Het ultieme lijden

De dagen voor de wedstrijd Go Ahead Eagles-Jodan Boys werden we nog volgestopt met teksten dat het allemaal wel goed zou komen. De hashtag #donderdagindekoker kwam al voorbij en op de officiële pagina kwam voorbij dat een bekeravond in de Adelaarshorst nooit saai is. Dat laatste is niets aan gelogen natuurlijk. Daar mag iedereen de historische boeken op naslaan. Maar de club, spelers en de meeste supporters rekenden zich al rijk. ‘Komt goed!’

Maar dan is het een paar minuten na rust. Go Ahead Eagles is de eerste helft nog wel op voorsprong gekomen, maar Jodan Boys scoort snel na de hervatting de gelijkmaker. Even voor de beeldvorming. Go Ahead Eagles speelt op het eerste niveau van Nederland en Jodan Boys op het vijfde en ze staan ook niet eens bovenaan. Je zou kunnen spreken van een vrij groot gat. Het ongeloof is groot bij de ongeveer vierduizend diehardsupporters van Go Ahead Eagles.

En daar zit of sta je dan op de tribune te kijken naar een ploeg waar niets lijkt te lukken. De simpelste ballen over een paar meter afstand gaan verkeerd. Corners worden op kniehoogte voor geslingerd. De frustratie onder de supporters neemt toe. Er wordt verbaasd naar de wedstrijd gekeken. De een vloekt eens flink en de ander loopt maar weer naar de bar om nog een dinsdagavondbiertje te halen. Bij de zestigste minuut denk je dat het allemaal nog wel goed komt. Die amateurs worden straks moe en dan maken we er nog drie. Even kijken wat we donderdagavond te doen hebben, want de loting moet wel bekeken worden. Dat wordt vast weer een latertje. Op welke zender wordt het uitgezonden. Zal RTL weer sneller zijn dan FOX Sports?

Een kwartier later wanneer Go Ahead Eagles nog steeds amper kansen creëert wordt de sfeer wat meer geïrriteerd. Niemand heeft zin in een verlenging. Het is te koud voor nog dertig extra minuten. Donder op. ‘Kom eens op Eagles, godverdomme!’ Maar het lukt het allemaal nog steeds niet. Het wordt allemaal wat cynischer. Wedstrijden uit het verleden worden erbij gehaald: ‘Weet je nog? Haaksbergen, Hardenberg? Waar was het ook alweer. Vlogen we eruit na penals. Die vergeet ik nooit meer.’ Maar in 1997 blijkt Go Ahead Eagles ook al eens thuis verloren te hebben van amateurs. FC Lisse heette de tegenstander toen. Vrijwel niemand weet het. ‘We zullen het over tien jaar toch niet over deze wedstrijd hebben?’ Ondertussen probeert een middenvelder van veertig meter te scoren. Dat lukt hem uiteraard niet.

Vlak voor tijd mag Jodan Boys een hoekschop nemen. En alsof het zo moet knikt een medespeler van de nemer in het doel van Go Ahead Eagles: 1-2. ‘Schaam je kapot!’ wordt er gezongen. Niemand kan het geloven. Er wordt bier gemorst, gescholden, onderling ruzie gemaakt. Even weet men niet waar het heen moet met zijn of haar frustratie. Er is sprake van collectieve woede. De trainer moet heel snel oprotten en de spelers moeten zich heel hard schamen en daarna morgen heel veel rondjes om het veld lopen. Gewoon omdat ze heel hard moeten werken voor hun geld.

Als de scheidsrechter affluit rennen de dolblije amateurs naar hun duizend supporters. Dat we hier naar moeten kijken doet pijn. De derde eredivisieclub die ooit thuis verloren heeft in de bekercompetitie. ‘We’ hebben historie geschreven. Of is het ‘Zij’? Die hufters op het veld die onze club voor schut hebben gezet. En meteen ons, want ook wij krijgen alle shit over ons heen de komende dagen. Soms wil je als supporter van Go Ahead Eagles (en waarschijnlijk veel andere clubs) wel even een paar dagen van de aardbodem verdwijnen. Even helemaal niet meer aangesproken worden of moeten praten over je cluppie. Omdat je daar geen zin in hebt, omdat je niet weet hoe het beter moet, omdat simpelweg alles kut is. Dinsdagavond 25 oktober gaat de boeken in als zwarte dag. Eentje waar het echte lijden van een supporter weer boven kwam drijven.

