Met de fiets

Tegen PEC Zwolle had ik een Engelsman op visite. Hij was ’s nachts om drie uur vertrokken vanuit het zeer trendy Luton om op zondagochtend op tijd te zijn om in te drinken voor de wedstrijd. Met een ‘big smile’ kwam hij in Deventer inrijden, zoveel zin had hij in dit uitje. In plaats van ‘Hartlepool-uit’ koos hij voor de IJsselderby. Hij maakte de juiste keuze, ook al won Luton Town ook makkelijk. Maar bij aankomst in Deventer schrok hij toch een beetje. Het plan was namelijk om met de fiets naar de kroeg te gaan. Dat vond de Engelsman maar raar. Hij stemde uiteindelijk wel in, maar de twijfel was van zijn gezicht af te lezen.

Fiets met een Engelsman door de stad en je vermaakt je. Hij weet niet aan welke kant er gefietst moet worden en slipt bij de kleinste dreiging tot gevaar. Na tien minuten was hij blij dat hij af kon stappen. Ook dat ging niet soepel. Engelsen zitten weinig op de fiets en naar het voetbal gaan ze al helemaal niet op de fiets. Dat fenomeen kennen ze overzees niet. Daar komen ze met de auto, of de trein en lopen het laatste stuk. Zo’n voettocht kan een hele tijd duren weet ik toevallig uit ervaring. Het maakt Engelsen niet uit. In Nederland fietsen we liever. Ik weet niet anders. Vanuit de stad naar het stadion lukt nog wel lopend, maar worden de afstanden groter, dan prefereer ik ook de fiets. Denk daarbij ook aan de ‘netto-drinktijd’. Uiteindelijk heb je er profijt van en kan je langer in de kroeg zitten.

De fiets is ‘booming’ in Deventer. Neem op een wedstrijddag een kijkje in de Vetkampstraat en je weet wat ik bedoel. Het lijkt erop dat alle achtduizend supporters met de fiets komen. Dat is niet zo, want de bezoekers van vanavond zijn met de tractor gekomen. Tien jaar geleden kon je je fiets overal kwijt tot het begin van de wedstrijd. Nu moet je de grootste moeite doen voor een plekje. Ik zet mijn fiets overigens ‘beveiligd’ neer binnen het stadion. In mijn supporterscarrière ben ik twee fietsen kwijt geraakt in de Vetkampstraat. Die zijn waarschijnlijk op slot en al in een donker gangetje verdwenen en niet veel later zonder slot doorverkocht. Ook dat is de Vetkampstraat.

In de stad zie je tegenwoordig roodgele fietsen. Er was een tijd dat er maar één roodgele fiets was. Een mooi verhaal is dat die fiets opeens gestolen was. Via Facebook ging er een opsporingsbericht uit en een dag later werd de dief op vriendelijke doch strenge wijze aangesproken en verzocht de fiets in te leveren. Leve de sociale controle. Nu kan je via Verhipmijnfiets.nl zelf ook makkelijk een echte Go Ahead Eagles fiets kopen. Een hele hippe moderne casual fiets. Een echte aanrader! Het is overigens niet te hopen dat iedereen zo’n fiets gaat kopen, anders wordt het een megapuzzel om na de wedstrijd je fiets in de Vetkampstraat terug te vinden.

Het is de tijd om de problemen met parkeerplaatsen definitief op te lossen. Iedereen moet gewoon op de fiets komen. Dat is de toekomst. En nog gezond ook. Win-win. De Engelsman liet een dag later weten dat hij ondanks de fietstocht een fantastische dag had gehad.

(Deze column staat in Matchday, het officiële programmaboekje van Go Ahead Eagles)

Een uitwedstrijd zoals het hoort

De oefencampagne zit er bijna op en zo tegen het einde worden er soms krakers gespeeld. Sommige clubs plannen een tripje naar het buitenland en gunnen zo ook hun supporters een pleziertje. Royal Antwerp speelde uit tegen het Engelse Luton Town. Een affice om je vingers bij af te likken. Er reisden 802 supporters mee naar Luton. Een fotoverslag van Antwerpse kant:

image

Met de auto, met het vliegtuig en met de bus gingen ze

image

image

image

Vroeg aan het bier

image

En sterke drank

image

Drukker en drukker

image

Oldschoolshirts erbij

Tochtje door Luton

image

image

image

image

In Luton was het niet heel druk

image

image

image

image

Ondanks de 4-0 nederlaag toch nog handjeklap

image

En nieuwe vriendenbanden ontstaan

( http://levydays.blogspot.nl bedankt voor de vele foto’s. De rest geleend van fanatieke twitteraars en instagrammers)

