ‘bier-shirt’ ontworpen. Het lijkt dus net dat de spelers van CD Lugo in een bierglas spelen. Dat moet de gemiddelde liefhebber van bier en voetbal wel heel erg aanspreken.

Bierrrrrr

CD Lugo speelt ergens in de ‘Segundo Division’. Geen hoogvlieger dus, maar met hun shirts vallen ze sowieso op. In de competitie spelen ze overigens met meer traditionele shirts, maar zo ver is het nog niet. Tot die tijd krijg je als supporter dorst bij het kijken naar je eigen ploeg.

De sterren van Club Deportivo Lugo

Het mooie is dat je deze shirts nog kan kopen ook! Voor 39,00 euro ben je trotse bezitter van dit unieke shirt. Kopen kan je in de online winkel: http://www.omerchandising.com/es/product/camiseta-cana-cdlu-t1415

Vergeten voetbalboek: In den beginnen was de bal

Vanavond staat de finale tussen Argentinië en Duitsland op het programma. Wij hebben een voorkeur. Argentinië moet natuurlijk winnen. Het land heeft iets mysterieus. Je gaat er niet zomaar heen. Misschien schrikt het zelfs wel af. Er gaan veel verhalen over Argentinië de ronde, maar omdat je het nooit met eigen ogen zal zien zullen het altijd mysteries blijven.

In 2003 schreven Erik Brouwer en Rop Zoutberg een boek over het voetbal in Argentinië. Stukken daaruit verschenen daarvoor al in het onder voetbalcultuurliefhebbers geroemde blad Johan. De schrijvers nemen je mee naar Argentinië om jou het verhaal te vertellen van het voetbal daar. Diverse bekende en mindere bekende namen van voetbalhelden komen voorbij, maar ook spannende verhalen over de harde kernen van de voetbalclubs daar worden beschreven.

Wil je je iets meer verdiepen in het Argentijnse voetbal is een bezoek aan het land gewenst, maar lees dan van tevoren dit boek wel even. Het geeft je aardige feitjes en je kan menig Argentijn verrassen met aparte weetjes. Oud-speler Jorge Valdano was met een beroemde uitspraak titelgever van dit boek. Hij beschrijft ook hoe diep het voetbal in de genen zit van de gemiddelde Argentijn: ‘Je bent in Argentinië uiterst merkwaardig als je niet van voetbalt houdt: je wordt er meteen van verdacht niets van het leven te begrijpen.’ Dat zijn de teksten toch?

Het boek is alleen nog maar te vinden als een tweedehands exemplaar. Ga daarvoor naar Boekwinkeltjes.nl. Op Bol.com wordt iets te veel gevraagd door de verkopers