Een held die voorleest

Marnix Kolder zat vroeger op de Beukenlaanschool in Winschoten. Dat is echt een superleuke basisschool, waar je je als kleine jongen fantastisch kan ontwikkelen. Kijk maar waar Kolder met deze basisscholing terecht is gekomen. Daar heb je wel een stabiele opleiding voor nodig. In de jaren tachtig had Kolder er een wereldtijd en uiteraard was hij toen al een van de betere voetballertjes van het dorp. De kans is groot dat hij tijdens het jaarlijkse schoolvoetbaltoernooi topscorer was. De Beukenlaan is medio 2015 nog steeds een bruisende school. Zo werd Meester Klaas laatst gehuldigd omdat hij maar liefst veertig jaar in het onderwijs zit. Groep 5 en 6 gingen op schoolreis naar Hellendoorn. Dat moet een dolle boel zijn geweest in het pretpark. De ouderraad organiseerde een paasstolactie en een week geleden was er in het kader van de Nationale Voorleesdagen een speciale dag met oud-leerling Marnix Kolder als voorlezer.

Een citaat uit een nieuwsbericht uit ‘Het Streekblad’, een plaatselijke krantje van Winschoten en omgeving: ‘Veel kinderen brachten een cadeautje voor Marnix mee of kwamen in voetbaltenue. In vier sessies las de Eagles-spits alle, ruim driehonderd, leerlingen voor uit verschillende boeken over voetballen. Alle kinderen, van groep 1 tot en met groep 8, hingen aan zijn lippen. Na afloop van het voorlezen nam Marnix alle tijd voor het in ontvangst nemen van de cadeautjes en ging hij op de foto met fans. Als aandenken kregen alle leerlingen een boekenlegger met foto en handtekening van de proefvoetballer.’

In mijn tijd hadden we volgens mij geen voorleesdagen, of ik was buiten aan het voetballen, dat kan ook. Maar dat had me wel mooi geleken. Dennis Hulshoff die een stukje voorlas, of Mario Pique, of Jeroen Boere, of Jan Michels. Ik had waarschijnlijk aan hun lippen gehangen. Maakt niet uit welk boek, want dat waren toen helden en alles wat jouw helden doen is goed. Ik weet niet of dat tegenwoordig ook nog zo is, maar het bericht in ‘Het Streekblad’ doet me goed. Het lijkt er wel op dat de kinderen de voetballer Marnix Kolder als held zien. Die hebben nu op Instagram allemaal een foto van zichzelf samen met Kolder, met heel veel likes van hun klasgenootjes.

Soms wil ik me weleens verplaatsen in de kinderen van nu. Zullen zij ook alle wedstrijden bijhouden in schriftjes? Zullen ze nog Panini-plaatjes sparen? Zoeken ze tijdens de wedstrijden kaartjes en gaan ze die sparen? En knippen ze krantenknipsels uit? Misschien is er wel een hele organisatie in het Kidsvak, waarbij de kinderen contact hebben via internet-apps. Tijden zijn veranderd natuurlijk. Winschoten is ook geen Deventer. Zullen de Deventer kinderen van nu nog wel luisteren naar Sjoerd Overgoor of Xandro Schenk?

Ik heb ook nog voorgelezen. Niet aan een hele klas of aan een hele school, maar gewoon thuis aan mijn dochter van nog geen één. Ik las een stukje voor uit ‘Eagles till I die’. Het was ’s avonds na een laatste flesje, dus ze moest ook echt slapen. Na een hoofdstuk voorlezen wreef ze in haar ogen, het sein dat ze moe is. Er volgde een scheetje in de vorm van vijf plopjes. Daarna lachte ze naar haar held. Het sein om het licht uit te doen.

Dertienduizend bezoekers

Het was weer een feestdag in Deventer. De jaarlijkse Open Dag van Go Ahead Eagles. Gratis entree, dus grote drukte op het stadionterrein. Veel mensen op zoek naar koopjes, maar ook naar het dure nieuwe shirt. Wil je een mooie melange van Deventenaren zien, kom dan gewoon naar de Open Dag. Go Ahead Eagles zorgt voor een mooie mengelmoes van mensen. Het is een kleine kermis. Je moet ervan houden.