Engelse meezinger: The Business-Southgate

Oi! heet de muziekstroming en dit kenmerkt zich vooral door ruige kale gasten en lekkere meezingnummertjes. Niet te lang, niet te moeilijk. Zoals deze:

En dit is voor de karaoke-versie

Southgate Songtext

Gareth Southgate stood on the spot
Couldn’t believe the chance he got
He’d be a hero with one toe punt
But sent it at the keeper oh what a cunt
SOUTHGATE’S GOING HOME, HE’S GOING HOME
SOUTHGATE’S GOING HOME, HE’S GOING HOME
SOUTHGATE’S GOING HOME – OH NO HE’S MISSED THE BUS
Should he hit to the left
Should he hit to the right
Don’t really matter coz he was shite
That’s the way our luck goes
Couldn’t see the ball coz of the size of his nose
If I score this it’ll be a killer
Coz they won’t let me at Aston Villa
Didn’t take a run up for the kick
Even me mum thinks I’m a prick
DANCE NOW WHATEVER YOU WILL BE
BUT HE MISSED THE FUCKING PENALTY
SO WE SMASHED UP THE TOWN
WHEREVER WE MAY BE
COZ HE MISSED THE FUCKING PENAL

Accent Sport-uit

Een tijdje terug kwam ik op zolder een doos tegen met oude voetbalshirts uit de jaren negentig. Engelse shirts uiteraard, want dat was toen in. Australian- of een Cavello-broek aan, voetbalshirt erboven en klaar. Met een beetje geluk paste het ook nog bij elkaar qua kleurstelling. Tottenham Hotspur, Everton, Derby County, West Ham United, Manchester City, Newcastle United uit en thuis. Van alles zat in die doos. Het pronkstuk was echter het uitshirt van Oldham Athletic. Hoofdzakelijk groen met marine blauw aan de zijkanten, JD Sports als sponsornaam. Een prachtig simpel shirt van het kledingmerk Pony, een merk dat in die tijd sowieso mooie shirts maakte.

Ik weet nog precies waar ik dit shirt gekocht heb. Accent Sport aan de Keizersgracht in Amsterdam. De ‘place to be’ voor voetbalshirts in de jaren negentig. Hier in het Oosten hadden we Coach en een Intersport, maar die hadden alleen de standaard shirts van buitenlandse clubs. Real Madrid, Juventus, Manchester United. Die rommel wilde ik niet. Ik wilde shirts die niemand had. Dat lukte bijna nooit. Altijd zag je een week of twee later wel iemand lopen in een zelfde shirt. Kon je weer op zoek naar een nieuwe.

In Amsterdam vond ik dat ene exclusieve shirt. Met een maatje ging ik naar de hoofdstad. Alleen dat was al heel wat. We hadden alleen de naam van de winkel en de informatie dat het ergens aan een gracht lag. Dat werd dus een beste puzzel, want heel Amsterdam zit vol met grachten. Na vier uur zoeken en vragen aan andere winkelende mensen hadden we de juiste winkel te pakken. Accent Sport had ook aardig haar best gedaan om niet gevonden te worden. Het was een erg klein winkeltje. Maar wat waren we blij dat we er waren. We sprintten richting de winkel langs passerende trams. Wie het eerst een shirt zag had natuurlijk het eerste recht erop. Dik een uur zochten we naar shirts . De jongens achter de balie waren ons al zat. Mijn maatje kocht een geel uitshirt van Arsenal met JVC erop. Mooi shirt, maar wel een beetje makkelijk. Er stond nog net geen Bergkamp achterop. Ik ging voor een shirt van een Engelse club uit een lagere divisie. Met Oldham Athletic had ik die te pakken. Deze zou niemand kopen, want wie koopt er nou een shirt van zo’n onbekende club? Ik wist ook niet eens waar Oldham lag. Ik kende geen enkele speler, maar het shirt was super. Voor honderd gulden was ik spekkoper. En de kleuren pasten precies boven mijn marine blauwe Cavello. Het was helemaal af.