Een Open Dag is vooral leuk voor kinderen. Ze kunnen van de glijbaan, in een boemeltreintje en trucjes doen in een voetbalkooi. Als ze daar klaar mee zijn mogen ze op handtekeningenjacht. Keihard achter Ruben Lucas aanrennen omdat ze die nog niet hebben op hun kaart. Ruben wie? Voor de ouderen is er bier, Nederlandstalige muziek en de presentatie van de selectie. Supporter Bart vraagt zijn vriendin tussendoor nog even ten huwelijk. Ze zegt ‘Ja’. Na alle jeugdelftallen worden de helden van de selectie voorgesteld. Ooit maakte Go Ahead Eagles de fout om nieuwelingen met een politiebusje te laten komen. Die mislukte grap maken ze niet meer. De nieuwelingen komen nu met de helikopter.

De organisatie leert elk jaar bij. Gedurende de dag komt meerdere keren de vraag voorbij hoeveel mensen er op zo’n Open Dag afkomen. Er is namelijk niemand die de mensen echt telt. Om twaalf uur staan er dikke rijen voor de poort om naar binnen te rennen, maar om één uur is het al een stuk rustiger. Hoe ga je zoiets dan schatten? Heel simpel. Je kijkt naar het bezoekersaantal van de Open Dag van rivaal PEC Zwolle. Zij trokken vorige week twaalfduizend liefhebbers. Dan ga je daar gewoon met duizend man overheen. En inderdaad. Een uur na de geslaagde Open Dag komt daar het officiële bericht: Succesvolle Open Dag van Go Ahead Eagles drukbezocht met dertienduizend mensen.

Kowet’s tussenstand

Go Ahead Eagles is alweer een weekje aan het trainen. Tweeduizend bezoekers kwamen naar die eerste training in de Adelaarshorst. Afgelopen zaterdag werd de eerste oefenwedstrijd gespeeld. Zoals gebruikelijk was SC Terwolde, dat uitkomt in de vijfde klasse, de tegenstander. Na negentig minuten rollebollen in de schiettent werd het 18-1. Een aardig aantal doelpunten, waar we verder helemaal niks mee kunnen. De eerste weken in de voorbereiding zijn er om veel te trainen en tussendoor een oefenpotje te spelen. Zo komt elke speler in het ritme.

Hoe staan we er voor? Vorig seizoen was het mooiste seizoen in jaren. De terugkeer in de Eredivisie werd vierendertig wedstrijden lang gevierd. Go Ahead Eagles handhaafde zich, met positief aanvallend voetbal. Dat viel andere clubs ook op, met als gevolg dat de keeper, de rechtsback, de linksback, de ‘nummer 10’, de rechtsbuiten én de linksbuiten vertrok. Een aardig rijtje om te vervangen. Geheel in de lijn van de laatste jaren zijn daar talenten voor terug aangetrokken. Er staan nu nog drie posities open. Er moet nog een rechtsback bij, een rechtsbuiten en een linksbuiten. Dan zijn ‘we’ klaar. Moet wel bij gezegd worden dat het middenveld in tact moet blijven. Naar verluidt wordt er getrokken aan Deniz Türüç en het zou ook zomaar kunnen dat Sjoerd Overgoor nog in de belangstelling komt te staan. Maar trainer Foeke Booy heeft gezegd dat er niemand meer weg mag. Mooie woorden, maar of hij dat bepaalt als er een bod van boven de miljoen euro binnenkomt?

Er zijn dus nog een aantal vraagtekens bij Go Ahead Eagles. Vorig seizoen kon Foeke Booy de lijn doorzetten, die ingezet was door zijn succesvolle voorganger Erik ten Hag. Nu ligt dat allemaal toch iets moeilijker. Het is ook de vraag hoe Booy wil gaan spelen. Hoe lang houdt ‘kapstok’ Marnix Kolder het fysiek nog vol? Met Alex Schalk (NAC) is er een totaal ander type spits aangetrokken. Een rommelaartje in de zestienmeter, maar geen echt aanspeelpunt zoals Kolder. Met een beetje fantasie kan je de twee samen laten spelen, net als in de jaren negentig Bram Marbus en Victor Sikora deden. Go Ahead Eagles houdt echter al jarenlang vast aan het 4-3-3 systeem, dus dat lijkt ook nu voor de hand liggend. Dan moeten er wel twee buitenspelers komen, die al een fiks aantal wedstrijden ervaring hebben in het betaalde voetbal. Met het vertrek van Xander Houtkoop (ADO Den Haag) en Jarchinio Antonia (FC Groningen) zijn er flink wat doelpunten en assists verdwenen. In de Eredivisie kan er niet zomaar even gegokt worden met jonge talenten. Met Nick de Bondt (Jong Ajax) en Jules Reimerink (VVV) zijn er twee spelers als back-up, voor die posities. Zij mogen laten zien dat ze in de basis horen. Zekerheidjes zijn het momenteel nog zeker niet. Voor het technisch hart ligt daar de belangrijkste taak: Buitenspelers!

Het zal deze voorbereiding dus vooral gaan over die versterkingen. De wedstrijden, die gepland staan, zijn vooral dezelfde als vorige jaren. Go Ahead Eagles houdt van een degelijke voorbereiding. Dat is hun keus en het bevalt ze nog steeds goed. Voor de supporter is het vooral eentonig. Persoonlijk kijk ik uit naar de competitie. De oefenperiode kan me gestolen worden met wedstrijden tegen bijvoorbeeld het Sallands Streekteam, Excelsior, een Israëlisch en een Turks team. Niet mijn ding. Doe dan maar meteen de openingswedstrijd tegen FC Groningen. Nu al zin in!

Met die drie eerder genoemde versterkingen hebben we een goed basiselftal staan. In de breedte lijkt Go Ahead Eagles er ook sterker op te zijn geworden. En misschien nóg wel belangrijker. De wissels gaan weer normale wedstrijden spelen, nu er weer een belofte-elftal is. Het belangrijkste is dat de supporters het seizoen weer net zo positief ingaan als vorig jaar. De nieuwe spelers verdienen de steun vanaf het begin. Zij zijn veelal jong en hebben dat extra duwtje in de rug misschien wel nodig. Zij verdienen vertrouwen. Een keeper als Mickey van der Hart bijvoorbeeld wordt gewoon onze eerste keeper en moet dus gesteund worden. Vorig seizoen is de twaalfde man van Go Ahead Eagles volop geroemd en die lijn moet dus doorgetrokken worden. Als dat lukt staat Go Ahead Eagles een groot aantal (thuis)wedstrijden al met 1-0 voor en beter kan je niet beginnen.

Fair Play

Deventer is in onzekerheid. Gaan we Europa in of niet? Zelden zijn we hier zo dicht bij geweest. Het enige probleem is dat we het niet in eigen hand hebben. De UEFA heeft een manier gevonden om landen en clubs te belonen voor hun sportieve spel. Wat is sportief spel? Dan moet je denken aan weinig gele en rode kaarten, positief aanvallend spel en respect voor de tegenstander, door bijvoorbeeld een bal terug te gooien na een blessurebehandeling. Respect voor de scheidsrechter, goed gedrag van de trainer en van de supporters. Dit soort dingen tellen allemaal mee. Er zijn drie Europese ‘Fair Play plaatsen’ te verkrijgen en Nederland staat momenteel zesde op die ranglijst. ‘We’ moeten uiteindelijk derde staan.

Go Ahead Eagles is een van de liefste clubs van Nederland, maar dat weten wij natuurlijk al veel langer. Wij staan momenteel derde, met allerlei clubs om ons heen die al Europees Voetbal geregeld hebben voor volgend seizoen. Blijven wij dus over. Nog drie plekken stijgen als Nederland zijnde en we stromen in de eerste voorronde van de Europa League in. Echt! Makkelijker kan je Europa niet in rollen. De Europa League. Geen misselijke competitie met clubs als Sevilla, Valencia, Benfica en Juventus. Deze vier clubs hebben dit seizoen de halve finale gespeeld in deze competitie. Daar kunnen wij dus, met een beetje geluk, ook komen te staan volgend seizoen. Even in een flow komen, de eerste ronde overslaan, en dan ben je al een heel eind.

Maar die eerste voorronde doorkomen is wel een heikel karwei. Ik noem hier even een waslijst aan eventuele tegenstanders: Stjarnan Garðabær uit IJsland, Sjachtjor Karaganda uit Kazachstan, Nõmme JK Kalju uit Estland, ÍF Fuglafjørður van de Faer Oer Eilanden of JK Sillamäe Kalev uit Estland. De clubs zijn nog niet bekend, maar we kunnen ook de winnaars van de ‘Coppa Titano’, de beker van San Marino, de winnaar van de Copa Constitució, de beker van Andorra, de nummer twee of drie van de Azerbeidjaanse competitie of de winnaar van de beker van Gibraltar treffen. Kijk! Dat zijn nog eens tripjes om naar uit te kijken. Wat te denken van een fijne georganiseerde reis naar Armenië. Daar leeft het voetbal momenteel als nooit te voren. Als we deze ronde door komen kunnen we zomaar de winnaar van de Československý Pohár of de Hrvatski nogometni kup treffen. Dan moet wel alles meezitten overigens.