Een week later was het al zover. Ik zag iemand in hetzelfde shirt. Op TV werd Feyenoord live uitgezonden en iemand had ‘mijn’ shirt aan. De lul! In mijn eigen stad heb ik nooit iemand met dit shirt gezien en daar ging het uiteindelijk allemaal om. Met dank aan Accent Sport.

image

Boekrecensie: What a Shot!

De echte boekenverzamelaar struint veel sites af naar nieuwe verschijningen. Op de diverse verkoopsites staan altijd boeken, die de bekendere boekensites niet halen. Of omdat ze in eigen beheer worden uitgebracht, of omdat ze uit het buitenland komen. Zo is er in Engeland een grote scene op het gebied van voetbalboeken. Loop bijvoorbeeld een winkel als Waterstones binnen en je krijgt een ruim aanbod aan voetbalboeken. Maar er is dus nog meer. ‘What a Shot!, Your Snaps of the lost World of Football’ is zo’n voorbeeld. Een prachtexemplaar voor de collectie.

De verder onbekende Garry Silke en Derek Hammond hebben dit boekje gemaakt. Een boekje op A5 formaat dat lekker in de hand ligt en dus lekker weg leest. Al hoewel, lezen is niet echt nodig. Het is vooral een kijkboekje, begeleid met wat tekstjes. Silke en Hammond hebben een verzameling foto’s gebruikt die allemaal met ouderwetse fototoestellen gemaakt zijn. Geen digitale mogelijkheden, maar gewoon oldschool foto’s uit de jaren tachtig en negentig. Soms te donker, soms met een groot hoofd in beeld, maar wat we vooral terugvinden is die ouderwetse beleving. Foto’s uit die tijd dat er bijvoorbeeld nog hekken in Engelse stadions waren. Vooral heel erg rauw.

De liefhebber heeft geluk, want juist dit boekje is ook via Bol.com te bestellen. Een klein voorproefje vind je hier.

Boekrecensie: The Homes of Football: Where the Heart is

Je hebt fotoboeken en je hebt fotoboeken. Sommige boeken zijn van grote klasse. We hebben er eentje te pakken. Of maak er maar een van, want het is een flinke. Bijna tweehonderd pagina’s foto’s uit Engeland. Soms van een verdwaalde speler of trainer, maar vooral van supporters en stadions. Poserende supporters, huilende supporters, zoenende supporters en plassende supporters. De kwaliteit druipt van de foto’s af. ‘The Homes of Football’ met als ondertitel ‘Where the Heart is’ is een aanwinst voor elke boekenselectie.

Stuart Roy Clarke heet de fotograaf van de foto’s in dit nieuwe boek. ‘Football in our Time’ was al een topper, ‘The Passion of a Nation’ een leuk tussendoortje, ‘The Cradle of the Game’ overtrof dat en nu is er dus ‘The Homes of Football’. Vier keer bingo. Kijk alleen maar even naar de voorkant van het nieuwe boek en je weet genoeg. Verder beschrijven heeft weinig zin. Je moet dit boek meemaken.

Een voorproefje kan je vinden op de site van Clarke. Neem daar dus vooral een kijkje hierrrrr. Om het boek te kopen moet je wel even je best doen, want het is vooralsnog alleen in Engeland te koop.

West Ham op Boxing Day

Heel Engeland is in rep en roer op Boxing Day, in Nederland gewoon Tweede Kerstdag genoemd. De winkels puilen uit want de artikelen zijn afgeprijsd. Veel belangrijker is echter dat er een vol programma in alle Leagues is. Wij waren op Upton Park. Misschien een beetje standaard, maar wel leuk. Het is waarschijnlijk de laatste keer geweest, want West Ham gaat verhuizen naar een modern stadion en dat is waarschijnlijk geen flikker aan. Upton Park is cult en daarom een aantal foto’s.

image

Matchday!

image

In goede handen

image

image

image

GRAUW. Met hoofdletters inderdaaad

image

Kofferbakverkoop

image

En vers vlees…

image

image

image

Uit respect voor de overleden blinde geleidenhonden

image

Gouden plaat van Iron Maiden, fans van West Ham

image

image

Niet alles mag mee naar binnen

image

Smakelijk!

image

image

image

60 pond en dan dit uitzicht…

image

image

Na de 1-3 voor Arsenal was de lol eraf en stroomde half Upton Park leeg, dit achterlatend