Moeten we de vlag uithangen als we Europees Voetbal hebben gehaald? Ikzelf twijfel nog een beetje. Ik hoef niet zo nodig naar Andorra of Liechtenstein. Er zijn tachtig clubs die meedoen in de eerste voorronde en eigenlijk vind ik alleen de nummer drie van Schotland een leuke tegenstander. Dat wordt Aberdeen of Motherwell. IFK Göteborg of Rosenborg BK kunnen er ook nog mee door. De kans dat we een van die clubs loten is echter wel heel klein met tachtig clubs in een koker. Blijft een uitje naar Luxemburg over. Dat is qua afstand te doen. Oftewel: mochten wij de Fair Play prijs gaan winnen, zou ik nog maar even wachten met heel hard juichen. Europees voetbal in dit stadium kan namelijk nogal tegenvallen. Een beter idee is om volgend seizoen gewoon de beker te winnen. Scheelt je drie rondes. Gewoon nog even geduld hebben dus.

Matchday: Erin blijven

Op zaterdagmiddag lig ik vaak op de bank. Zo rond een uurtje of vier, vijf, zes. Echt een heerlijke tijd om op de bank te liggen. Het zonnetje schijnt dan mooi de huiskamer binnen, maar net niet irritant genoeg om televisie te kunnen kijken. Ik kijk dan half naar Engels voetbal op FOX. FOX zorgt voor rottijden om af te trappen, maar ook voor Engels voetbal. Zo slecht is FOX dus nog niet. Ook niet op de momenten dat je een uitwedstrijd van Go Ahead Eagles wil zien en daarvoor niet twee uur met een houten bek in de bus wil zitten. De zender krijgt nog wel eens kritiek, maar probeer ook de positieve punten er van in te zien, ondanks dat Spongebob op een andere zender meer kijkers trekt.

Ik dommelde tijdens een wedstrijd van Manchester United in slaap. Rond kwart voor zes werd ik wakker en zapte ik meteen naar Final Score op BBC. Millwall tegen Charlton Athletic was 2-2 geworden en zes minuten in blessuretijd maakte Plymouth Argyle gelijk. Hele belangrijke informatie. De uitslagen gaan altijd het ene oor in en het andere oor uit. Alleen de uitslag van Luton Town onthoud ik voor anderen die daar eventueel in geïnteresseerd zijn. Daarna zap ik terug naar FOX en daar is er meestal Eerste Divisie voetbal op. De ‘highlights’ van de avond ervoor. Ik denk dan weleens aan de jaren hiervoor. Toen wij ook in de eerste divisie speelden. Dan wil je nog niet inzien dat het allemaal niet veel voorstelt. Daar word je op gewezen als je op zaterdagen als deze er toevallig langs zapt. Ik werd er niet vrolijk van. Ik vocht tegen mijn slaap.

Ik wil de eerste divisie niet helemaal afkraken, maar als je eenmaal in de eredivisie speelt, wil je niet meer terug. Tijdens zo’n uitzending met samenvattingen werd ik met allerlei trauma’s geconfronteerd. Een verschrikkelijk veld bij Fortuna Sittard. Hoe lang rijden was dat altijd? En hoe vaak verloren we daar? En dan dat hele stuk nog terug. Top Oss, met duizend man op de tribune. FC Emmen, waar je de spelers elkaar hoort coachen omdat er minder toeschouwers in het stadion zitten dan dat er op opgegeven worden. FC Eindhoven met…. Tja, met wat eigenlijk? En ik denk nog even terug naar die thuiswedstrijden. Zeventien stuks of eerder zelfs achttien. Het merendeel van die wedstrijden kan ik me niets meer van herinneren. Heel soms is er iets van een herinnering. Van de Biezen met een hakje tegen Dordrecht, Yildirim die zes scoort tegen Cambuur of Smeekes die de hele verdediging van Zwolle voorbij rent. Maar het stokt al snel. Het leven in de eerste divisie is geen hoogtepunt. Ik vond het op ten duur een kwelling worden.

En daarom moeten we erin blijven. Ik wil nog een seizoen (veel meer natuurlijk) elke wedstrijd achtduizend supporters op de tribune, die met alle spelmomenten meeleven. Grote wedstrijden in de Adelaarshorst en daarbuiten. En op FOX. Ik wil ook wedstrijden op de bank op televisie kunnen kijken. Maar dan wel met Go Ahead Eagles in de eredivisie, anders val ik weer in slaap.

(Deze column stond in Matchday, het programmaboekje van Go Ahead Eagles)